สวัสดีค่ะเพื่อนๆ พี่ๆ ชาวพันทิป นี่เป็นกระทู้แรกของเรานะคะ เพิ่งสมัครครั้งแรก อยากจะมาเล่าประสบการณ์ความรักกับถามความเห็นของชาวพันทิปทุกคน เพราะตอนนี้เราสับสนและไม่รู้จะเลือกทางไหนดี เราเล่าเรื่องไม่เก่งอาจจะมีบางช่วงที่เขียนวกไปวนมาก็อย่าว่ากันนะคะ เอาป็นว่าเข้าเรื่องเลยละกัน
คือว่าเราบังเอิญไปรู้จักกับผู้ชายคนนึงในสถานที่เที่ยว เค้าเป็นคนเข้ามาคุยกับเราก่อน เราทำความรู้จักกันคุยกันเรื่องนู้นเรื่องนี้ เรารู้สึกว่าเราคุยกันถูกคอเลยแลกเบอร์กัน เช้าวันต่อมาพี่เค้า(เค้าอายุเยอะกว่าเรานะ) ก็โทรมานัดเจอกัน ตอนแรกเราคิดว่าเค้าจะพาเราไปดูหนังแล้วก็กินข้าวฟังเพลงเหมือนเดททั่วๆไป เรานัดเจอกันเที่ยงพี่เค้าขับรถมารับเรา เราถามพี่ว่าเราจะไปดูหนังที่ไหน พี่เค้าก็บอกว่าที่บ้านฉัน ตอนแรกเราก็ลังเลว่าจะไปดีมั้ยแต่ไหนๆก็ขึ้นรถมาแล้วคงจะไม่มีอะไรหรอก เราเลยตกลงไปกับพี่ ก่อนจะเข้าบ้านพี่ เค้าก็พาเราแวะซื้อพิซซ่าเอาไปกินด้วย พอถึงบ้านพี่เราก็นั่งดูหนังกันปกติแล้วก็กินพิซซ่าไปด้วย ดูๆแล้วพี่เค้าก็โอเคนะ ดูแบบสุภาพบุรุษ และก็ไม่ลวนลามเราด้วย พอดูหนังจบแล้วก็นั่งคุยกับพี่ไปได้สักพักก็ขอตัวกลับบ้าน หลังจากวันนั้นเราก็คุยไลน์กันมาตลอดเราก็เริ่มรู้สึกว่าเราชอบผู้ชายคนนี้เข้าแล้ว มีอยู่วันนึงพี่เค้าขอมาเยี่ยมที่บ้านเราเลยบอกว่าโอเค( เราอยู่คนเดียวนะคะ) พี่เค้ามาก็ซื้อของมาฝากเป็นปกติของเค้าเวลาเจอกัน เรานั่งๆนอนๆคุยกันอยู่บนเตียง พี่เค้าก็เข้ามากอดเราแล้วก็ขอเรามีอะไรด้วย เราก็ใจอ่อนยอมเค้าไปแบบง่ายๆ หลังจากวันนั้นเราก็คุยกันปกติเหมือนเดิมทุกอย่าง จนมาวันนี้เราคุยกันมาครบเดือนนึงแล้ว พี่เค้าก็โอเคทุกอย่างนะ แต่มันติดอยู่ตรงที่เวลาเจอกันพี่เค้าจะไม่ชอบไปเจอเราข้างนอก เหมือนไม่อยากให้ใครรู้ว่าเราคบกันเวลาอยู่ด้วยกันสองคนพี่เค้าหวานกับเรามากทำตัวเหมือนเราเป็นแฟนกันทุกอย่าง แต่พอออกไปข้างนอกพี่เค้าเลี่ยงที่จะเดินกับเรา ทำเหมือนเราไม่เคยรู้จักกัน ตอนแรกก็โอเคนะคิดว่าพี่เค้าคงจะอาย แต่พอนานๆไปมันไม่ไหว มีคืนนึงจำไม่ได้แล้วว่าเราคุยเรื่องอะไรกันก่อนหน้านั้น แต่อยู่เฉยๆพี่เค้าก็เรียกชื่อเราแล้วก็บอกว่ามีไรจะบอก เราก็รอฟังด้วยใจเต้นตุ้มๆต้อมๆ พี่เค้าบอกกับเราว่า เราเป็นผู้หญิงที่ดี