เรื่องมีอยู่ว่าผมเนี่ยเวลาโดนใช้โน่นใช้นี่ไม่ได้เรื่องเลยสักครั้งตั้งแต่เกิดมาเลย จริงๆครับ คือคนที่ใช้ให้ทำเนี่ยจนรำคาญผมเลย งานที่รร.และพ่อแม่ครับที่ใช้งาน คือเหมือนกับว่าอะไรที่ผมไม่เคยทำหรือไม่เคยแตะ ผมเหมือนคนไม่มีหูเลย ใช้ไม่ได้เรื่อง เหมือนคนบ้าเรียนหนังสือนะ ตอนเปิดเทอมใหม่ตอนเข้าแถวหน้ารร.ก็เหมือนกัน หาเพื่อนไม่เจอและไปผิดแถวจนคนอื่นเนี่ยฮา คุณครูคงคาดไม่ถึงนะ ผมโง่บ้าแบบนี้ตั้งแต่เด็กแล้วนะ และตอนที่มีคำสั่งแบบนัดประชุมหรือเรื่องสำคัญลืมตลอด พอนึกได้ก็รีบไปแต่พอไปก็ทำอะไรไม่ถูกเพราะคนเยอะเลยไปนั่งท้ายห้องแต่พอสังเกตุดีๆแล้วเพื่อนไปนั่งข้างหน้าหมด ส่วนผมนั่งข้างหลัง ครูก็แอบขำไป ผมอายมากๆและเก็บกดแบบนี้จนตอนนี้อายุจะ18แล้วครับ รด.ก็เหมือนกันครับ คนอื่นฟังรู้เรื่องหมดแต่รู้สึกว่าผมเอ๋อคนเดียวเพราะทำอะไรไม่ค่อยทันชาวบ้าน
จนตอนนี้ผมคิดว่าผมเนี่ยหายใจเล่น เผาเงินพ่อแม่เล่นไปวันๆแล้ว เรียนไปก็เสียค่าเทอมฟรี ไม่รู้สิผมมั่นใจผมไม่ใช่คนที่ดูแลพ่อแม่ได้อีกต่อไปแล้ว
   เมื่อก่อนก็จิตใจปกติแต่พอเจอแบบนี้นานเข้าๆมีอาการละคือ ผมเบื่อทุกๆอย่างเลย นั่งเรียนก็เบื่อ เจอครูก็อยากเดินห่าง อยากอยู่คนเดียวแล้วไม่อยากให้ใครเจอขี้หน้าผมแล้ว ใครมองหน้าผมผมไม่อยากมองกลับแล้ว ตอนนี้หนักเลยมองกระจกตัวเองก็ซึมจะร้องอย่างเดียว ผมไม่ได้บอกเรื่องแบบนี้ให้ใครรู้เพราะไม่อยากให้เขาหัวเราะว่าเราบ้าปัญญาอ่อน ไม่อยากบอกเรื่องนี้ให้พ่อแม่รู้เพราะผมเป็นคนไม่มีอะไรจะเสียแล้วและไม่อยากให้เขาทุกใจตามผมอีก
   สรุปว่า ผมเนี่ยเหมือนผมโง่ ซื้อบื่อ สมองสั่งงานช้า สติไม่ดี ผมเป็นคนเอ๋อ อีกเยอะฮะ
ถ้าเป็นแบบนี้ช่วยอะไรสักอย่างได้ไหม