สวัสดีค่ะ ไม่รู้จะเกริ่นยังไง เริ่มเลยเเล้วกัน

คือ ดิฉันคุยกับคนคนหนึ่งทางเฟสบุ๊ค ก็ไม่รู้ว่าคุยกันมาได้อย่างไร จำได้ว่าเขาทักมาหาก่อน ปกติจะไม่ชอบคุยกับแปลกหน้าอยู่เเล้ว เพราะส่วนใหญ่คนแปลกหน้าที่ทักมาทางเฟสบุ๊คไม่น่าไว้ใจ (ดิฉันอาจอคติไปเองก็ได้) แต่กับคนนี้ยอมคุยกับเขามาเรื่อยๆ เพราะเขาไม่ได้แสดงท่าทีมาจีบ มาม่อ อย่างที่เคยเจอมา

ดิฉันเองก็ไม่มีใคร เพื่อนไม่ค่อยเยอะ แถมยังเป็นคนขี้เหงาอีกซะนี่ กลายเป็นว่ารู้สึกตัวอีกที ก็คุยกับเขาเป็นกิจวัตรไปแล้ว ตั้งเเต่ตื่นจนเข้านอน บทสนทนาที่คุยกันบอกได้เลยว่าธรรมดาๆ มาก คุยเรื่องฟุตบอล เรื่องหนังสือ เรื่องหนัง แล้วก็เรื่องที่ทำเล็กๆ น้อย อย่างเช่น เรื่องงาน เราไม่เคยถามละลาบละล้วงถึงเรื่องส่วนตัว อย่างเช่น มีเเฟนมั้ย? พ่อแม่เป็นยังไง? บ้านอยู่ที่ไหน? (เราอยู่คนล่ะจังหวัด)

แต่เชื่อไหมคะ ว่าดิฉันรู้จักเขาได้โดยไม่ต้องเอ่ยปากถามอะไร รู้ได้จากบทสนทนาที่คุยกันในแต่ล่ะวัน เขาทำอะไร ชอบอะไร ครอบครัวเป็นแบบไหน คุยกันมาแบบนั้นจะน่าจะปีเศษๆ เเล้วมั้งคะ เราไม่เคยคุยโทรศัพท์กันเลย ไม่เคยพูดถึงเรื่องความรู้สึกระหว่างกัน ดิฉันคิดว่า เป็นแบบนี้มันก็ดี เพราะดิฉันเองก็ยังไม่พร้อมมีแฟน คุยๆ ไปเป็นพี่เป็นน้องดีกว่าไม่มีใครคุยเป็นเพื่อนคลายเหงาเลย
...แต่ วันหนึ่งก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน
เขามาหาค่ะ   ดิฉันก็ไม่แน่ใจว่าเขาแค่อยากมาทำอะไร หรือตั้งใจมาหา บอกได้เลยว่าดิฉันไม่สวยเลย ผิวคล้ำค่ะ แต่รูปถ่ายก็พยายามไม่เเต่งเกินจริงมากนัก ในความคิดตอนแรกที่เขาว่าจะมาก็เฉยๆ ค่ะ เอ้า! มาก็มา เจอกันก็เจอให้มันจบๆ ไป หรือเจอแล้วเขาจะไม่คุยด้วยต่อก็เรื่องของเขา แต่สุดท้ายก็อดกังวนไม่ได้ ถ้าสมมุติว่าเขาไม่คุยกับเราต่อ เราจะเป็นยังไง เพิ่งรู้ว่าชินกับการคุยกับเขาซะเเล้ว มีอะไรก็บอกเขา ปรึกษาเขา ( เพราะคิดว่ายังไงเขากับเราก็อยู่กันคนล่ะที่ จึงทำให้เรากล้าคุยถึงเรื่องที่เราไม่กล้าพูดกับคนรอบข้าง) ถ้าเขาหายไปเราจะเป็นยังไง เพราะเราไม่เคยนึกถึงเรื่องนี้มาก่อน

แต่เเล้วก็ปลอบใจตัวเองค่ะ เราก็เเค่เงยหน้าคุยกับคนรอบตัวให้มากขึ้น ตอนเหงาก็อ่านหนังสือไปซ่ะ ไม่เห็นเป็นปัญหา

