เราแอบชอบเพื่อนคนนึ่งชื่อ โก้ แอบชอบมาตั้งแต่ ป.1 จนตอนนี้อยู่ปี 3 ล่ะ
แต่ 14 ปีที่เราแอบชอบโก้มา เราไม่เคยคุยกับโก้เลยสักครั้ง เผลอๆโก้คงจำเราไม่ได้หรือไม่รู้จักเราเลยด้วยซ้ำ เพราะเราเคยเรียนห้องเดียวกันกับโก้ตอน ป1 แต่ไม่เคยคุยกันเลย พอขึ้น ป2 โก้ก็ย้ายโรงเรียนไปเรียนในตัวเมือง แต่เราก็เจอโก้อยู่บางครั้งเพราะโก้ย้ายแค่โรงเรียนไม่ได้ย้ายบ้าน เรารู้จักบ้านโก้เพราะเป็นร้านขายวัสดุที่ใหญ่ที่สุดในตลาดเลยมั้ง บางครั้งเราก็แอบเนียนเดินผ่านหน้าบ้านโก้แล้วมองเข้าไป แต่เราก็ไม่เจอโก้หรอก ^^ บางครั้งเวลาเราเจอโก้เราก็จะเขินของเราอยู่คนเดียวเหมือนคนบ้า 55555 ทั้งๆที่เจอกันไกลมากกก จนป 3 4 5 6 จะขึ้น ม1 เรารู้ว่าโก้จะไปสอบโรงเรียนประจำจังหวัด เราก็ขอให้แม่พาไปสอบ เราได้ยินว่าโก้สอบติด แต่เราสอบไม่ติด แต่พอขึ้นมัธยมมาเราเจอโก้บ่อยขึ้นเพราะเราก็เรียนโรงเรียนในตัวเมืองแต่คนละโรงเรียนกับโก้ เราเจอโก้ตอนรอรถไปโรงเรียน บางครั้งก็เจอบนรถตอนกลับบ้าน เราก็เริ่มจำเวลาที่โก้มารอรถไปเรียน จำเวลากลับ แล้วก็พยายามตื่นเช้าให้ทันรถรอบที่โก้ขึ้นรถไปโรงเรียน เป็นแบบนี้อยู่หลายปี เราอยากทักโก้ อยากคุยกับโก้ แต่เราก็กลัวโก้จำเราไม่ได้ แล้วทุกครั้งที่เราเห็นโก้ โก้ไม่เคยมองเราเลยสักครั้ง จนประมาน ม.4 เราสมัคร fb เราค้นหาเพื่อนสมัยประถมแล้วแอดไป แต่เราหาเฟสโก้ไม่เจอ เลยลองเข้าไปหาในเพจของ รร ที่โก้เรียน แล้วเราก็เจอ กรี๊ดๆๆๆๆๆๆ เราแอดเฟรนโก้ไป ประมานหนึ่งอาทิตย์มั้ง แต่โก้ไม่รับเราเลย ตอนนั้นเรานอยด์มากนะ เราก็เลยยกเลิก แล้วลองแอดใหม่ 555555 แต่ครั้งนี้โก้รับเราเป็นเพื่อนใน fb เราดีใจมากกกกก วันๆไม่ทำอะไรนั่งส่องเฟสโก้ทั้งวัน 55555 เราเคยไปไลค์โหดโก้ครั้งนึ่ง แต่โก้ก็เฉยๆ ไม่ได้มีท่าทีอะไรกับเราเลย เราจึงเลิกไลค์แล้วแอบส่องแบบเงียบๆเหมือนเดิม เวลาเราเห็นโก้โพสเพ้อ เราก็เพ้อตามโก้นะ 55 แต่ช่วงนี้เราก็ไม่ค่อยได้เจอโก้แล้วแหละเพราะเราไปเรียนสาย พอเลิกเรียนก็กลับกับเพื่อนเพราะประหยัดค่ารถ^^ แต่เราส่องเฟสโก้ทุกวันไม่เคยขาดนะ วันไหนไม่ได้ส่องก็คิดถึง จนจะจบ ม.6 เราเห็นโก้โพสใบสมัครสอบของ ม.แห่งนึ่ง เรารีบให้เพื่อนพาไปซื้อใบสมัครสอบเลยนะ ทั้งที่เรามีที่ที่อยากเรียนอยู่แล้ว แต่เรายังอยากเรียนที่เดียวกันกับโก้นะ พอวันสอบเราก็ไปสอบ แต่ก็ไม่เจอโก้อยู่ดี พอวันประกาศผลสอบเราก็สอบไม่ติดอีกตามเคย แต่โก้สอบสอบติดนะ เพราะเราเห็นโก้โพส ส่วนเราก็เดินสายสอบไปเรื่อยแหละ จนเปิดเทอมเราสอบติดที่ต่างจังหวัดแต่ก็ไม่ไกลมาก เราจึงกลับบ้านบ่อยแต่ไม่เจอโก้แล้ว เจอแต่บ้านโก้แต่ไม่มีคนอยู่ บ้านก็ปิดไม่ขายของแล้ว