ผมมีเพื่อนอยู่คนนึงที่สนิทมากๆ ตั้งแต่ป.4 เราเรียนด้วยกันมาจนจบ ม.3 ผมกับมันเรียกว่า ไปไหนไปกัน เพือนตายเลยทีเดียว
ผมคุยกัน จนบางทีคิดว่ายอมตายแทนกันได้เลย พอขึ้นมอ4 เราแยกห้องกันเรียน และช่วงนั้นผมอยากจะขอย้ายห้องตามไปเลย
ผมขออาจารย์แล้วเค้าไม่ให้ย้าย แรกๆก็ไม่เป็นไรคับ คิดซะว่า เรียนเจอเพื่อนกลุ่มใหม่ๆก็ดี ผมรู้สึกดีนะคับที่ได้อยู่ห้องใหม่เจอ
เพื่อนใหม่ แต่ก็ไม่ลืมเพื่อนเก่านะ ช่วงพักเที่ยงผมก็ไปหามัน และชวนไปกินข้าว ผมก็ได้ไปกับมันแล้วก็เพื่อนของห้องมันด้วย
ก็ดีคับ ได้รู้จักเพื่อนห้องอื่น จนมาถึงวันนึงคือ มันเคยมาปรึกษาผมนะ ว่าที่เรียนอยู่ตอนนี้มันไม่ชอบเลย (เรียนสาย วิทย์-คณิต)
ผมก็บอกไปว่า "กูช่วยได้ จะให้กูติว ให้กูทำอะไรบอกกูได้เลย" เหมือนมันจะ ไม่ชอบสายเรียนนี้จริงๆ มันก็บอกว่า ไม่เป็นไร
กูคิดว่ากูจะย้ายว่ะ ตอนนั้นผมอยาก ทำยังไงก็ได้ไม่ให้มันย้ายโรงเรียน สิ่งไหนก็ได้ให้มันเปลี่ยนใจ อยากให้มันอยู่ด้วยกับผม
(คิดในใจ) เพราะ จากนี้กูจะไปเล่นกับใคร กูจะพูดคุยสนุกๆกับใคร กูจะแกล้งใคร กูจะไปกินข้าวกับใคร กูไม่เจอในโรงเรียน
ต่อไปคงเงียบเหงาแน่ๆเลย แต่ที่สุดผมก็ได้แต่พูดบอกไปว่า "เออถ้าคิดดีแล้วจะย้ายไปก็ดี มันจะได้ดีต่อชีวิตไง เอาที่สบายใจเลย"
จากวันที่มันคุยกับผมว่าจะย้าย...
จนมาถึงวันนั้น ช่วงเช้า ผมลงรถมาผมก็เห็นรถรับส่งที่มันนั่งมาประจำ ผมก็คอยให้รถจอดและเดินไปหามันเพื่อจะเข้าโรงเรียนด้วยกัน
แต่ไม่เห็นมันอยู่บนรถ ผมก็คิดว่าอ๋อมันคงจะป่วยมั้ง พอผ่านไปวันที่สอง ก็ไม่เห็นเพื่อนคนนี้อีก ผมก็เริ่มใจหายละ
เป็นไรว่ะไปไหนไม่บอก จนในที่สุดเช้าวันต่อมา ผมลงมาจากรถก็เห็นรถรับส่งคันที่มันเคยนั่ง ผมก็ไปถามเจ้าของรถรับส่ง
เค้าบอกว่ามันย้ายไปเรียนที่อื่นแล้ว ตอนนั้น ผมเจ็บปวดใจสุดๆ เหมือนอกหักเลย ใจมันแป้วๆ วันนั้นทั้งวัน ไม่อยากกินข้าวเลย
เพื่อนในห้องก็ถาม ก็ชวนไป ผมก็ไม่ลงไปเลย อยู่ห้องเรียนตลอด เกือบทั้งวัน พอกลับจากที่เรียนตอนเย็นกลับมาถึงบ้าน
ผมรีบไปบ้านมันเลย ผมไปหามันที่บ้านก็ไม่มีเพราะมันย้ายไปทั้งครอบครัวเลย นอยด์มาก นอย์ดเพื่อน ทำกับกูได้ยังไงเนี่ย ก็ขับรถ
