หนูไม่ได้อยากนำเรื่องภายในครอบครัวมาเปล่าประกาศให้คนได้รับรู้แต่นี่เป็นสิ่งที่หนูอยากระบายอยากพูดอยากเล่าแต่หนูกลับไม่สามารถพุดกับใครได้เลย ปัญหาที่หนูเจอข้างนอกบ้านบางทีหนูก็อยากพูดอยากเล่าอยากให้แม่ถาม แม่ก็ไม่เคยถามไม่เคยสนใจ..ขอคำแนะนำหน่อยนะคะหลังจากจากที่อ่านเรื่องราวนี้ มันอาจจะดูเยอะดูไม่น่าสนใจแต่หนูก็ไม่รู้ว่าหนูจะต้องทำยังไงเพื่อเขายอมรับ??
ตอนนี้หนูอายุ20ปี ในความคิดของผู้ใหญ่บางคนยังมองว่าดิฉันเป็นเด็กอยู่วันยังค่ำ แต่ในทางกลับกันผู้ใหญ่บางคนพร้อมที่จะเปิดใจให้ลูกได้ออกไปเผชิญโลกภายนอกได้เรียนรู้สิ่งใหม่ๆ ซึ่งสำหรับชีวิตดิหนูถูกวางกรอบ ล้อมรอบไปด้วยความคิดของพ่อแม่ หนูต้องคอยทำในสิ่งที่แม่เขาต้องการเมื่อไหร่ที่หนูขัดความคิดความรู้สึกของท่าน หนูก็จะถูกด่าว่าพูดจาไม่ดี หนูต้องฝืนทำจนบางครั้งหนูอยากจะหนีท่านออกไปให้ไกลไม่อยากกลับมาอยู่ตรงจุดนี้อีกแล้ว...แต่ใจหนูไม่กล้าพอที่จะออกไปเพราะหนูไม่อยากทำให้ท่านเสียใจ ในสายตาของพ่อแม่ที่เลี้ยงดูหนูดูเป็นคนที่ไม่ดี คนเลวในสายตาของท่านเอามากในบางทีหนูรู้สึกท้อแท้ และอิจฉาคนที่มีพ่อแม่เข้าใจ พ่อแม่ที่หนูเรียกเขาคือพ่อแม่บุญธรรมของหนูเองซึ่งเขาก็มีลูกชายแท้ของตัวเองอยู่แล้วแต่หนูถูกขอมาให้พ่อแม่บุญธรรมเลี้ยงดูตั้งแต่เกิด ท่าน2คนให้หนูทุกอย่างเทียบเท่ากับลูกแท้ๆของท่านเองส่งเรียนจนสูง พอหนูเริ่มเข้ามหาลัยกรอบชีวิตของหนูได้ถูกกำหนดขึ้น หนูจะต้องกลับบ้านเร็วตรงเวลา เช่น หนูเลิกเรียน 4โมงก็ต้องกลับถึงบ้านก่อน5โมงกลับหลังจากนี้โดนด่าโดนว่าสารพัดจะไปเที่ยวไหนทั้งทีก็ต้องแอบเที่ยวแล้วกลับภายในเวลาที่เลิกเรียน((ซึ่งเวลาที่หนูไปจะรู้สึกอึดอัดทุกครั้งที่ต้องโกหกเพราะหนูไม่สามารถที่จะบอกกับพ่อแม่ตรงๆได้))หนูแอบทำแบบนี้บ่อยจนหนูรู้สึกอึดอัดมากพอหนูพอบอกความจิงไปเขาก็ด่าจิกกะบานแถมด่าพาลไปยังแฟนหนูหนูก็รู้สึกเสียใจมาก แต่สำหรับลูกชายแท้ๆจะไปไหนมาไหนบอกพ่อแม่ตรงๆก็อาจจะมีบ่นบ้างประปรายแต่เขาไม่เคยด่า