ใครเคยเจอแฟนบอกเลิกเพราะอยากอยู่คนเดียวบ้างคะ? ช่วยหน่อยค่ะ :(

นี่เป็นการเขียนกระทู้ของเราครั้งแรก ที่ตัดสินใจเขียนก็เพราะไม่รู้จะทำยังไงแล้วจิงๆ อยากให้คนที่ได้อ่านช่วยกันแสดงความคิดเห็นค่ะ ถ้าพิมตกหล่นบ้าง หรือใช้ภาษาไม่ถูกบ้างก็ขอโทษด้วยนะคะ

ขอเกริ่นก่อน ปกติเราเป็นคนไม่เคยคิดจะจริงจัง กับใครเลย จนกระทั่ง ได้มาเจอคนคนนึง
เราคบกับเค้า เกือบๆ 6 เดือน ช่วงเวลานั้นก้เจอกันเกือบทุกวันประมาน 6 วันต่ออาทิตย์ เราทั้งคู่เป็นคนชอบกิน ชอบถ่ายรูป ก็เลยแสวงหาร้านอาหารอร่อยๆ สวยๆ กันได้ตลอด เรียกได้ว่ากินด้วยกันเกือบครบทุกร้านแล้วในห้างหนึ่ง ทำให้เรามีความผูกพันธ์กันมากจิงๆ ยิ่งแถวๆมหาลัย ก็เคยไปด้วยกันมาแล้วทุกร้าน
เค้าเป็นคนชอบทำเซอรไพรส ตลอด ซื้อของอะไรให้เยอะมากๆ จนของในห้องแทบจะเป็นของเค้าทุกอย่างแล้ว เค้าเป็นคนที่เราอยู่ด้วยแล้วสบายใจมากๆ มีอะไรก้เล่าให้เค้าฟังได้ทุกเรื่อง เค้าอยู่ในชีวิตประจำวันของเราทุกอย่างไปแล้วจิงๆ

ช่วงแรกเค้าก้ตามใจเราตลอด เวลาเทลาะกัน บางครั้ง ถึงเราผิดเค้าก้มาง้อ แต่เราก็มีง้อบ้างนะ ถ้าเรารู้ว่าเป็นความผิดของเราจริงๆ เรื่องส่วนใหญ่ที่เทลาะกันก้คือ เราเป็นคนชอบเที่ยวกลางคืน แต่เค้าไม่ชอบให้เราเที่ยว เค้าไม่ชอบให้เรามีเพื่อนผช เยอะๆ แต่เราเป็นคนที่มีเพื่อนผชเยอะอยู่แล้ว แล้วทุกคนก็เป็นเพื่อนกันจริงๆ ไม่เคยคิดอะไรนอกเหนือจากนั้นเลย เราก้ดื้อๆบ้าง งอแง จะไม่ยอมอย่างเดียวเลย จนเค้าร้องไห้ เราก้ยอมทำตามที่เค้าบอกทุกครั้ง คือสุดท้ายเราก้ยอมเกือบทุกครั้งเพราะ ไม่อยากเทลาะกันมากกว่านี้ ยอมรับว่าช่วงแรกๆ ก้ไม่ได้คิดจะจิงจังเลย คิดว่าอีกแปปเดียวก้คงเลิก คงไม่น่าเกิน 2 เดือนหรอก แต่ไปๆมาๆ เราเริ่มเห็นความจริงใจของเค้า เค้าให้ความรู้สึกมั่นคงกะเรา เราก้เลยคิดได้ว่า มันคงถึงเวลาแล้วที่เราควรจะเริ่มจริงจรังกับใครจริงๆ เราก็เลยพยามๆทำตัวให้ดีขึ้น ถึงขั้นเลิกคบกับเพื่อนผชที่สนิทไปเลยคนนึง เรารู้ว่าเรื่องที่เค้าขอเราแต่ละอย่างส่วนใหญ่ก้เป็นเรื่องไม่มีเหตุผล แต่เราก็ยอมเพราะเข้าใจว่า เค้าไม่ชอบแล้ว เราก็ยินดีทำ

ตอนที่คบกันช่วงประมานเดือนที่3 เราเคยเลิกกันไปแล้วครั้งนึง ตอนนั้นเค้าให้เหตุผลกับเราว่า เค้าอยู่กับเราแล้วไม่เป็นตัวของตัวเองเลย ตอนนั้นเราก็เสียใจนะ แต่พอวันรุ่งขึ้นมาเจอกันเค้าก้มาขอโทด มาขอโอกาสอีกครั้งได้ไหม เค้าบอกว่าเค้าคิดได้แล้ว แล้วเค้าก็สันยาว่าจะไม่ไปไหนอีกแล้ว ถึงกับไปสาบานกับสถานที่แห่งหนึ่งว่า ยังไงเค้าก้จะอยู่กับเรา จิงๆตอนนั้นเราก็ไม่ได้เชื่อหรอกว่า เราจะอยู่กันไปได้ตลอด แต่ในเมื่อเค้าพูดแบบนั้นแล้ว ให้ความมั่นใจกับเราขนาดนั้นแล้วเราก็เลยเลือกที่จะเชื่อ เพราะมันคงเป็นสิ่งดีที่สุด แล้วตอนนั้นเราก้รู้สึกรักเค้าไปแล้วจิงๆ ก้หวังว่าจะได้อยู่ด้วยกันนานที่สุดเท่าที่จะทำได้

