ขอแทนตัวเองว่า หมูนะคะ
สวัสดีค่ะหมูก็เป็นเด็กวัยรุ่นคนหนึ่งซึ่งมหา’ลัยอยู่ในช่วงปิดเทอม ก็ว่างๆใครชวนไปไหนก็ไป(ใจง่ายเนอะ555) และการเดินทางครั้งนี้ก็เกิดจากเพื่อนสนิทของหมูชวนไปทำจิตอาสาที่บ้านเด็กพิการแห่งหนึ่ง(เพื่อนเก็บชม.กยศ.)
ฉันก็ว่างๆเลยอยากใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์เลยตกลงไป
นั่งรถตู้จากบ้านไปถึงอนุสาวรีย์ ประมาณสิบโมง
ขึ้นรถไฟฟ้าครั้งแรก!!! (เด็กบ้านนอกเข้ากรุงของแท้เลยเรา)
นั่งแอร์พอร์ตลิงค์ลงที่สถานีลาดกระบัง
ที่แอร์พอร์ตลิงค์มีเพื่อนซึ่งชอบทำจิตอาสาที่บ้านนั้นเป็นประจำ รู้เส้นทางดีรอออยู่
นั่งรถสองแถวอีกสองต่อ
ถึงแล้วค่ะ
มีชาวต่างชาติมากันเยอะเลยค่ะ เพราะเขานำของมาบริจาคให้เด็กๆ
ซึ่งพวกเขาก็เป็นจิตอาสาและเป็นผู้คอยบริจาคสิ่งต่างๆให้น้องๆ
หมูและเพื่อนๆกินอาหารกลางวัน(ยังไม่ได้ทำอะไรก็กินซะแล้ว555)
อาหารกลางวันเป็นสปาเก็ตตี้ไก่ทอดและพิซซ่า
พวกเรารอเวลาที่น้องๆทำกิจกรรม มีเล่นเกม
ส่งลูกบอล ใช้อวัยวะส่วนใดก็ได้ไม่ใช้มือ
ให้น้องๆดูรูปภาพ และวาดรูปต่อๆกันจนถึงคนสุดท้ายและตอบให้ได้ว่าคืออะไร
พักดูดนตรีที่มีน้องที่เล่นดนตรีได้ เป็นวงดนตรีของบ้านนี้(เก่งจังเราแค่ร้องเพลงยังเพี้ยน555)
หมูและเพื่อนๆขึ้นไปรับน้องๆที่กำลังแต่งตัว
น้องบางคนนั่งรถเข็น บางคนเดินเองได้แต่มองไม่ค่อยเห็น
และวันที่ไปมีน้องที่เกิดในวันนั้น ทางบ้านก็มีเค้กวันเกิดให้ เจ้าของวันเกิดเป่าเค้ก
เจ้าหน้าที่ตัดเค้กแบ่งให้น้องๆทุกคนทาน หมูก็มีโอกาสได้ป้อนเค้กน้องด้วย
น้องๆก็ดูมีความสุขดีนะคะ ยิ้มแย้ม บางคนเต้นและร้องเพลงด้วยนะน่ารักมาก
(น้องๆส่วนใหญ่จะพูดไม่ได้นะคะ ตอนแรกหมูไม่รู้ก็พูดกับน้องแต่น้องไม่ตอบเลยก็พล่ามอยู่คนเดียวได้ 555)
หลังจากน้องๆกินเค้กเสร็จก็พาน้องไปชมนกชมไม้ เข็นพาน้องไปรอบๆบ้านน้องบางคนก็เรียบร้อย บางคนก็ดื้อ ก็นะขึ้นชื่อว่าเด็ก
ตอนเย็นพอดีป้อนข้าวน้องๆ
เราป้อนน้องผู้ชายคนหนึ่งซึ่งน้องพูดได้
หมู:เดี๋ยวพี่ป้อนข้าวให้นะ
น้อง:พี่มีแฟนยังครับ
หมู:ไม่มี ถามทำไม
น้องจับมือแล้วยิ้ม
หมู:มองหน้าพี่ทำไม พี่สวยหรอ?