ว่าเสียๆหายๆเหมือนอย่างที่หนูโดน หนูอายุมากกว่าลูกชายของท่าน3ปีซึ่งเขาก็เด็กกว่าหนุแต่เขาสามารถไปเที่ยวกับแฟนได้กับเพื่อนฝูงได้โดยที่พ่อแม่ก็ทราบดีไม่มีการว่าหรือสั่งห้ามออกไปเที่ยไหนไม่ว่าจะเป็นไปกับแฟนหรือเพื่อนและไม่มีการด่าหรือพาดพิงแฟนของน้องเลยสักคนเวลาที่น้องพาแฟนมาบ้านไปเที่ยวกับครอบครัวพ่อกับแม่ก็ไม่ว่าอะไร แต่สำหรับหนูอยากทำแบบที่น้องทำบ้างกลับไม่มีโอกาสที่จะได้ไปเที่ยวกับเพื่อนหรือแฟน(ในใจหนูก็แอบเสียใจนะ)เพราะถ้าหนูเอ่ยปากขอออกไปเที่ยวแบบน้องบ้างหนูจะถูกด่าว่าเสียๆหายๆไม่หนูก็โดนสั่งห้ามคบกับแฟนบางทีแม่ขาก็บอกว่า"อย่าให้เจอมันกับไม่งั้นตาย"

หนูรู้สึกเสียใจกับหลายๆอย่างๆที่หนูอยากทำว่าทำไมหนูถึงทำแบบน้องไม่ได้แบบคนอื่นไม่ได้ บางครั้งหนูกับแม่ทะเลาะกันหนักมาหนูเป็นคนที่เถียงเก่งส่วนแม่เขาจะไม่มีเหตุผลกับหนู บางครั้งหนูร้องไห้และลองมองกลับถึงสถานะที่เราเป็นคือหนูไม่ใช่ลูกแท้ๆของเขาใช่ไหม??ทำไมเขาถึงไม่เข้าใจ อายุ20 วัยรุ่นหลายคนเขากลับใช้ชีวิตที่คุ้มค่า แต่กับหนูอยากใช้ชีวิตแบบที่วัยรุ่นที่เขาทำกันกลับไม่มีโอกาสที่จะทำมัน หนูคิดเสมอในใจหนูเห็นเพื่อนเที่ยวกันใช้ชีวิตสนุกสนานหนูก็อยากทำบ้างตามประสาวัยรุ่นแต่หนูก็ทำไม่ได้ หนูเคยพูดกับท่านนะว่า"หนูอยากไปแบบนี้เมื่อไหร่ถึงจะได้ไปแบบเมื่อไหร่หนูจะได้ทำหนูหรือทำไมน้องทำได้หนูทำไม่ได้?แม่เขาเคยให้เหตุผลว่าน้องทำได้และที่แม่อนุญาติแทบจะทุกเรื่องเพราะน้องเขาเป็นผู้ชาย ส่วนหนูเป็นผู้หญิงลูกสาวคนเดียวไม่ควรทำหรือออกไปข้างนอก หนูรู้สึกอึดอัดมากหนูรู้สึกอิจฉาชีวิตวัยรุ่นคนอื่นๆแม่หนูเขาตัดสินแค่ความเป็น ช/ญ หนูรู้ขอบเขตของการใช้ชีวิต อายุ20นี้ความคิดไม่เด็กแต่แม่หนูเขาไม่เปิดโอกาสให้หนูได้เรียนรู้โลกภายนอก แต่หนูต้องแอบเรียนรู้ด้วยตัวเองทุกครั้งความคิดหนูถูกดักล้องด้วยความคิดของพ่อแม่ หนูตัดสินใจเองไม่ได้เลย......