กลับมาบ้านผมก็นอนเร็วปกติเข้านอนตอน 6 โมงเย็น นอนไปแมร่งก็น้ำตาซึมไป เพิ่งรู้ว่า กับเพื่อนก็มีความรู้สึกอกหัก
มันเล่นจากไปแบบไปไม่ทันตั้งตัวด้วย ไม่บอกลา สักคำ ไม่มีการติดต่อเพราะเราต่างไม่เล่นเฟสบุ๊ค
ผมก็ไม่มีโทรศัพท์ใช้ มันก็ไม่มี เช่นกัน ผมนอนสะอื้นเลยอ่ะ น้ำตาไหลเต็มนานๆทีจะได้เห็นน้ำตาตัวเอง เพิ่งรู้ว่าคนเข้มแข็งอย่างผม
ยังตอนร้องไห้หามัน แต่ก็เพิ่งรู้ว่าอีกเหมือนกันว่า ตอนเสียน้ำตานี้ รู้สึกดีนะ แต่ดันมาเจ็บจี๊ดที่ใจ มันเจ็บมาก เจ็บสุดๆ
เหมือนโดนบีบหัวใจ มันน่าจะบอกผมสักหน่อย หรือมาหาบ้านผมตอนเย็น หรือฝากใครมาบอกก็ได้ แต่ผมอยากให้มันมาลากับผมต่อหน้าดีกว่า
ผมคิดอยู่ว่า ที่ผ่านมา ไม่เห็นกูเป็นเพื่อนสนิทเลยหรอ ทำกับกูยังนี้ได้ไง ไอ่เชี่ยแมร่งกูเจ็บนะโว้ยย
ถ้าเห็นโพสนี้ ติดต่อกูกลับที หลังไมค์มา เล่นป็นไหมเนี่ย เอาเบอร์ติดต่อมาก็ได้
ไปไม่ลากูเจ็บนะเว้ย (การจากลาของเพื่อนสนิท)
ผมคุยกัน จนบางทีคิดว่ายอมตายแทนกันได้เลย พอขึ้นมอ4 เราแยกห้องกันเรียน และช่วงนั้นผมอยากจะขอย้ายห้องตามไปเลย
ผมขออาจารย์แล้วเค้าไม่ให้ย้าย แรกๆก็ไม่เป็นไรคับ คิดซะว่า เรียนเจอเพื่อนกลุ่มใหม่ๆก็ดี ผมรู้สึกดีนะคับที่ได้อยู่ห้องใหม่เจอ
เพื่อนใหม่ แต่ก็ไม่ลืมเพื่อนเก่านะ ช่วงพักเที่ยงผมก็ไปหามัน และชวนไปกินข้าว ผมก็ได้ไปกับมันแล้วก็เพื่อนของห้องมันด้วย
ก็ดีคับ ได้รู้จักเพื่อนห้องอื่น จนมาถึงวันนึงคือ มันเคยมาปรึกษาผมนะ ว่าที่เรียนอยู่ตอนนี้มันไม่ชอบเลย (เรียนสาย วิทย์-คณิต)
ผมก็บอกไปว่า "กูช่วยได้ จะให้กูติว ให้กูทำอะไรบอกกูได้เลย" เหมือนมันจะ ไม่ชอบสายเรียนนี้จริงๆ มันก็บอกว่า ไม่เป็นไร
กูคิดว่ากูจะย้ายว่ะ ตอนนั้นผมอยาก ทำยังไงก็ได้ไม่ให้มันย้ายโรงเรียน สิ่งไหนก็ได้ให้มันเปลี่ยนใจ อยากให้มันอยู่ด้วยกับผม
(คิดในใจ) เพราะ จากนี้กูจะไปเล่นกับใคร กูจะพูดคุยสนุกๆกับใคร กูจะแกล้งใคร กูจะไปกินข้าวกับใคร กูไม่เจอในโรงเรียน
ต่อไปคงเงียบเหงาแน่ๆเลย แต่ที่สุดผมก็ได้แต่พูดบอกไปว่า "เออถ้าคิดดีแล้วจะย้ายไปก็ดี มันจะได้ดีต่อชีวิตไง เอาที่สบายใจเลย"
จากวันที่มันคุยกับผมว่าจะย้าย...
