สวัสดีค่ะ ขอเรียกแทนตัวเองว่าเอื้อยนะคะ
เอื้อย อายุ 23 ปีค่ะ ทำงาน บ.เอกชนแห่งหนึ่ง ตำแหน่ง Marketing
ตอนทำตำแหน่งนี้แรกๆเหนื่อยและกดดันมากค่ะ เนื่องจากไม่เคยทำตำแหน่งนี้มาก่อน (ซึ่งคิดว่าเป็นเรื่องปกติของทุกคนอยู่แล้ว)
เอื้อยทำงานมาได้ประมาณ 4 เดือน จนผ่านโปร รู้สึกดีใจและภูมิใจมากที่ผ่านมาได้ ความจริงไม่ได้ดีใจเรื่องผ่านโปรมากค่ะ แต่ดีใจที่เราก้าวผ่านและเรียนรู้งานได้อย่างลึกซึ้ง แก้ปัญหาต่างๆได้ดีระดับหนึ่ง จนกระทั่งวันหนึ่งสถานการณ์บ.ไม่ค่อยดี ต้องเอาพนักงานออก โดยแผนกเอื้อยต้องออก 2 คน
ความจริงแล้วเอื้อยไม่เครียดนะคะ ถ้าเอื้อยต้องโดนออกจริงๆเพราะคิดว่าเป็นเรื่องธรรมดาของบ. และอีกอย่างคิดว่าอายุยังน้อยยังสามารถไปเริ่มใหม่ได้ สงสารก็แต่พี่ๆที่อายุมากๆ จนวันถึงวันที่ประกาศเอื้อยไม่โดนค่ะ แต่มีพี่แนนกับพี่นิดที่โดน เท่าที่รู้นะคะพี่แนนโดนเรื่องทำงานหลุดบ่อย ส่วนพี่นิดมาสายเกินกำหนดมาก แต่เรื่องยังไม่จบค่ะ พอดีมีพี่คนนึงในแผนกชื่อส้มเค้าตั้งใจที่จะออกอยู่แล้วเค้าเลยยกมือออก หน.จึงต้องเลือกระหว่างพี่แนนกับพี่นิด สรุปหน.เลือกพี่นิดค่ะเนื่องจากพี่นิดตำแหน่งใหญ่กว่าและพอมีความสามารถที่จะช่วยงานได้ แต่โดยตำแหน่งแล้วพี่นิดอยู่ตำแหน่งบริการลูกค้าซึ่งวันๆนึงจะทำอยู่ไม่กี่อย่าง แต่เนื่องจากเป็นSenior หน.จึงอยากให้ทำงานเพิ่มโดยเปลี่ยนให้มาทำตำแหน่งเรา และเราไปทำตำแหน่งของคนที่ออกซึ่งเป็นตำแหน่งบริการลูกค้า วันแรกที่รู้หน.เรียกคุยในใจรู้สึกไม่ดีมากๆเลย เพราะเรารู้ว่าตำแหน่งของพี่แนนเป็นยังไง เนื่องจากเราสนิทกับพี่แนน(พี่แนนบอกว่าไม่เสียใจ ดีใจด้วยซ้ำไม่ต้องเป็นเบ้ใคร อยากออกอยู่แล้ว) ตำแหน่งนี้บริการลูกค้าก็จริงแต่บริการเซลล์มากกว่ามากๆเรียกว่าเบ้คักๆ ต่อจากตอนที่คุยหน.บอกว่าเราทำงานดีนะ ดีมากด้วย แต่ว่าในอนาคตงานมันจะมากกว่านี้เยอะ เค้าเลยคิดว่าให้เราไปตำแหน่งนี้จะดีที่สุด (สำหรับเค้าคิด) ตอนแรกคิดว่าไม่เป็นไรลองทำไปก่อน พอทำได้อาทิตย์นึงซึ้งเลยค่ะ ร้องไห้ทุกวัน วันๆตามงานให้เซลล์ตามแมสเซนเจอร์งานหลักๆไม่ค่อยได้ทำต้องอยู่มืดแทบทุกวัน จนวันนี้คิดว่าจะออกค่ะ คิดว่าอนาคตน่าจะสวยงามกว่านี้ค่ะ อยากทำงานที่ๆมีความสุขและได้ทำงานที่เป็นงานจริงๆ
ยาวไปใช่ไหมคะ อยากให้พี่ๆเพื่อนๆน้องๆช่วยแสดงความคิดเห็นว่าการออกเป็นหนทางที่ดีแล้วหรือป่าวคะ
ขอบคุณที่อ่าน บทความที่เป็นเรื่องจริงทุกประการ หากมีข้อสงสัยถามได้นะคะ
โดนลดตำแหน่ง ความจริงที่ไม่เข้าใจ
เอื้อย อายุ 23 ปีค่ะ ทำงาน บ.เอกชนแห่งหนึ่ง ตำแหน่ง Marketing
ตอนทำตำแหน่งนี้แรกๆเหนื่อยและกดดันมากค่ะ เนื่องจากไม่เคยทำตำแหน่งนี้มาก่อน (ซึ่งคิดว่าเป็นเรื่องปกติของทุกคนอยู่แล้ว)
เอื้อยทำงานมาได้ประมาณ 4 เดือน จนผ่านโปร รู้สึกดีใจและภูมิใจมากที่ผ่านมาได้ ความจริงไม่ได้ดีใจเรื่องผ่านโปรมากค่ะ แต่ดีใจที่เราก้าวผ่านและเรียนรู้งานได้อย่างลึกซึ้ง แก้ปัญหาต่างๆได้ดีระดับหนึ่ง จนกระทั่งวันหนึ่งสถานการณ์บ.ไม่ค่อยดี ต้องเอาพนักงานออก โดยแผนกเอื้อยต้องออก 2 คน
ความจริงแล้วเอื้อยไม่เครียดนะคะ ถ้าเอื้อยต้องโดนออกจริงๆเพราะคิดว่าเป็นเรื่องธรรมดาของบ. และอีกอย่างคิดว่าอายุยังน้อยยังสามารถไปเริ่มใหม่ได้ สงสารก็แต่พี่ๆที่อายุมากๆ จนวันถึงวันที่ประกาศเอื้อยไม่โดนค่ะ แต่มีพี่แนนกับพี่นิดที่โดน เท่าที่รู้นะคะพี่แนนโดนเรื่องทำงานหลุดบ่อย ส่วนพี่นิดมาสายเกินกำหนดมาก แต่เรื่องยังไม่จบค่ะ พอดีมีพี่คนนึงในแผนกชื่อส้มเค้าตั้งใจที่จะออกอยู่แล้วเค้าเลยยกมือออก หน.จึงต้องเลือกระหว่างพี่แนนกับพี่นิด สรุปหน.เลือกพี่นิดค่ะเนื่องจากพี่นิดตำแหน่งใหญ่กว่าและพอมีความสามารถที่จะช่วยงานได้ แต่โดยตำแหน่งแล้วพี่นิดอยู่ตำแหน่งบริการลูกค้าซึ่งวันๆนึงจะทำอยู่ไม่กี่อย่าง แต่เนื่องจากเป็นSenior หน.จึงอยากให้ทำงานเพิ่มโดยเปลี่ยนให้มาทำตำแหน่งเรา และเราไปทำตำแหน่งของคนที่ออกซึ่งเป็นตำแหน่งบริการลูกค้า วันแรกที่รู้หน.เรียกคุยในใจรู้สึกไม่ดีมากๆเลย เพราะเรารู้ว่าตำแหน่งของพี่แนนเป็นยังไง เนื่องจากเราสนิทกับพี่แนน(พี่แนนบอกว่าไม่เสียใจ ดีใจด้วยซ้ำไม่ต้องเป็นเบ้ใคร อยากออกอยู่แล้ว) ตำแหน่งนี้บริการลูกค้าก็จริงแต่บริการเซลล์มากกว่ามากๆเรียกว่าเบ้คักๆ ต่อจากตอนที่คุยหน.บอกว่าเราทำงานดีนะ ดีมากด้วย แต่ว่าในอนาคตงานมันจะมากกว่านี้เยอะ เค้าเลยคิดว่าให้เราไปตำแหน่งนี้จะดีที่สุด (สำหรับเค้าคิด) ตอนแรกคิดว่าไม่เป็นไรลองทำไปก่อน พอทำได้อาทิตย์นึงซึ้งเลยค่ะ ร้องไห้ทุกวัน วันๆตามงานให้เซลล์ตามแมสเซนเจอร์งานหลักๆไม่ค่อยได้ทำต้องอยู่มืดแทบทุกวัน จนวันนี้คิดว่าจะออกค่ะ คิดว่าอนาคตน่าจะสวยงามกว่านี้ค่ะ อยากทำงานที่ๆมีความสุขและได้ทำงานที่เป็นงานจริงๆ
ยาวไปใช่ไหมคะ อยากให้พี่ๆเพื่อนๆน้องๆช่วยแสดงความคิดเห็นว่าการออกเป็นหนทางที่ดีแล้วหรือป่าวคะ
ขอบคุณที่อ่าน บทความที่เป็นเรื่องจริงทุกประการ หากมีข้อสงสัยถามได้นะคะ