ผมพยายามจะคุยกับแฟน แต่เราก็ไม่เข้าใจกันเลย

แฟนผมเธอเป็นคนที่รักผมมากรักมากกว่าตัวเธอเองซะอีก ทำอะไรก็จะนึกถึงผมเป็นคนแรกนึกถึงแม่รองลงมาจากผม เธอรักผมคนเดียวมีอะไรก็บอกหมดทุกอย่าง ไปเรียนก็อยากจะรีบกลับห้องมาอยู่กับผม เรียนทำอาหารเพื่อนชวนอยู่กินด้วยกันก่อน ไม่กินรีบกลับมากินกับผม จะไปไหนก็ไปด้วยกัน เวลาผมจะไปไหนเธอก็จะโทรบอกแม่ว่า พาผมไปตัดผมนะ พาผมไปนู้นไปนี่นะ เธออยากอยู่กับผมตลอดเวลา เวลาผมกลับบ้านเธอก็ไปด้วยทุกครั้ง เวลาแม่เธอให้กลับบ้านเธอก็จะให้ผมไปด้วย(แต่ผมไม่ค่อยอยากไปเพราะผมไม่ชอบนั่งรถตู้ แม่ก็บอกยังไม่ค่อยมีตัง ผมก็ยังไม่ค่อยพร้อมที่จะไปเจอกับญาติพี่น้องเธอด้วย เพราะผมพึ่ง20เองผมรู้สึกผมยังไม่พร้อม) เธอดีกับผมมากซื่อสัตย์ เธอติดผมมากคือทั้งโลกมีแค่เรา2คน แต่ผมเบื่อตรงที่เวลาเธอโกรธผมเรื่องเล็กๆน้อยๆ เธอก็เอามาด่าๆ ผมไม่เข้าใจว่าทำไมไม่ปล่อยๆมันไปทำไมไม่ให้อภัยกัน งอนพอเป็นพิธีก็ได้งอนพอน่ารัก แต่เธอเล่นด่าซะเป็นเรื่องใหญ่ ผมทำอะไรขัดใจนิดเดียวก็โดนด่าเป็นเรื่องใหญ่เลย หรือไม่ก็เก็บไม่พูด(น่ากลัวกว่าด่ามากก)
                 เธอขี้งอน ขี้น้อยใจมาก ชอบให้คนเอาใจใส่ แต่เหมือนผมทำเท่าไหร่ก็ไม่พอใจเธอ ไม่วายโดนงอนโดนโกรธอีก ชอบเก็บไปน้อยใจว่าทำไมไม่เหมือนคู่อื่นๆที่เขาหวานน่ารักกัน ผมก็ทำนะแต่ผมทำในแบบของผมแต่เธอก็เอาคู่อื่นมาเปรียบกับผมอยู่ดี ชอบเอาคู่เพื่อนผมมาเปรียบ จนผมแอบคิดว่าเพื่อนผมเป็นผู้ชายแบบที่เธอต้องการมากกว่าผมอีก แต่ผมไม่ใช่เพื่อนคนนั้นนิ เพื่อนผมเป็นคนไม่ค่อยเข้าสังคมอยู่แต่กับแฟน แต่ผมเพื่อนเยอะชอบเข้าสังคมอยู่กับเพื่อนบ้างอยู่กับแฟนบ้าง แต่เธอไม่พอใจจะให้ผมอยู่กับเธอตลอดเวลา
                  เวลาเธอโกรธผมช่วงที่อยู่ด้วยกันไม่ว่าจะผิดจะถูกผมเป็นฝ่ายยอมเป็นฝ่ายง้อก่อนตลอดหลายครั้งมาก จนมาปิดเทอมเธอกลับไปอยู่บ้าน กลับวันแรกก็ทะเลาะกันซะแล้ว ไม่ใช่ทะเลาะแล้วง้อแล้วสักพักมาหายคุยกันปกติไม่ใช่นะครับ เธอโกรธผมเป็นอาทิตย์ ทะเลาะวันแรกผ่านไปสองวันได้คุยกันดีดีนิดเดียว เธอขุดเรื่องมาด่าผมอีกแล้วจนกลายเป็นทะเลาะกันอีกเป็นอาทิตย์ พอกลับมาอยู่ด้วยกันก็ดีกัน กลับไปก็ทะเลาะกันอีกแล้ว แล้วเธอก็เครียดเก็บนู้นนี่นั้นไปคิดไปเครียดคนเดียวแล้วก็มาพูดอยากฆ่าตัวตายให้มันจบๆ แต่สงสารแม่ เธอบอกว่าเป็นผู้ชายก็ต้องยอมผู้หญิงสิต้องง้อผู้หญิงก่อนสิไม่ว่าจะถูกหรือผิด เธอบอกเคยเจอแต่แบบนี้(สงสัยครับ* แล้วผู้หญิงยอมไม่ได้หรอ ผู้หญิงง้อก่อนไม่ได้หรอไม่ว่าจะถูกหรือจะผิด) เธอบอกถ้าไม่ผิดก็จะไม่ง้อผมรู้สึกเหมือนเธอต้องการให้ผมเป็นอย่างที่เธอต้องการ เวลาอยู่ด้วยกันบอกจะไปต้องมีเธอไปด้วยไม่งั้นไม่ให้ไป เวลาห่างกันผมขอไปไหนไม่ได้เลยแค่เอ่ยปากขอป็บ ด่าผมยับเลย บอกไม่เคยนึกถีงกันเลยไม่สนใจกันเลย มีครั้งนึงผมขอแล้วเธอด่าหนักมาก แล้วผมแอบหนีไปอีกวันเธอกลับมาเราเลยได้คุยกันก็สารภาพว่าหนีไปเธอก็บอก