จนมาถึงวันนั้น ช่วงเช้า ผมลงรถมาผมก็เห็นรถรับส่งที่มันนั่งมาประจำ ผมก็คอยให้รถจอดและเดินไปหามันเพื่อจะเข้าโรงเรียนด้วยกัน
แต่ไม่เห็นมันอยู่บนรถ ผมก็คิดว่าอ๋อมันคงจะป่วยมั้ง พอผ่านไปวันที่สอง ก็ไม่เห็นเพื่อนคนนี้อีก ผมก็เริ่มใจหายละ
เป็นไรว่ะไปไหนไม่บอก จนในที่สุดเช้าวันต่อมา ผมลงมาจากรถก็เห็นรถรับส่งคันที่มันเคยนั่ง ผมก็ไปถามเจ้าของรถรับส่ง
เค้าบอกว่ามันย้ายไปเรียนที่อื่นแล้ว ตอนนั้น ผมเจ็บปวดใจสุดๆ เหมือนอกหักเลย ใจมันแป้วๆ วันนั้นทั้งวัน ไม่อยากกินข้าวเลย
เพื่อนในห้องก็ถาม ก็ชวนไป ผมก็ไม่ลงไปเลย อยู่ห้องเรียนตลอด เกือบทั้งวัน พอกลับจากที่เรียนตอนเย็นกลับมาถึงบ้าน
ผมรีบไปบ้านมันเลย ผมไปหามันที่บ้านก็ไม่มีเพราะมันย้ายไปทั้งครอบครัวเลย นอยด์มาก นอย์ดเพื่อน ทำกับกูได้ยังไงเนี่ย ก็ขับรถ
กลับมาบ้านผมก็นอนเร็วปกติเข้านอนตอน 6 โมงเย็น นอนไปแมร่งก็น้ำตาซึมไป เพิ่งรู้ว่า กับเพื่อนก็มีความรู้สึกอกหัก
มันเล่นจากไปแบบไปไม่ทันตั้งตัวด้วย ไม่บอกลา สักคำ ไม่มีการติดต่อเพราะเราต่างไม่เล่นเฟสบุ๊ค
ผมก็ไม่มีโทรศัพท์ใช้ มันก็ไม่มี เช่นกัน ผมนอนสะอื้นเลยอ่ะ น้ำตาไหลเต็มนานๆทีจะได้เห็นน้ำตาตัวเอง เพิ่งรู้ว่าคนเข้มแข็งอย่างผม
ยังตอนร้องไห้หามัน แต่ก็เพิ่งรู้ว่าอีกเหมือนกันว่า ตอนเสียน้ำตานี้ รู้สึกดีนะ แต่ดันมาเจ็บจี๊ดที่ใจ มันเจ็บมาก เจ็บสุดๆ
เหมือนโดนบีบหัวใจ มันน่าจะบอกผมสักหน่อย หรือมาหาบ้านผมตอนเย็น หรือฝากใครมาบอกก็ได้ แต่ผมอยากให้มันมาลากับผมต่อหน้าดีกว่า
ผมคิดอยู่ว่า ที่ผ่านมา ไม่เห็นกูเป็นเพื่อนสนิทเลยหรอ ทำกับกูยังนี้ได้ไง ไอ่เชี่ยแมร่งกูเจ็บนะโว้ยย
ถ้าเห็นโพสนี้ ติดต่อกูกลับที หลังไมค์มา เล่นป็นไหมเนี่ย เอาเบอร์ติดต่อมาก็ได้