น้อง:สวยครับ
เพื่อน:เด็กโกหกแล้ว 555
หมู:เขาว่ากันว่า เด็กไม่โกหกย่ะ อ่ะ กินข้าวต่อ
น้อง:เป็นแฟนกับผมมั้ย ผมสาวเยอะนะ
หมู:โหเจ้าชู้นะเรานี่ จีบพี่นี่รู้จักชื่อพี่ยัง
น้อง:พี่ชื่ออะไรครับ?
หมู:พี่ชื่อ…
เราก็ป้อนข้าวน้องต่อจนน้องกินข้าวหมด กินยา
น้อง:ขอบคุณครับพี่
เย็นแล้วเราและเพื่อนเลยจะเดินทางกลับไหว้ลาพี่ๆเจ้าหน้าที่และน้องๆ
หมู:ถ้าพี่กลับจะคิดถึงพี่ปะ
น้อง:คิดถึงครับ
หมู:จำชื่อพี่ได้ปะ
น้อง:อ่า พี่…
น้องจำไม่ได้ค่ะ แต่ไม่เป็นไร
น้องๆที่นี่น่ารักค่ะ เพราะได้รับการดูแล ถึงน้องจะเป็นเด็กพิการแต่ก็ต้องได้รับการดูแลเท่าเทียมกับเด็กคนอื่นๆในสังคม ให้น้องไม่รู้สึกขาด และเรื่องจิตใจเป็นสิ่งสำคัญที่สุด
กระทู้นี้ไม่มีอะไรมากแค่อยากบอกความประทับใจ แม้เป็นเพียงสิ่งเล็กๆน้อยถ้าเรามีโอกาสทำให้คนอื่นมีความสุขแล้วเราไม่เดือดร้อนก็ทำเถอะค่ะ
ความดีทำได้หลายรูปแบบ เป็นสิ่งง่ายๆที่เริ่มจากตัวเรา มีน้ำใจ กตัญญู หรืออื่นๆ
ทุกคนที่อ่านถึงตรงนี้
(ถ้าแท็กไม่ถูกขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะคะ)
(^..^)เมื่อหมูกลิ้งเข้ากรุงฯไปทำดีที่บ้านเด็กพิการ
สวัสดีค่ะหมูก็เป็นเด็กวัยรุ่นคนหนึ่งซึ่งมหา’ลัยอยู่ในช่วงปิดเทอม ก็ว่างๆใครชวนไปไหนก็ไป(ใจง่ายเนอะ555) และการเดินทางครั้งนี้ก็เกิดจากเพื่อนสนิทของหมูชวนไปทำจิตอาสาที่บ้านเด็กพิการแห่งหนึ่ง(เพื่อนเก็บชม.กยศ.)
