เรากำลังคุยกับคน ๆ นึง แต่ยังไม่ได้ตัสินใจคบ เพราะว่าเราไม่เคยเจอกัน รู้จักกันเพียงในโลกออนไลน์
แล้วเราก็ไม่มั่นใจว่าเค้าจะชอบตัวตนเราจริง ๆ เพราะเค้าไม่เคยเจอเรา เราอ้วน แล้วก็ม่ค่อยสวย
จึงเป็นธรรมดาที่จะไม่มั่นใจอยู่แล้ว แต่เค้าก็ยืนยันว่า เค้าไม่สนเรื่องนี้ มันก็ไม่ได้ทำให้เรา
รู้สึกว่ามันหนักแน่นเสียเท่าไหร่ เาจึงให้เค้าตามคุยกับเราให้ครบ 1 เดือน แล้วเราจะพิจารณา
ที่ทำอย่างนี้ไม่ได้คิดว่าตัวเองสวยและเลือกได้ แต่แค่อยากมั่นใจกับความรู้สึกของคนๆนึงก็เท่านั้น
แล้วพอครบกำหนด 1 เดือน เค้าก็ไม่ได้พยายามเซ้าซี้หรือรบเร้าให้คบกัน
เค้าเริ่มนิ่ง ๆ ไป แต่กลายเป็นเราเองที่เริ่มรู้สึกดี แล้วก็รู้สึกมากกว่าตอนแรก
เราเริ่มงี่เง่าใส่เค้า ให้เค้าคุยกับเรา ให้เค้าส่งรูปมาให้เรา เราเริ่มเสียน้ำตาให้กับคำพูดของเค้า
เราเริ่มใส่ใจเค้ามากขึ้น เรารู้สึกว่าตัวเองเปลี่ยนไป เราเริ่มสงสัยว่าทำไมเราต้องรู้สึกอะไร
กับคนที่ไม่เคยเห็นหน้า กับคนที่ไม่เคยได้ยินเสียง ถ้าเกิดไปปรึกษาเพื่อนหรือเล่าให้เพื่อนฟัง
ต้องโดนมองว่างี่เง่าแน่ ๆ เราจึงไม่กล้าปรึกษาใคร
แล้ววันนี้ เราชวนเค้าไปเที่ยววันที่ 13 มิถุนา เราบอกเค้าว่า "ไปเที่ยวด้วยกันนะ ไม่ได้บังคับแต่ห้ามปฏิเสธ"
เค้าตอบว่า "ไม่" เราจุกมาก ไม่ได้ตอบอะไรไป จนเค้าบอกว่า "อย่างอแงดิ่ มีเหตุผลแล้วกัน"
อยากถามค่ะ แต่กลัวคำตอบ เพราะเราเคยเซ้าซี้จนเค้าตอบว่า "ถามเยอะอีกแล้ว" เหมือนรำคาญ
เค้าเป็นอย่างนี้เค้าคิดอะไรอยู่หรอคะ ? นับวันเหมือนยิ่งห่างกันเรื่อยๆ มีแต่เราที่รู้สึกมากขึ้นเรื่อยๆ
เราควรจะทำยังไงดี ?
คุยกับคนที่ไม่เคยเห็นหน้า ไม่ได้เคยยินเสียง แต่เรารู้สึกดี มันแปลกหรือปล่าว?
แล้วเราก็ไม่มั่นใจว่าเค้าจะชอบตัวตนเราจริง ๆ เพราะเค้าไม่เคยเจอเรา เราอ้วน แล้วก็ม่ค่อยสวย
จึงเป็นธรรมดาที่จะไม่มั่นใจอยู่แล้ว แต่เค้าก็ยืนยันว่า เค้าไม่สนเรื่องนี้ มันก็ไม่ได้ทำให้เรา
รู้สึกว่ามันหนักแน่นเสียเท่าไหร่ เาจึงให้เค้าตามคุยกับเราให้ครบ 1 เดือน แล้วเราจะพิจารณา
ที่ทำอย่างนี้ไม่ได้คิดว่าตัวเองสวยและเลือกได้ แต่แค่อยากมั่นใจกับความรู้สึกของคนๆนึงก็เท่านั้น
แล้วพอครบกำหนด 1 เดือน เค้าก็ไม่ได้พยายามเซ้าซี้หรือรบเร้าให้คบกัน
เค้าเริ่มนิ่ง ๆ ไป แต่กลายเป็นเราเองที่เริ่มรู้สึกดี แล้วก็รู้สึกมากกว่าตอนแรก
เราเริ่มงี่เง่าใส่เค้า ให้เค้าคุยกับเรา ให้เค้าส่งรูปมาให้เรา เราเริ่มเสียน้ำตาให้กับคำพูดของเค้า
เราเริ่มใส่ใจเค้ามากขึ้น เรารู้สึกว่าตัวเองเปลี่ยนไป เราเริ่มสงสัยว่าทำไมเราต้องรู้สึกอะไร
กับคนที่ไม่เคยเห็นหน้า กับคนที่ไม่เคยได้ยินเสียง ถ้าเกิดไปปรึกษาเพื่อนหรือเล่าให้เพื่อนฟัง
ต้องโดนมองว่างี่เง่าแน่ ๆ เราจึงไม่กล้าปรึกษาใคร
แล้ววันนี้ เราชวนเค้าไปเที่ยววันที่ 13 มิถุนา เราบอกเค้าว่า "ไปเที่ยวด้วยกันนะ ไม่ได้บังคับแต่ห้ามปฏิเสธ"
เค้าตอบว่า "ไม่" เราจุกมาก ไม่ได้ตอบอะไรไป จนเค้าบอกว่า "อย่างอแงดิ่ มีเหตุผลแล้วกัน"
อยากถามค่ะ แต่กลัวคำตอบ เพราะเราเคยเซ้าซี้จนเค้าตอบว่า "ถามเยอะอีกแล้ว" เหมือนรำคาญ
เค้าเป็นอย่างนี้เค้าคิดอะไรอยู่หรอคะ ? นับวันเหมือนยิ่งห่างกันเรื่อยๆ มีแต่เราที่รู้สึกมากขึ้นเรื่อยๆ
เราควรจะทำยังไงดี ?