คุยสนุก พี่เค้าชอบตัวเองเวลาอยู่กับเรา แต่เค้าบอกว่าตอนนี้เค้ายังไม่อยากคบใคร ไม่ใช่ว่าเค้าไม่ได้ชอบเรา แต่แค่เค้ายังไม่พร้อมจะมีแฟน เค้าเคยผิดหวังจากรักครั้งเก่าแล้วไม่กล้าจะเริ่มต้นใหม่กับใคร พี่เค้าเดินทางเยอะเที่ยวบ่อยทำงานหนัก ไม่ค่อยมีเวลา เค้าบอกว่ากลัวจะเป็นแฟนที่ดีไม่ได้ เค้าบอกว่าเราก็คุยกันได้แบบเพื่อน เค้าไม่อยากจะหลอกเรา ไม่อยากจะให้เรามาเสียใจที่หลัง หลังจากที่ได้รู้เรื่องนี้เราทำอะไรไม่ถูกเลย คือเราช๊อก แล้วก็สับสนไปหมด คือ แล้วที่ผ่านมาระยะเวลาเดือนนึงที่คุยกันที่เจอกันมันคืออะไร แค่เพื่อนหรอ? เราเสียใจมาก เสียใจจนน้ำตาไหล คือทั้งหมดที่ผ่านมาเราคิดไปเองหรอ? แล้วที่เรามีอะไรกันละมันคืออะไร? คือตอนนั้นคำถามในหัวมันเต็มไปหมด เราอยากโกรธเค้าแล้วบอกให้เค้าเลิกติดต่อกับเราไปตั้งแต่วันนั้น แต่เรากลับทำไม่ได้ เรากลับกลัวจะเสียพี่เค้าไปมากกว่ารักตัวเอง เรากลับตอบรับสถานะที่พี่เค้าหยิบยืนให้ยอมลดค่าตัวเองเพื่อผู้ชายคนนึงเพียงเพื่อหวังว่าสักวันที่พี่เค้าพร้อมเค้าอาจจะอยากคบกับเราแบบเปิดเผยก็ได้ เราเลยคิดว่าโอเคเพื่อนก็เพื่อน หลังจากวันนั้นถึงวันนี้เราก็คุยกันเหมือนเดิมตลอด เจอกันบ้างบางครั้งไม่พี่เค้ามาบ้านเรา เราก็ไปบ้านเค้าแล้วทุกครั้งที่เจอกันก็มีอะไรกันตลอด ตอนแรกเหมือนมันจะดีขึ้นแล้ว แต่พี่เค้าก็ย้ำตลอดว่าเราเป็นเพื่อนกันนะ คือ เรารู้ว่าเรามันโง่ที่เอาตัวเข้าแลกความรักกับผู้ชายที่ไม่รู้รักเราหรือป่าว เรารู้ว่าเรามันเป็นผู้หญิงไร้ค่าที่ไปยอมง่ายๆให้ผู้ชายที่เห็นแค่เราเป็นคนแก้เหงา แต่เรารักเค้ามากเรายอมรับ รักมากจนปิดหูปิดตา ทำตัวเหมือนคนตาบอดที่เดินตามเกมส์ที่เค้าขีดไว้ มาวันนี้เรารู้สึกว่ามันไม่ใช่แล้ว มันไม่ใช่เรื่องที่เราจะมาลดค่าตัวเองแบบนี้ เราเคยคิดจะถอยออกมาแล้วแต่ก็ทำไม่ได้เลย เราเกรียดตัวเองมาก เราสับสนว่าตกลงพี่เค้าไม่อยากมีใครหรือว่าไม่อยากคบเรากันแน่ ที่เอามาเล่าในพันทิปเพราะเราอึดอัดอยากจะระบายแล้วอยากจะถามชาวพันทิปว่ามีใครเคยเจอกับสถานการณ์แบบนี้บ้าง แล้วทำอย่างไงถึงจะผ่านมันไปได้ ทำอย่างไงถึงจะกลับมารักตัวเองสักที ขอบคุณที่เข้ามาอ่านที่ เข้ามาตอบนะคะ
ยอมไร้ค่าเพื่อเขา หรือทำตัวให้มีค่าเพื่อตัวเอง? อยู่ต่อแบบเจ็บๆ หรือถอยออกมา?
