ณ คริสติ์ศักราช 1964
           ทุบ...ทุบ...ทุบ... เสียงขวานขนาดใหญ่ดังขึ้นเป็นจังหวะกลางป่าสนลึกที่เขียวขจีรายล้อมไปด้วยสัตว์ป่านานาชนิด ช่วงนั้นเป็นฤดูหนาวมีลมหนาวพัดใบสนปลิวไสว ชายหนุ่มกลางคนมีเคราท่าทางใจดีสวมเสื้อโค้ทปกคลุมร่างกาย และกำลังรวมกองไม้เพื่อนำไปที่ไหนสักแห่ง บรรยากาศมีแต่เสียงลม ดูเยือกเย็นไม่น้อย ชายหนุ่มนำตะกร้าไม้สานที่สะพายอยู่ข้างหลังวางลงกับพื้น ประกอบกับนำไม้ที่ได้ผ่าไว้ ใส่ตะกร้าทีละกำๆ เเล้วเดินตรงไปที่บ้านหลังเล็กๆหลังหนึ่ง ซึ่งไม่ไกลจากที่ตนเองอยู่มากเท่าไหร่ บ้านมีลักษณะเป็นไม้ท่อนขนาดใหญ่เรียงต่อกันเป็นผนังอย่างแน่นหนา  บริเวณรอบๆบ้านมีแต่ ต้นสนรายล้อมอยู่มากมาย ชายหนุ่มเคาะประตูหน้าบ้าน
            ก๊อกๆ ๆ ๆ....
สุดเสียงเคาะประตูสักพักมีเสียงฝีเท้าเด็กน้อยสองคน พร้อมตะโกนประสานด้วยน้ำเสียงที่ใสว่า พ่อมาเเล้ว!! เด็กน้อยสองคนจึงเปิดประตูด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม และรีบจูงมือชายหนุ่มเดินตรงไปที่เก้าอี้นวมพร้อมกับค่อยๆดึงตะกร้าไม้ที่สะพายอยู่ วางไว้ข้างประตู พ่อเหลือบมองภายในบ้านรู้สึกว่าวันนี้แปลกตา มีโคมไฟประดับประดาไปด้วยสีสันต่างๆ พร้อมเค้กขนาดเล็กรูปหัวใจวางอยู่บนโต๊ะ บรรยากาศในบ้านอบอุ่นมาก ใบหน้าของเด็กสองคนยิ้มกรุ่มกริ่มราวกับมีความนัยจะบอกอะไรสักอย่าง ชายหนุ่มนั่งลงอย่างงงๆและอมยิ้ม พร้อมกับเอ่ยว่า
         ''พวกลูกมีอะไรอย่างงั้นหรอ''
เด็กน้อยสองคนมองหน้ากันและยิ้มอย่างน่าเอ็นดู เอ่ยพร้อมกันว่า
        ''สุขสันต์วันเกิดนะคะคุณพ่อ''
พ่อได้ยินอย่างงั้นจึงยิ้มไม่หุบ พร้อมโผเข้ากอดลูกๆทั้งสองคนอย่างแน่น กอดเสร็จพ่อมองหน้าลูกทั้งสองคนแล้วจับมือ และพูดด้วยน้ำเสียงอย่างอ่อนโยนว่า
         "ไม่ต้องทำอะไรถึงขนาดนี้ก้ได้ เพียงแค่มีลูกสองคนอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา พ่อก็มีความสุขแล้ว แต่ยังไงก็ขอบใจลูกๆทั้งสองนะ"
ทั้งสามกอดกันกลมอีกครั้ง  บ้านที่แสนอบอุ่นกลางป่าสน เต็มเปรี่ยมไปด้วยความรัก  นี่แหล่ะครอบครัวมิคาเอล
  
แนะนำ
ซานต้า และ รอเลน ลูกสาวของพอล