เราก็ยังคงส่องเฟสโก้ต่อไป แต่ก็เสียใจเพราะตอนนี้โก้มีแฟนแล้ว ไปไหนมาไหนด้วยกัน ส่วนเราก็เศร้าอยู่คนเดียวเงียบๆต่อไป ชีวิตของเราก็เป็นแบบนี้อยู่เรื่อยๆ จนปิดเทอมเราจะขึ้นปี 2 ปิดเทอมหกเดือน เราก็หางานพิเศษทำ ทำอยู่ร้านขายไอศกรีม ช่วงเบรคเราก็ยังคงส่องเฟสโก้ต่อไป แล้วพอดีพี่ในร้านคนหนึ่งชื่อพี่สา เห็นรูปโก้ในโทสับเรา แกบอกว่ารู้จักโก้ เพราะโก้เปนหลานของแฟนแก เราก็เลยถามว่าโก้ไปอยู่ไหน แกบอกว่าแม่โก้ไปทำไร่อ้อย เลิกขายวัสดุในตลาดแล้ว จนเปิดเทอมเราเห็นโพสโก้ โก้เลิกกับแฟน เราทั้งดีใจ ทั้งสงสารโก้ เพราะดูโก้รักเค้ามาก ดูโก้เสียใจมาก เราเคยคิดอยู่บ่อยครั้งว่าจะทักเฟสโก้ไปดีมั้ย แต่เราก็ไม่เคยกล้าสักที เคยคิดที่จะบอกชอบโก้นะ แต่เราก็กลัวโก้จะบล็อคเฟสเรา เดียวเราจะไม่ได้เจอหน้าโก้ในเฟสอีก เรารู้ว่าเราไม่มีอะไรเหมาะสมกับโก้เลย ทั้งหน้าตา ฐานะ เพราะแฟนโก้แต่ละคนสวยๆ รวยๆทั้งนั้น บางคืนเราส่องเฟสโก้จนเราเก็บไปฝันเลยนะว่าเราเป็นแฟนกับโก้ เราแทบไม่อยากตื่นเลย บางวันเราก็ส่องเฟสโก้จนร้องไห้ เราไม่รู้ว่าเราเป็นอะไร แต่อยู่ดีๆน้ำตามันก็ไหลออกมา เราอยู่ในที่มืด ที่ที่โก้มองไม่เคยเห็นเราเลยมาตลอดตั้งแต่ ป.1 เราไม่ขออะไรมากหรอกเราแค่อยากให้โก้จำเราได้ว่าเราเคยเป็นเพื่อนโก้มาก่อน แล้วก็อยากมีโอกาศได้คุยกับโก้สักครั้งก็พอ
แอบรัก 14 ปี
แต่ 14 ปีที่เราแอบชอบโก้มา เราไม่เคยคุยกับโก้เลยสักครั้ง เผลอๆโก้คงจำเราไม่ได้หรือไม่รู้จักเราเลยด้วยซ้ำ เพราะเราเคยเรียนห้องเดียวกันกับโก้ตอน ป1 แต่ไม่เคยคุยกันเลย พอขึ้น ป2 โก้ก็ย้ายโรงเรียนไปเรียนในตัวเมือง แต่เราก็เจอโก้อยู่บางครั้งเพราะโก้ย้ายแค่โรงเรียนไม่ได้ย้ายบ้าน เรารู้จักบ้านโก้เพราะเป็นร้านขายวัสดุที่ใหญ่ที่สุดในตลาดเลยมั้ง บางครั้งเราก็แอบเนียนเดินผ่านหน้าบ้านโก้แล้วมองเข้าไป แต่เราก็ไม่เจอโก้หรอก ^^ บางครั้งเวลาเราเจอโก้เราก็จะเขินของเราอยู่คนเดียวเหมือนคนบ้า 55555 ทั้งๆที่เจอกันไกลมากกก จนป 3 4 5 6 จะขึ้น ม1 เรารู้ว่าโก้จะไปสอบโรงเรียนประจำจังหวัด เราก็ขอให้แม่พาไปสอบ เราได้ยินว่าโก้สอบติด แต่เราสอบไม่ติด แต่พอขึ้นมัธยมมาเราเจอโก้บ่อยขึ้นเพราะเราก็เรียนโรงเรียนในตัวเมืองแต่คนละโรงเรียนกับโก้ เราเจอโก้ตอนรอรถไปโรงเรียน บางครั้งก็เจอบนรถตอนกลับบ้าน เราก็เริ่มจำเวลาที่โก้มารอรถไปเรียน จำเวลากลับ แล้วก็พยายามตื่นเช้าให้ทันรถรอบที่โก้ขึ้นรถไปโรงเรียน เป็นแบบนี้อยู่หลายปี เราอยากทักโก้ อยากคุยกับโก้ แต่เราก็กลัวโก้จำเราไม่ได้ แล้วทุกครั้งที่เราเห็นโก้ โก้ไม่เคยมองเราเลยสักครั้ง จนประมาน ม.4 เราสมัคร fb เราค้นหาเพื่อนสมัยประถมแล้วแอดไป