คือว่าเราบังเอิญไปรู้จักกับผู้ชายคนนึงในสถานที่เที่ยว เค้าเป็นคนเข้ามาคุยกับเราก่อน เราทำความรู้จักกันคุยกันเรื่องนู้นเรื่องนี้ เรารู้สึกว่าเราคุยกันถูกคอเลยแลกเบอร์กัน เช้าวันต่อมาพี่เค้า(เค้าอายุเยอะกว่าเรานะ) ก็โทรมานัดเจอกัน ตอนแรกเราคิดว่าเค้าจะพาเราไปดูหนังแล้วก็กินข้าวฟังเพลงเหมือนเดททั่วๆไป เรานัดเจอกันเที่ยงพี่เค้าขับรถมารับเรา เราถามพี่ว่าเราจะไปดูหนังที่ไหน พี่เค้าก็บอกว่าที่บ้านฉัน ตอนแรกเราก็ลังเลว่าจะไปดีมั้ยแต่ไหนๆก็ขึ้นรถมาแล้วคงจะไม่มีอะไรหรอก เราเลยตกลงไปกับพี่ ก่อนจะเข้าบ้านพี่ เค้าก็พาเราแวะซื้อพิซซ่าเอาไปกินด้วย พอถึงบ้านพี่เราก็นั่งดูหนังกันปกติแล้วก็กินพิซซ่าไปด้วย ดูๆแล้วพี่เค้าก็โอเคนะ ดูแบบสุภาพบุรุษ และก็ไม่ลวนลามเราด้วย พอดูหนังจบแล้วก็นั่งคุยกับพี่ไปได้สักพักก็ขอตัวกลับบ้าน หลังจากวันนั้นเราก็คุยไลน์กันมาตลอดเราก็เริ่มรู้สึกว่าเราชอบผู้ชายคนนี้เข้าแล้ว มีอยู่วันนึงพี่เค้าขอมาเยี่ยมที่บ้านเราเลยบอกว่าโอเค( เราอยู่คนเดียวนะคะ) พี่เค้ามาก็ซื้อของมาฝากเป็นปกติของเค้าเวลาเจอกัน เรานั่งๆนอนๆคุยกันอยู่บนเตียง พี่เค้าก็เข้ามากอดเราแล้วก็ขอเรามีอะไรด้วย เราก็ใจอ่อนยอมเค้าไปแบบง่ายๆ หลังจากวันนั้นเราก็คุยกันปกติเหมือนเดิมทุกอย่าง จนมาวันนี้เราคุยกันมาครบเดือนนึงแล้ว พี่เค้าก็โอเคทุกอย่างนะ แต่มันติดอยู่ตรงที่เวลาเจอกันพี่เค้าจะไม่ชอบไปเจอเราข้างนอก เหมือนไม่อยากให้ใครรู้ว่าเราคบกันเวลาอยู่ด้วยกันสองคนพี่เค้าหวานกับเรามากทำตัวเหมือนเราเป็นแฟนกันทุกอย่าง แต่พอออกไปข้างนอกพี่เค้าเลี่ยงที่จะเดินกับเรา ทำเหมือนเราไม่เคยรู้จักกัน ตอนแรกก็โอเคนะคิดว่าพี่เค้าคงจะอาย แต่พอนานๆไปมันไม่ไหว มีคืนนึงจำไม่ได้แล้วว่าเราคุยเรื่องอะไรกันก่อนหน้านั้น แต่อยู่เฉยๆพี่เค้าก็เรียกชื่อเราแล้วก็บอกว่ามีไรจะบอก เราก็รอฟังด้วยใจเต้นตุ้มๆต้อมๆ พี่เค้าบอกกับเราว่า เราเป็นผู้หญิงที่ดี คุยสนุก พี่เค้าชอบตัวเองเวลาอยู่กับเรา แต่เค้าบอกว่าตอนนี้เค้ายังไม่อยากคบใคร ไม่ใช่ว่าเค้าไม่ได้ชอบเรา