แต่หลังจากที่เจอกัน มันไม่เหมือนที่คิด ดิฉันเพิ่งรู้ได้ตอนเจอเขานั่นเอง ว่าเขามีตัวตน และคนๆ นี้นี่เองที่เราคุยด้วยมาตลอด เห็นเรื่องตลกๆ ก็นึกถึงเขา เห็นเพลงเพราะๆที่ไม่รู้จะบอกให้ใครฟังก็บอกเขา
นี่มันบ้าชัดๆ เราสองคนไม่ควรเจอกันด้วยซ้ำ! เพราะมันเปลี่ยนความรู้สึกของดิฉันไปหมดเลย จากที่ไม่เคยกังวนเรื่องรูปร่างหน้าก็เกิดอยากสวยขึ้นมาซะงั้น จากที่ไม่เคยอยากสอดรู้เรื่องของเขาก็อยากถามนั่นถามนี่เต็มไปหมด (แต่ไม่กล้าถาม)

แล้วตอนนี้จะทำยังไงดี?!
ดิฉันตั้งคำถามขึ้นกับตัวเอง
1.ผู้ชายคนนี้คุยกับเราแล้วเขาก็คุยกับคนอื่นด้วยใช่ไหม?
ข้อนี้ ดิฉันทดสอบโดยการไปคอมเม้นบนรูปเขา ผลชัดเจนจนทำให้เราตาสว่าง "เขาลบคอมเม้นเราออกค้าาา
2.เขามีเเฟนอยู่แล้วหรือเปล่า?
ข้อนี้ ไม่กล้าถาม กลัวจะกลายเป็นว่า เราออกตัวแรง เขาจะคิดว่าเราชอบเขาเข้าน่ะสิ ก็เลียบๆ เคียงๆ เอา ก็ไม่แน่ใจเท่าไหร่ แต่เท่าที่เดา เขาคงมีเเหละค่ะ แต่เหมือนจะเลิกกันแล้วหรือเปล่าล่ะมั้ง เค้าไม่เคยพูดถึงเองนี่เนาะ
ที่เวิ่นเว้อมาทั้งหมด เราก็ไม่รู้ว่าเราต้องการอะไร แค่อยากระบายค่ะ เราเล่าเรื่องประมาณนี้ให้พี่กับเพื่อนฟังแล้ว แต่อยากได้ความคิดเห็นจากคนอื่นๆ ด้วยค่ะ
อยากรู้ว่าพอจะมีวิธีจัดการกับความรู้สึกแบบนี้ยังไงบ้างคะ
ดิฉันคิดว่า นี่ไม่ใช่ความรักแน่ๆ ค่ะ แต่มันแปลกๆ ยังไงไม่รู้อธิบายไม่ถูก คงจะเป็นเสียดายล่ะมั้งค่ะ ดิฉันไม่เคยคุยกับใครถูกคอแบบนี้ แต่ถ้ามันจะจบลงจริงๆ ควรทำยังไงดี ให้มันจบลงเเบบ ไม่รู้สึกเหงาๆ หรือรบกวนจิตใจตัวเองอยู่แบบนี้ เพราะขืนคุยกันต่อไปๆ สักวันมันก็ต้องมีวันที่เขาหายไป ไม่อยากรอให้วันนั้นมาถึงค่ะ อยากให้จบๆ ไปซะ  เพราะรู้แน่ๆ ว่าเขาไม่ได้คิดอะไรกับเรา  
จากที่เล่ามาทั้งหมด มันก็ไม่หมดแต่เล่าไม่เก่งอ่ะค่ะ เอาเป็นว่ารู้สึกว่าผู้ชายคนนี้มีอะไรบางอย่างน่ากลัวๆ หรือคิดไปเองไม่รู้ งงไปหมดแล้วค่ะ

ขออภัยนะคะถ้าพิมพ์ผิด  หรือไม่รู้เรื่องยัง  แท็กถูกไม่ถูกก็ขออภัยด้วยค่ะ