แต่เราหาเฟสโก้ไม่เจอ เลยลองเข้าไปหาในเพจของ รร ที่โก้เรียน แล้วเราก็เจอ กรี๊ดๆๆๆๆๆๆ เราแอดเฟรนโก้ไป ประมานหนึ่งอาทิตย์มั้ง แต่โก้ไม่รับเราเลย ตอนนั้นเรานอยด์มากนะ เราก็เลยยกเลิก แล้วลองแอดใหม่ 555555 แต่ครั้งนี้โก้รับเราเป็นเพื่อนใน fb เราดีใจมากกกกก วันๆไม่ทำอะไรนั่งส่องเฟสโก้ทั้งวัน 55555 เราเคยไปไลค์โหดโก้ครั้งนึ่ง แต่โก้ก็เฉยๆ ไม่ได้มีท่าทีอะไรกับเราเลย เราจึงเลิกไลค์แล้วแอบส่องแบบเงียบๆเหมือนเดิม เวลาเราเห็นโก้โพสเพ้อ เราก็เพ้อตามโก้นะ 55 แต่ช่วงนี้เราก็ไม่ค่อยได้เจอโก้แล้วแหละเพราะเราไปเรียนสาย พอเลิกเรียนก็กลับกับเพื่อนเพราะประหยัดค่ารถ^^ แต่เราส่องเฟสโก้ทุกวันไม่เคยขาดนะ วันไหนไม่ได้ส่องก็คิดถึง จนจะจบ ม.6 เราเห็นโก้โพสใบสมัครสอบของ ม.แห่งนึ่ง เรารีบให้เพื่อนพาไปซื้อใบสมัครสอบเลยนะ ทั้งที่เรามีที่ที่อยากเรียนอยู่แล้ว แต่เรายังอยากเรียนที่เดียวกันกับโก้นะ พอวันสอบเราก็ไปสอบ แต่ก็ไม่เจอโก้อยู่ดี พอวันประกาศผลสอบเราก็สอบไม่ติดอีกตามเคย แต่โก้สอบสอบติดนะ เพราะเราเห็นโก้โพส ส่วนเราก็เดินสายสอบไปเรื่อยแหละ จนเปิดเทอมเราสอบติดที่ต่างจังหวัดแต่ก็ไม่ไกลมาก เราจึงกลับบ้านบ่อยแต่ไม่เจอโก้แล้ว เจอแต่บ้านโก้แต่ไม่มีคนอยู่ บ้านก็ปิดไม่ขายของแล้ว เราก็ยังคงส่องเฟสโก้ต่อไป แต่ก็เสียใจเพราะตอนนี้โก้มีแฟนแล้ว ไปไหนมาไหนด้วยกัน ส่วนเราก็เศร้าอยู่คนเดียวเงียบๆต่อไป ชีวิตของเราก็เป็นแบบนี้อยู่เรื่อยๆ จนปิดเทอมเราจะขึ้นปี 2 ปิดเทอมหกเดือน เราก็หางานพิเศษทำ ทำอยู่ร้านขายไอศกรีม ช่วงเบรคเราก็ยังคงส่องเฟสโก้ต่อไป แล้วพอดีพี่ในร้านคนหนึ่งชื่อพี่สา เห็นรูปโก้ในโทสับเรา แกบอกว่ารู้จักโก้ เพราะโก้เปนหลานของแฟนแก เราก็เลยถามว่าโก้ไปอยู่ไหน แกบอกว่าแม่โก้ไปทำไร่อ้อย เลิกขายวัสดุในตลาดแล้ว จนเปิดเทอมเราเห็นโพสโก้ โก้เลิกกับแฟน เราทั้งดีใจ ทั้งสงสารโก้ เพราะดูโก้รักเค้ามาก ดูโก้เสียใจมาก เราเคยคิดอยู่บ่อยครั้งว่าจะทักเฟสโก้ไปดีมั้ย แต่เราก็ไม่เคยกล้าสักที เคยคิดที่จะบอกชอบโก้นะ แต่เราก็กลัวโก้จะบล็อคเฟสเรา เดียวเราจะไม่ได้เจอหน้าโก้ในเฟสอีก เรารู้ว่าเราไม่มีอะไรเหมาะสมกับโก้เลย ทั้งหน้าตา ฐานะ เพราะแฟนโก้แต่ละคนสวยๆ รวยๆทั้งนั้น บางคืนเราส่องเฟสโก้จนเราเก็บไปฝันเลยนะว่าเราเป็นแฟนกับโก้ เราแทบไม่อยากตื่นเลย บางวันเราก็ส่องเฟสโก้จนร้องไห้ เราไม่รู้ว่าเราเป็นอะไร แต่อยู่ดีๆน้ำตามันก็ไหลออกมา เราอยู่ในที่มืด ที่ที่โก้มองไม่เคยเห็นเราเลยมาตลอดตั้งแต่ ป.1 เราไม่ขออะไรมากหรอกเราแค่อยากให้โก้จำเราได้ว่าเราเคยเป็นเพื่อนโก้มาก่อน แล้วก็อยากมีโอกาศได้คุยกับโก้สักครั้งก็พอ