   <ซานต้ามีอายุได้ 10ขวบ หน้าตาน่ารัก ผมประกายทอง  ยาวถึงกลางหลัง ตาสีน้ำข้าว ผิวขาว ใบหน้ามีกระ >
   <รอเลน น้องสาวของ ซานต้า มีอายุได้8ขวบ หน้าตาน่ารักเช่นกัน ผมสีน้ำตาลปะบ่า ตาสีน้ำตาล ผิวที่น้ำผึ้ง >
   <พอล หนุ่มไว้กลางคน  ผมสีทอง ใบหน้ามีเครา ตาสีฟ้า คิ้วหนา จมูกโด่ง สูง188 เป็นพ่อบุญธรรมของ ซานต้า และรอเลน >
      
    เช้าตรู่กับบรรยากาศที่หนาวเหน็บ พอลตื่นก่อนใคร แล้วมุ่งหน้าไปที่ห้องครัว พร้อมกับเจ้ามิร่า แมวขนปุยสีขาว โดยปกติมิร่าจะตื่นพร้อมๆกับพอล เเล้วเมื่อพอลมุ่งหน้าไปที่ครัว มิร่าจะรู้ดีกว่า ได้เวลาอาหารเช้าของมัน พอลรีบฉีกซองอาหารแมวและเทลงในกระบะเก่าๆข้างเคาเตอร์ มิร่ากระดิกห่าง เเล้วก้มหน้ากินอย่างที่เคยทำทุกวัน
    พอลเดินออกมาห้องครัวพร้อมกับโกโก้ร้อน สองแก้ว และนำมาวางไว้ที่โต๊ะที่ที่เคยวางเป็นประจำทุกเช้า แต่ละแก้วจะสลักชื่อเอาไว้ นั่นคือชื่อของ ซานต้า และ รอเลน พอลค่อยๆเดินไปเปิดเพลงซึ่งเป็นเพลงโปรดของพอล เพลงจังหวะปานกลางยุคเก่า ฟังดูแล้วเข้ากับบรรยากาศเป็นอย่างมาก จากนั้นพอลจึงเดินเข้าไปในห้องของซานต้าและรอเลน พร้อมกับสกิดลูกสาวทั้งสองและมองด้วยความเอ็นดู
        "สาวๆตื่นได้เเล้ว พ่อเตรียมโกโกร้อนไว้ให้เเล้วน้า"
ซานต้า รีบเอาผ้าห่มมาคลุมตัว เเล้วพูดด้วยน้ำเสียงงัวเงียว่า
        "วันนี้วันหยุดนะคะพ่อ ซานต้าขอนอนต่อนะ"
พอลรีบดึงผ้าห่มซานต้าออกเเล้วตอบกลับว่า
       "วันนี้ลูกต้องรีบตื่นไปรดน้ำแปลงดอกทิวลิปหลังบ้านน่า ลูกให้คำสัญญากับทิวลิปไว้ ทิปลิปคงเสียใจแย่ถ้าลุกผิดสัญญา"
ซานต้ารีบลืมตาขึ้น แล้วจึงรู้ว่า ตัวเองได้สัญญากับทิวลิปเอาไว้ ซานรีบมุ่งหน้าไปที่หลังบ้าน พร้อมกับกล่าวทักทายมิร่าที่กำลังก้มหน้ากินอาหารอย่างเมามัน วันนี้รอเลนดูแปลก เพราะทุกเช้ารอเลนจะตื่นเร็วและเล่นกับเจ้ามิร่าทุกเช้า พอลจึงหันหลังไปอีกฝั่ง เเล้วมองรอเลน ว่าทำไมยังไม่ตื่น
      "รอเลน ไม่สบายรึป่าว " พอลพูดด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง
จากนั้นรอเลนก้ไม่ตอบ พอลจึงพูดอีกว่า
   " รอเลน ไม่สบายรึป่าว มิร่าตื่นเเล้วนะ'' พอลพูดด้วยน้ำเสียงดังขึ้น
รอเลนก้นิ่งเหมือนเดิม ไม่มีการตอบรับ
   พอลจึงจับไหล่ทั้งสองข้างของรอเลน และเขย่าเบาๆ