แต่แค่เค้ายังไม่พร้อมจะมีแฟน เค้าเคยผิดหวังจากรักครั้งเก่าแล้วไม่กล้าจะเริ่มต้นใหม่กับใคร พี่เค้าเดินทางเยอะเที่ยวบ่อยทำงานหนัก ไม่ค่อยมีเวลา เค้าบอกว่ากลัวจะเป็นแฟนที่ดีไม่ได้ เค้าบอกว่าเราก็คุยกันได้แบบเพื่อน เค้าไม่อยากจะหลอกเรา ไม่อยากจะให้เรามาเสียใจที่หลัง หลังจากที่ได้รู้เรื่องนี้เราทำอะไรไม่ถูกเลย คือเราช๊อก แล้วก็สับสนไปหมด คือ แล้วที่ผ่านมาระยะเวลาเดือนนึงที่คุยกันที่เจอกันมันคืออะไร แค่เพื่อนหรอ? เราเสียใจมาก เสียใจจนน้ำตาไหล คือทั้งหมดที่ผ่านมาเราคิดไปเองหรอ? แล้วที่เรามีอะไรกันละมันคืออะไร? คือตอนนั้นคำถามในหัวมันเต็มไปหมด เราอยากโกรธเค้าแล้วบอกให้เค้าเลิกติดต่อกับเราไปตั้งแต่วันนั้น แต่เรากลับทำไม่ได้ เรากลับกลัวจะเสียพี่เค้าไปมากกว่ารักตัวเอง เรากลับตอบรับสถานะที่พี่เค้าหยิบยืนให้ยอมลดค่าตัวเองเพื่อผู้ชายคนนึงเพียงเพื่อหวังว่าสักวันที่พี่เค้าพร้อมเค้าอาจจะอยากคบกับเราแบบเปิดเผยก็ได้ เราเลยคิดว่าโอเคเพื่อนก็เพื่อน หลังจากวันนั้นถึงวันนี้เราก็คุยกันเหมือนเดิมตลอด เจอกันบ้างบางครั้งไม่พี่เค้ามาบ้านเรา เราก็ไปบ้านเค้าแล้วทุกครั้งที่เจอกันก็มีอะไรกันตลอด ตอนแรกเหมือนมันจะดีขึ้นแล้ว แต่พี่เค้าก็ย้ำตลอดว่าเราเป็นเพื่อนกันนะ คือ เรารู้ว่าเรามันโง่ที่เอาตัวเข้าแลกความรักกับผู้ชายที่ไม่รู้รักเราหรือป่าว เรารู้ว่าเรามันเป็นผู้หญิงไร้ค่าที่ไปยอมง่ายๆให้ผู้ชายที่เห็นแค่เราเป็นคนแก้เหงา แต่เรารักเค้ามากเรายอมรับ รักมากจนปิดหูปิดตา ทำตัวเหมือนคนตาบอดที่เดินตามเกมส์ที่เค้าขีดไว้ มาวันนี้เรารู้สึกว่ามันไม่ใช่แล้ว มันไม่ใช่เรื่องที่เราจะมาลดค่าตัวเองแบบนี้ เราเคยคิดจะถอยออกมาแล้วแต่ก็ทำไม่ได้เลย เราเกรียดตัวเองมาก เราสับสนว่าตกลงพี่เค้าไม่อยากมีใครหรือว่าไม่อยากคบเรากันแน่ ที่เอามาเล่าในพันทิปเพราะเราอึดอัดอยากจะระบายแล้วอยากจะถามชาวพันทิปว่ามีใครเคยเจอกับสถานการณ์แบบนี้บ้าง แล้วทำอย่างไงถึงจะผ่านมันไปได้ ทำอย่างไงถึงจะกลับมารักตัวเองสักที ขอบคุณที่เข้ามาอ่านที่ เข้ามาตอบนะคะ