ขอดีๆก็ให้ไป ผมขอไปแล้วนะแต่โดนด่ากลับมายับเลย เวลาห่างกันเธอจะไม่ให้ผมไปไหนเลยผมรู้สึกเหมือนโดนขังไว้ในบ้าน ครั้งล่าสุดผมอยากจะดัดนิสัยเธอ เราทะเลาะเพราะผมขอออกไปข้างนอกไปออกกำลังกาย เธอพิมกลับมาว่าอยากไปก็ไปไรงี้ ผมรู้แล้วแหละว่าแปลว่าไม่ให้ไปแต่ผมก็กลับบอกไปว่าโอเค หลังด่านั้นเธอก็ด่ายับเลยยกมาสารพัดสัตว์ ผมก็บอกบอกว่าไม่ให้ไปก็บอกไม่ให้ไปตรงแค่นั้นหวังให้ไปเธอพูด แต่เธอไม่พูด พูดมาแต่ว่าอยากไปกฌไป ผมก็โอเคอยู่อย่างนั้น กลายเป็นไปยั่วโมโหเธออีก ก็ผมแค่อยากให้เธอพูดตรงๆบอกตรงๆผมรำคาณนะพูดอย่างแต่ใจอยากให้ทำอีกอย่างอะ แล้วหลังจากนั้นเราก็ไม่คุยกัน3วัน จริงผมทักไปง้อก่อนก็ได้นะ แต่ผมไม่ทำอยากลองทำแบบเธอบ้างที่ว่าไม่ยอมง้อก่อน ผลสุดท้ายเธอทักมาเพราะคิดว่าผมหนีเที่ยว(คือถ้าไม่หนีเที่ยวก็ไม่ทักมาใช่มั้ย - -) แต่วันนั้นผมไม่ได้หนีนะ ผมนั่งดูซีรีย์ฝรั่งอยู่ในห้อง ทีนี้เราก็คุยกันได้พักนึงเธอทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่อีกแล้วเพราะเรื่องนิดเดียวกลายเป็นขุดเรื่องเก่ามาทะเลาะอีก โอ้ยยยเพลีย สุดท้ายก็ไม่เป็นผล
                  ผมรู้สึกผมยังไม่พร้อมที่จะผูกมัด แต่เธอคิดอนาคตไปยันแต่งงานแล้ว จะว่าผมคบเล่นๆก็ได้นะ แต่ผมแค่20เองแฟนผม21 เรียนก็ยังไม่จบงานก็ยังไม่มีทำ ผมเลยรู้ว่ายังไม่พร้อม มันไวไปคบกัน2เดือนพาไปทำความรู้จักกับที่บ้านญาติพี่น้องหมดแล้ว ผมคิดว่าพึ่งจะบรรลุนิติภาวะมาเอง
                  เคยได้ยินคำกันมั้ยครับที่ว่า"ทำให้อีกฝ่ายมากไปจน จนอีกฝ่ายอึดอัด" แฟนผมทำให้ผมเยอะมาก ไม่เคยนึกถึงตัวเองเลยไม่รักตัวเองเลยรักผมมากกว่ารักตัวเองอีก ผมพยายามจะบอกเธอให้เธอเข้าใจ แต่กลายเป็นว่าเธอเข้าใจว่า ผมไม่ต้องการในสิ่งงที่เธอทำให้ แบบทำอะไรให้มาแล้วผมผลักออกแล้วเธอก็เก็บไปคิดน้อยใจเครียดมาตัดพ้อว่าอยากตาย ผมว่าเธอไม่เคยเข้าใจผมเลยว่าผมเป็นยังไงอยากได้อะไร พอบอกความต้องการไปเธอก็คิดว่าผมไม่ต้องการเธอ ไม่ต้องการสิ่งที่เธอทำให้ ก็เธอให้มากไปจนอึดอัดอะ ผมไม่ได้เวลาส่วนตัวเลย นี่ผมคิดแต่ความรู้สึกตัวเองหรือป่าวครับไม่นึกถึงสิ่งที่แฟนทำให้ แต่ผมคิดว่าเธอต้องการให้ผมเป็นแบบที่เธอต้องการมากกว่า ผมบอกให้ลดทิฐิ ให้ปล่อยวางมั้งอย่าเก็บมาคิดทุกเรื่อง (ปล.สิ่งที่อยากบอกแต่ไม่กล้าบอกกลัวเธอจะคิดไปกันใหญ่คือ ผมอยากบอกให้เธอรักผมให้น้อยลง แล้วไปรักตัวเองให้มากกว่านี้ ถ้าเราไม่รักตัวเองแล้วใครจะมารักเรา)ผมว่าสิ่งที่ผมอยากบอกหรือบอกไปแล้ว ผมว่ามันดีกับตัวเธอนะ จะได้ไม่ต้องมานั่งคิดมาก นั้งปวดหัว รู้ว่าที่ให้มาทำเพราะรักเพราะห่วง แต่ทำไมผมรู้สึกเหมือนเธอทำเพราะอยากให้ผมเป็นอย่างที่เธอต้องการ ผมไม่รู้จะบอกกับเธอยังไงแล้ว ก้ได้แต่คิดว่าเราเข้าใจกัน คุยกันยังไงเราก็ไม่เข้าใจกัน ยิ่งคุยเธอก็บอกเครียดมากใจเต้นเร็วจะช็อคตาย ปวดหัวมากผมกลัวเธอเครียดแล้วช็อคอะครับ ผมจะทำยังไงดี