    "รอเลน รอเลน รอเลน "
รอเลนไม่ตอบอีกเช่นเคย พอลใจเสีย จึงรีบตะโกนเรียกซานต้า พร้อมกับเขย่ารอเลนอีกครั้ง
พอซานต้ามาที่ห้อง พอลถามด้วยเสียงแข็งว่า
"รอเลนเป็นไร ทำไมไม่ตื่น "
ซานต้า ตกใจมาก และไม่รู้สาเหตุว่า ทำไมรอเลนไม่ตื่น ซานต้ารีบตอบกลับอย่างเร็วว่า
" ซานต้าไม่รู้ เมื่อคืนรอเลนก็ปกติ ยังเล่นกับซานต้าดีดีอยู่เลย '' ซานต้าพูดด้วยน้ำเสียงสั่น
ยังไม่ทันสุดเสียงของซานต้า พอลอุ้มรอเลน แล้วรีบวิ่งออกมาข้างบ้านเพื่อพารอเลนขึ้นรถกระบะ 2 ประตู สภาพเก่า ซานต้าวิ่งตามหลังพอลและกระโดดขึ้นหลังกระบะพร้อมอุ้มเจ้ามิร่าเเล้วเอาเสื้อยืดที่ตัวเองใส่คลุมเจ้ามิร่าไว้กับท้องของตน เพราะอากาศข้างนอกหนาวมาก ซานต้าได้แต่ภาวนาวอนพระเจ้าให้รอเลน ปลอดภัย
      รถกระบะสีแดงสภาพเก่า กำลังมุ่งหน้าเข้าเมือง อย่างรีบเร่ง รอเลนนอนแน่นิ่งที่ตักขอพอล พอลได้แต่ขอให้พระเจ้าคุ้มคองรอเลน โรงพยาบาลอยู่ชานเมือง พอลจึงต้องขับรถผ่านตัวเมือง เเล้วค่อยถึงโรงพยาบาล รถกระบะคันสีแดงจนหน้าประตูโรงพยาบาล จากนั้นพอลจึงรีบอุ้มรอเลนออกมาจากตัวรถ   พยาบาลสาวสองคนมุ่งหน้ามารับรอเลนจากพอลและรีบพารอเลนไปที่ห้องฉุกเฉิน ในขณะที่พยาบาลสาวกำลังพาไป ซานต้าซึ่งวิ่งตามพยาบาลมาติดๆ และสิ่งที่ซานต้าเห็นในขณะที่วิ่งคือ มีร่างสีดำๆนอนทับรอเลนอยู่  ซานต้าหยุดวิ่งตาม และขยี้ตาตัวเอง ซานต้าตกตะลึ่งกับสิ่งที่เห็นในขณะนั้นพร้อมได้ยินเสียงพยาบาลบอกให้พอลนั่งรอข้างนอก ซานต้าจึงค่อยๆเดินมานั่งข้างพอล และพยายามคิดว่าสิ่งที่ตัวเองเห็นนั้น ตัวเองได้ตาฝาด สักพักพอลน้ำตาร่วง ซานต้าเห็นจึงรีบเอาผ้าเช็ดหน้าที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงยื่นให้พอล พอลโผเข้ากอดซานต้าอย่างแน่น เเล้วพอลก็พูดขึ้นว่า
        "ซานต้าไม่ต้องกลัวนะ รอเลนต้องปลอดภัย"
พอซานต้าได้ยิน ซานต้าก็กอดพอลกลับแล้วพูดว่า
          "ค่ะ รอเลนต้องกลับมาเป็นเหมือนเดิม และขอให้รอเลนปลอดภัย" รอเลนพูดด้วยน้ำเสียงเบาๆและไม่มั่นใจ
สักพัก มิร่า วิ่งมาจากรถกระบะหน้าโรงพยาบาลพร้อมกับคาบอะไรบางอย่างมาให้กับพอล เมื่อพอลเห็นพอลถึงกับอึ้งเเละไม่คิดว่าจะเจอกับสิ่งนี้อีก