ฉันก็ว่างๆเลยอยากใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์เลยตกลงไป
นั่งรถตู้จากบ้านไปถึงอนุสาวรีย์ ประมาณสิบโมง
ขึ้นรถไฟฟ้าครั้งแรก!!! (เด็กบ้านนอกเข้ากรุงของแท้เลยเรา)
นั่งแอร์พอร์ตลิงค์ลงที่สถานีลาดกระบัง
ที่แอร์พอร์ตลิงค์มีเพื่อนซึ่งชอบทำจิตอาสาที่บ้านนั้นเป็นประจำ รู้เส้นทางดีรอออยู่
นั่งรถสองแถวอีกสองต่อ
มีชาวต่างชาติมากันเยอะเลยค่ะ เพราะเขานำของมาบริจาคให้เด็กๆ
ซึ่งพวกเขาก็เป็นจิตอาสาและเป็นผู้คอยบริจาคสิ่งต่างๆให้น้องๆ
หมูและเพื่อนๆกินอาหารกลางวัน(ยังไม่ได้ทำอะไรก็กินซะแล้ว555)
อาหารกลางวันเป็นสปาเก็ตตี้ไก่ทอดและพิซซ่า
พวกเรารอเวลาที่น้องๆทำกิจกรรม มีเล่นเกม
ส่งลูกบอล ใช้อวัยวะส่วนใดก็ได้ไม่ใช้มือ
ให้น้องๆดูรูปภาพ และวาดรูปต่อๆกันจนถึงคนสุดท้ายและตอบให้ได้ว่าคืออะไร
พักดูดนตรีที่มีน้องที่เล่นดนตรีได้ เป็นวงดนตรีของบ้านนี้(เก่งจังเราแค่ร้องเพลงยังเพี้ยน555)
หมูและเพื่อนๆขึ้นไปรับน้องๆที่กำลังแต่งตัว
น้องบางคนนั่งรถเข็น บางคนเดินเองได้แต่มองไม่ค่อยเห็น
และวันที่ไปมีน้องที่เกิดในวันนั้น ทางบ้านก็มีเค้กวันเกิดให้ เจ้าของวันเกิดเป่าเค้ก
เจ้าหน้าที่ตัดเค้กแบ่งให้น้องๆทุกคนทาน หมูก็มีโอกาสได้ป้อนเค้กน้องด้วย
น้องๆก็ดูมีความสุขดีนะคะ ยิ้มแย้ม บางคนเต้นและร้องเพลงด้วยนะน่ารักมาก
(น้องๆส่วนใหญ่จะพูดไม่ได้นะคะ ตอนแรกหมูไม่รู้ก็พูดกับน้องแต่น้องไม่ตอบเลยก็พล่ามอยู่คนเดียวได้ 555)
หลังจากน้องๆกินเค้กเสร็จก็พาน้องไปชมนกชมไม้ เข็นพาน้องไปรอบๆบ้านน้องบางคนก็เรียบร้อย บางคนก็ดื้อ ก็นะขึ้นชื่อว่าเด็ก
ตอนเย็นพอดีป้อนข้าวน้องๆ
เราป้อนน้องผู้ชายคนหนึ่งซึ่งน้องพูดได้
หมู:เดี๋ยวพี่ป้อนข้าวให้นะ
น้อง:พี่มีแฟนยังครับ
หมู:ไม่มี ถามทำไม
น้องจับมือแล้วยิ้ม
หมู:มองหน้าพี่ทำไม พี่สวยหรอ?
น้อง:สวยครับ
เพื่อน:เด็กโกหกแล้ว 555
หมู:เขาว่ากันว่า เด็กไม่โกหกย่ะ อ่ะ กินข้าวต่อ
น้อง:เป็นแฟนกับผมมั้ย ผมสาวเยอะนะ
หมู:โหเจ้าชู้นะเรานี่ จีบพี่นี่รู้จักชื่อพี่ยัง
น้อง:พี่ชื่ออะไรครับ?
หมู:พี่ชื่อ…
เราก็ป้อนข้าวน้องต่อจนน้องกินข้าวหมด กินยา
น้อง:ขอบคุณครับพี่
เย็นแล้วเราและเพื่อนเลยจะเดินทางกลับไหว้ลาพี่ๆเจ้าหน้าที่และน้องๆ
หมู:ถ้าพี่กลับจะคิดถึงพี่ปะ
น้อง:คิดถึงครับ
หมู:จำชื่อพี่ได้ปะ
น้อง:อ่า พี่…
น้องจำไม่ได้ค่ะ แต่ไม่เป็นไร
กระทู้นี้ไม่มีอะไรมากแค่อยากบอกความประทับใจ แม้เป็นเพียงสิ่งเล็กๆน้อยถ้าเรามีโอกาสทำให้คนอื่นมีความสุขแล้วเราไม่เดือดร้อนก็ทำเถอะค่ะ
ความดีทำได้หลายรูปแบบ เป็นสิ่งง่ายๆที่เริ่มจากตัวเรา มีน้ำใจ กตัญญู หรืออื่นๆ
(ถ้าแท็กไม่ถูกขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะคะ)