เปิดโปงความจริง เรื่อง "ปาราชิก"
ผู้คลุกคลีอยู่ในแวดวงศาสนา
วิจารณ์ประเด็น"อาบัติปาราชิก พระธัมมชโย'
ตามพระลิขิตของสมเด็จพระสังฆราชปี 2542
แต่กลับไม่มีในทางปฏิบัติ
เหตุเพราะมีเส้นสายในวงการสงฆ์
และฆราวาส เข้ามาร่วมมือกัน
ปกปิด บิดเบือน วางเฉย และสนับสนุน
บุคคลที่เป็นเจ้าหน้าที่ของรัฐ
เช่น คณะกรรมการมหาเถรสมาคม
ที่ได้รับพระลิขิตจากสมเด็จพระสังฆราช
ไม่ปฏิบัติตามพระลิขิต
ไม่ปฏิบัติตามพระวินัย
ไม่ปฏิบัติตามหน้าที่ทางข้าราชการ
ไม่ปฏิบัติตามกฎหมาย
ทำให้ "ต้นเหตุ" ยังคงสภานะสภาพเดิมอยู่
อีกทั้งมีเครือข่ายรู้เห็นเป็นใจ
ในแวดวงสังคมภายนอกที่เป็นฆาราวาส
จัดการเรื่องให้อัยการดำเนินการถอนฟ้อง
และในงานกิจกรรมของวัดธรรมกายส่วนใหญ่
จะเชื่อมโยง"พระเถระ"กับ"นายกรัฐมนตรี"เสมอ
หากพิจารณาตามหลัก"พระวินัย"กันจริงๆ
กรณี "พระธัมมชโย" นั้น
ถือว่าเป็น"อาบัติปาราชิก"ทันที
ตั้งแต่"มีการลงชื่อเกี่ยวพันกับทรัพย์สิน"แล้ว
คำว่า "อาบัติปาราชิก"ในทางศาสนาพุทธ
ถ้าต้อง "อาบัติปาราชิก"แล้ว
ก็คือ "ปาราชิก" เลย
ไม่ต้องรอให้เกิดการยกฟ้อง
ไม่ต้องรอให้มีการคืนเงินทอง สมบัติ
คำบอกกล่าวในศาสนาพุทธ
มีคำว่า "ตาลยอดด้วน" คือ
ตาลที่ยอดด้วนแล้ว จะเป็นตาลต่อไปไม่ได้อีก
บุคคลนั้น ขาดจากการเป็นพระภิกษุ
ตั้งแต่วันที่เขาได้กระทำธุรกรรมนั้นสำเร็จ
และสมเด็จพระสังฆราชท่านทรงย้ำ
ว่าพฤติกรรมที่เกิดขึ้น เป็น"ปาราชิก"ทันที
เพราะฉะนั้นสภาวะของ"ธัมมชโย"
หมดไปตั้งแต่ที่เซ็นหนังสือโอนกรรมสิทธิ์แล้ว
องค์กรกำกับดูแลสงฆ์โดยตรง
มีส่วนรู้เห็นเป็นใจ ปล่อยปะละเลย สนับสนุน
เหตุเพราะยังมีพระกลุ่มหนึ่งใน"เถรสมาคม"
ลุ่มหลงใน ลาภ ยศ สรรเสริญ เงินทอง
จึงปล่อยให้พุทธศาสนาถูกทำลาย
อย่างไร้สำนึก ผิดชอบ ชั่วดี
สังคมไทย ไม่เน้นจำนวนว่า พระจะน้อยจะมาก
ขอให้รักษา"พระธรรมวินัย"เป็นหลักเท่านั้น
พระพุทธเจ้าท่านสร้างแนวทางองค์กรไว้ดีแล้ว
แต่สมมุติสงฆ์ปัจจุบัน อ่อนแอในพระวินัยเอง
ถึงวันนี้
ประเทศไทยมีปัญหาวงการผ้าเหลืองเปื้อนมลทิน
เช่น ละเมิด บิดเบือน เฉยเมย และละทิ้งพระวินัย
เช่น วัดพระธรรมกาย ที่ตกเป็นข่าวฉาวใหญ่โต
ผู้มีอำนาจ ต้องจัดการอะไรสักอย่างให้เป็นรูปธรรม
เพื่อเป็นบรรทัดฐานที่ดีให้สังคมไทยสืบไป
ท่านสามารถแสดงความคิดเห็นได้ทุกด้าน
ไม่ถือสาหาความซึ่งกันและกัน
เพราะความเป็นจริงนั้น
ไม่ได้ขึ้นอยู่กับความคิดเห็น
ของใครคนใดคนหนึ่ง
ขอบคุณครับ
เปิดโปงความจริงในสังคมไทย ทำไมถึงปล่อยวางเรื่อง พระธัมมชโย ปาราชิก ?
ผู้คลุกคลีอยู่ในแวดวงศาสนา
วิจารณ์ประเด็น"อาบัติปาราชิก พระธัมมชโย'
ตามพระลิขิตของสมเด็จพระสังฆราชปี 2542
แต่กลับไม่มีในทางปฏิบัติ
เหตุเพราะมีเส้นสายในวงการสงฆ์
และฆราวาส เข้ามาร่วมมือกัน
ปกปิด บิดเบือน วางเฉย และสนับสนุน
บุคคลที่เป็นเจ้าหน้าที่ของรัฐ
เช่น คณะกรรมการมหาเถรสมาคม
ที่ได้รับพระลิขิตจากสมเด็จพระสังฆราช
ไม่ปฏิบัติตามพระลิขิต
ไม่ปฏิบัติตามพระวินัย
ไม่ปฏิบัติตามหน้าที่ทางข้าราชการ
ไม่ปฏิบัติตามกฎหมาย
ทำให้ "ต้นเหตุ" ยังคงสภานะสภาพเดิมอยู่
อีกทั้งมีเครือข่ายรู้เห็นเป็นใจ
ในแวดวงสังคมภายนอกที่เป็นฆาราวาส
จัดการเรื่องให้อัยการดำเนินการถอนฟ้อง
และในงานกิจกรรมของวัดธรรมกายส่วนใหญ่
จะเชื่อมโยง"พระเถระ"กับ"นายกรัฐมนตรี"เสมอ
หากพิจารณาตามหลัก"พระวินัย"กันจริงๆ
กรณี "พระธัมมชโย" นั้น
ถือว่าเป็น"อาบัติปาราชิก"ทันที
ตั้งแต่"มีการลงชื่อเกี่ยวพันกับทรัพย์สิน"แล้ว
คำว่า "อาบัติปาราชิก"ในทางศาสนาพุทธ
ถ้าต้อง "อาบัติปาราชิก"แล้ว
ก็คือ "ปาราชิก" เลย
ไม่ต้องรอให้เกิดการยกฟ้อง
ไม่ต้องรอให้มีการคืนเงินทอง สมบัติ
คำบอกกล่าวในศาสนาพุทธ
มีคำว่า "ตาลยอดด้วน" คือ
ตาลที่ยอดด้วนแล้ว จะเป็นตาลต่อไปไม่ได้อีก
บุคคลนั้น ขาดจากการเป็นพระภิกษุ
ตั้งแต่วันที่เขาได้กระทำธุรกรรมนั้นสำเร็จ
และสมเด็จพระสังฆราชท่านทรงย้ำ
ว่าพฤติกรรมที่เกิดขึ้น เป็น"ปาราชิก"ทันที
เพราะฉะนั้นสภาวะของ"ธัมมชโย"
หมดไปตั้งแต่ที่เซ็นหนังสือโอนกรรมสิทธิ์แล้ว
องค์กรกำกับดูแลสงฆ์โดยตรง
มีส่วนรู้เห็นเป็นใจ ปล่อยปะละเลย สนับสนุน
เหตุเพราะยังมีพระกลุ่มหนึ่งใน"เถรสมาคม"
ลุ่มหลงใน ลาภ ยศ สรรเสริญ เงินทอง
จึงปล่อยให้พุทธศาสนาถูกทำลาย
อย่างไร้สำนึก ผิดชอบ ชั่วดี
สังคมไทย ไม่เน้นจำนวนว่า พระจะน้อยจะมาก
ขอให้รักษา"พระธรรมวินัย"เป็นหลักเท่านั้น
พระพุทธเจ้าท่านสร้างแนวทางองค์กรไว้ดีแล้ว
แต่สมมุติสงฆ์ปัจจุบัน อ่อนแอในพระวินัยเอง
ถึงวันนี้
ประเทศไทยมีปัญหาวงการผ้าเหลืองเปื้อนมลทิน
เช่น ละเมิด บิดเบือน เฉยเมย และละทิ้งพระวินัย
เช่น วัดพระธรรมกาย ที่ตกเป็นข่าวฉาวใหญ่โต
ผู้มีอำนาจ ต้องจัดการอะไรสักอย่างให้เป็นรูปธรรม
เพื่อเป็นบรรทัดฐานที่ดีให้สังคมไทยสืบไป
ท่านสามารถแสดงความคิดเห็นได้ทุกด้าน
ไม่ถือสาหาความซึ่งกันและกัน
เพราะความเป็นจริงนั้น
ไม่ได้ขึ้นอยู่กับความคิดเห็น
ของใครคนใดคนหนึ่ง
ขอบคุณครับ