รู้สึกดีกับคนคนนึงมากๆ แต่ไม่สามารถแสดงความรู้สึกของตัวเองมากไป เพราะกลัวว่ามันจะทำลายความสัมพันธ์.....

ผมก็คล้ายๆคุณครับอาจจะต่างสถานะกันนิดๆหน่อยๆ ... เราสองเป็นเพื่อนกันในระดับนึงในช่วงต้นๆ ซึ้งผมมีความรู้สึกพิเศษกับเค้ามาตั้งแต่ได้รู้จักกันอยู่แล้ว เพียบแต่ผมยังไม่คิดที่จะเพิ่มความสัมพันธ์ ( แต่ผมคิดว่าตอนนั้นเค้าชอบผมนะ เพราะตอนนั้นเรายังเพิ่งรู้จักกันไม่เท่าไหร่ เค้าก็โทรหาผมอยู่เรื่อยๆ เอาโทสับของผมถ่ายรูปเค้ากับใว้ ชอบพูดเล่นกับเพื่อนๆคนอื่นว่าผมคือแฟนเค้า ^^ ) เราอยู่เป็นเพื่อนกันคุยกันเรื่อยๆ ประมาน 2ปี ผมก็ย้ายไปเรียนที่อื่น  เราเลยห่างๆกัน นานๆทีจะติดต่อกัน หลายครั้งผมก็ไปเยียมเค้า ทุกครั้งที่ไปหาจะเกิดความรู้สึกพิเศษทุกครั้ง จนผมต้องถามตัวเองว่า มันใช่หรอวะ ผ่านไปอีก2ปี วันนึงเราเริ่มกลับมาคุยกันทุกวัน ไลน์บ้าง เฟสบุ๊กบ้าง โทรหากันบ้าง คุยกันทุกเรื่อง ในตอนนั้น ผมเริ่มมีความรู้สึกพิเศษมากขึ้นแต่ยังไม่ชัดเจนสับสนเล็กน้อย จนวันนึง เพื่อนของเราแต่งงาน พวกเราจึงนัดเจอกัน ผมใช้เวลาอยู่กับเค้าตลอดทั้ง3วัน ไปซื้อของ ทำธุระ เที่ยว แล้วเราก็แยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของแต่ละคนเหมือนเดิม ผ่านไปเรื่อยๆ ความรู้สึกก็ชัดเจนขึ้น ผมเริ่มอยากขยับความสัมพันธ์ เลยพยายามทำให้เค้ารู้ว่า ผมรู้สึกอะไรกับเค้า ซึ่งเค้ารู้อยู่แล้ว เราก็คุยกัน แล้วเค้าก็บอกว่าเค้าก็รู้สึก แต่เราเพื่อนกันแบบนี้ เค้าจะมีความสุขมากกว่า ผมก็ยอมรับความผิดหวังนั้น แต่เราก็ยังคุยกันอยู่ทุกวัน เราสนิทกันมากขึ้น หยอกล้อกันมากขึ้น เรื่องลับเค้าผมรู้ เรื่องลับผมเค้ารู้ เค้าบอกผมว่าอย่ารอเค้าเปิดใจไปที่อื่นบ้าง...... ผมก็เหมือนคุณ ไม่ยอมเลิกหวังซะที ห้าๆๆๆ พอมีคนมาจีบเค้า เค้าก็ไม่สน แล้วบอกกับผมว่าเพราะเค้ามีผม เค้าเลยรู้สึกว่าไม่ได้ขาดอะไรไป ผมอยู่กับความสัมพันธ์แบบนี้ มาอีก2ปีกว่าๆ จนวันนึงเค้าต้องย้ายที่ทำงานใหม่ ซึ้งจะไปอยู่ที่ไกลกว่าเดิม ผมก็เริ่มจะพอเดาได้แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้น อยู่ดีๆ เค้าก็เริ่มหาย เราคุยกันน้อยลง จนวันนึงเค้ามาบอก ขอโทษและขอบคุณผม เค้าบอกขอโทษนะที่เป็นมากกว่านี้ไม่ได้ เค้าบอกร้กผม แต่อยากให้เราเป็นเพื่อนกันแบบนี้ตลอดไป ผมก็ยอมรับมันอีกครั้ง หลายครั้งที่ผมยอมรับกับความรู้สึกแบบนี้ แต่ครั้งนี้เป็นครั้งที่มีการเปลียนแปลง ผมไม่อยากให้เค้าต้องมารู้สึกอึดอัดเพราะผมที่ไม่ยอมหยุดรักเค้ามากกว่าเพื่อนซะที ผมเลยต้องพยายามทำใจไม่ให้เผลอใจมากขึ้น พยายามที่จะคุยกับเค้าให้น้อยลง ถึงแม้จะอยากคุยมากก็ตาม ทุกวันนี้ ผมก็ยังคุยกับเค้าอยู่ ยังอยู่ข้างๆเค้าในวันที่เค้าทุกข์หรือเหนื่อยจนไม่ไหว เค้าก็อยู่ข้างๆผมเหมือนกัน จนผมเริ่มที่จะเชื่อจริงๆแล้วว่า เราสองคนเป็นแบบนี้แหละดีแล้ว ถึงแม้ว่าจะรักเค้ามากแค่ใหนก็ตาม เห็นเรื่องของคุณแล้วคล้ายๆกัน ผมเลยอยากเล่าให้คุณฟังบ้างที่กว่าเก็บใว้คนเดียว ^^