ป.ล.ปัญหาที่หนูเจอมันคือปัญหาโลกแตกสำหรับหนูมากซึ่งกรอบของพ่อแม่แต่ละคนไม่เหมือนกัน บางคนอาจจะเจอหนักกว่าหนูก็มีไม่บางคนก็ไม่เจอและไม่เคยเจอแบบหนูก็มี...อย่างว่าต่างความคิด ต่างสังคม
***หลังจากนี้หนูควรจะทำตัวยังไง??? ควรจะปรับตัวยังไง หนูขอคำแนะนำหน่อยนะคะ
ชีวิตถูกล้อมรอบด้วยอิทธิพลและความคิดต่างระหว่างลูกกับพ่อแม่
ตอนนี้หนูอายุ20ปี ในความคิดของผู้ใหญ่บางคนยังมองว่าดิฉันเป็นเด็กอยู่วันยังค่ำ แต่ในทางกลับกันผู้ใหญ่บางคนพร้อมที่จะเปิดใจให้ลูกได้ออกไปเผชิญโลกภายนอกได้เรียนรู้สิ่งใหม่ๆ ซึ่งสำหรับชีวิตดิหนูถูกวางกรอบ ล้อมรอบไปด้วยความคิดของพ่อแม่ หนูต้องคอยทำในสิ่งที่แม่เขาต้องการเมื่อไหร่ที่หนูขัดความคิดความรู้สึกของท่าน หนูก็จะถูกด่าว่าพูดจาไม่ดี หนูต้องฝืนทำจนบางครั้งหนูอยากจะหนีท่านออกไปให้ไกลไม่อยากกลับมาอยู่ตรงจุดนี้อีกแล้ว...แต่ใจหนูไม่กล้าพอที่จะออกไปเพราะหนูไม่อยากทำให้ท่านเสียใจ ในสายตาของพ่อแม่ที่เลี้ยงดูหนูดูเป็นคนที่ไม่ดี คนเลวในสายตาของท่านเอามากในบางทีหนูรู้สึกท้อแท้ และอิจฉาคนที่มีพ่อแม่เข้าใจ พ่อแม่ที่หนูเรียกเขาคือพ่อแม่บุญธรรมของหนูเองซึ่งเขาก็มีลูกชายแท้ของตัวเองอยู่แล้วแต่หนูถูกขอมาให้พ่อแม่บุญธรรมเลี้ยงดูตั้งแต่เกิด ท่าน2คนให้หนูทุกอย่างเทียบเท่ากับลูกแท้ๆของท่านเองส่งเรียนจนสูง พอหนูเริ่มเข้ามหาลัยกรอบชีวิตของหนูได้ถูกกำหนดขึ้น หนูจะต้องกลับบ้านเร็วตรงเวลา เช่น หนูเลิกเรียน 4โมงก็ต้องกลับถึงบ้านก่อน5โมงกลับหลังจากนี้โดนด่าโดนว่าสารพัดจะไปเที่ยวไหนทั้งทีก็ต้องแอบเที่ยวแล้วกลับภายในเวลาที่เลิกเรียน((ซึ่งเวลาที่หนูไปจะรู้สึกอึดอัดทุกครั้งที่ต้องโกหกเพราะหนูไม่สามารถที่จะบอกกับพ่อแม่ตรงๆได้))หนูแอบทำแบบนี้บ่อยจนหนูรู้สึกอึดอัดมากพอหนูพอบอกความจิงไปเขาก็ด่าจิกกะบานแถมด่าพาลไปยังแฟนหนูหนูก็รู้สึกเสียใจมาก แต่สำหรับลูกชายแท้ๆจะไปไหนมาไหนบอกพ่อแม่ตรงๆก็อาจจะมีบ่นบ้างประปรายแต่เขาไม่เคยด่า ว่าเสียๆหายๆเหมือนอย่างที่หนูโดน หนูอายุมากกว่าลูกชายของท่าน3ปีซึ่งเขาก็เด็กกว่าหนุแต่เขาสามารถไปเที่ยวกับแฟนได้กับเพื่อนฝูงได้โดยที่พ่อแม่ก็ทราบดีไม่มีการว่าหรือสั่งห้ามออกไปเที่ยไหนไม่ว่าจะเป็นไปกับแฟนหรือเพื่อนและไม่มีการด่าหรือพาดพิงแฟนของน้องเลยสักคนเวลาที่น้องพาแฟนมาบ้านไปเที่ยวกับครอบครัวพ่อกับแม่ก็ไม่ว่าอะไร แต่สำหรับหนูอยากทำแบบที่น้องทำบ้างกลับไม่มีโอกาสที่จะได้ไปเที่ยวกับเพื่อนหรือแฟน(ในใจหนูก็แอบเสียใจนะ)เพราะถ้าหนูเอ่ยปากขอออกไปเที่ยวแบบน้องบ้างหนูจะถูกด่าว่าเสียๆหายๆไม่หนูก็โดนสั่งห้ามคบกับแฟนบางทีแม่ขาก็บอกว่า"อย่าให้เจอมันกับไม่งั้นตาย"
ป.ล.ปัญหาที่หนูเจอมันคือปัญหาโลกแตกสำหรับหนูมากซึ่งกรอบของพ่อแม่แต่ละคนไม่เหมือนกัน บางคนอาจจะเจอหนักกว่าหนูก็มีไม่บางคนก็ไม่เจอและไม่เคยเจอแบบหนูก็มี...อย่างว่าต่างความคิด ต่างสังคม
***หลังจากนี้หนูควรจะทำตัวยังไง??? ควรจะปรับตัวยังไง หนูขอคำแนะนำหน่อยนะคะ