หลังจากนั้นก็ไม่ได้ไม่มีเรื่องอะไรมากก็มีเทลาะกันบ้างแต่ก็ไม่ได้ร้ายแรงอะไร จิงๆหลายครั้งที่เทลาะกันเราก็คิดจะเลิกหลายครั้งนะ แล้วขู่ว่าจะเลิกบ่อยๆด้วย แต่ก็ไม่ได้เลิกกัน เค้าก็มาง้อ หรือ สุดท้ายเราก็มาเคลียกันจนจบด้วยดี จนกระมั่งเมื่อประมาณสัปดาห์ที่แล้ว เป็นช่วงสอบของเราทั้งคู่ เค้าก็เกิดไม่สบายหนักขึ้นมา แล้วก้มีเรื่องเครียดหลายๆเรื่อง ส่วนเราก็ต้องอ่านหนังสือสอบ ต้องไปติวกับเพื่อน ทำให้ไม่ค่อยมีเวลาอยู่ด้วยกันเลย เลยทำให้เทลาะกันบ่อย แล้วยิ่งพอไม่มีเวลาอยู่ด้วยกัน ก็ทำให้ไม่มีเวลาปรับความเข้าใจกัน เราเป็นคนเอาแต่ใจ โวยวายใส่ตลอด ไม่ค่อยได้พยามที่จะเข้าใจมากเท่าที่ควร จนมีครั้งนึงเค้าพูดขึ้นมาว่า เค้าคิดว่าตอนนี้เราทั้งคู่คงคิดเหมือนกันคือ ต่างฝ่ายต่างก้คงไม่ไปไหน พอได้ยินแบบนั้นเราเลยรู้สึกว่าเค้าเห็นเราเป็นของตาย เราก้รู้สึกโกรธนะ แต่อย่างที่บอก มันเป็นช่วงสอบ ตัวเราเองก็ต้องอ่านหนังสือเลย ไม่มีโอกาสได้คุยกันเรื่องนี้เลย

อย่างที่บอกไปเราเป็นคนชอบเที่ยว แล้วทีนี้คืนวันที่เราสอบเสร็จมีงานอีเว้นแห่งหนึ่ง ซึ่งเราอยากจะไปมากเพราะว่า มีศิลปินที่เราชอบมากๆมาร้อง เราเลยขอเค้าไป แต่ด้วยความที่เค้ายังสอบไม่เสร็จ เค้าก็เลยไม่อยากให้ไป คือถ้าเค้าไม่ได้ติดสอบเค้าก็จะตามไปเฝ้า ตอนนั้นเราดื้อมาก เค้าขอให้เราไม่ไปยังงัยก็คิดจะไปอย่างเดียวเลย อีกอย่างก็อยากจะทำประชดที่เค้าคิดว่าเราเป็นของตาย สุดท้ายเราก็ไปจริงๆ พอกลับมาเราก็ไปขอโทดเค้า ไปง้อๆ เค้าก้เลยให้เงื่อนไขเราว่า เค้าจะหายโกรธถ้าเราสันยากับเค้าว่า จนถึงสิ้นปีจะไม่ไปเที่ยวอีก นอกจากงานวันเกิดตัวเอง เราก็เลยบอกว่าไม่ เราไม่ยอม สักพักเค้าก็เพิ่มให้เป็นไปได้อีก 1 งาน เราก็เลยตกลงไป

หลังจากนั้นเราก็ปิดเทอม สอบเสร็จแล้ว เลยได้มีเวลาได้คิดอะไรหลายๆอย่าง เราเริ่มมีความคิดจะเลิกจริงจัง เพราะเทลาะกันบ่อยมาช่วงนี้ แล้วก็คิดว่ายังไงก็คงคุยกันไม่รู้เรื่อง คงต้องมาเทลาะกันเรื่องเดิมอีก เลยบอกกับตัวเองว่า ถ้าเค้าสอบเสร็จแล้ว มีเวลาคุยกันแล้วสัก  2-3 วันแล้วไม่มีอะไรดีขึ้น เราก็จะไปบอกเลิกเลย จิงๆที่เราไม่กล้าบอกตอนนั้นเลยก็เพราะว่าเค้ายังสอบไม่เสร็จด้วย กลัวเค้าจะไม่มีสมาธิ แล้วอ่านหนังสือไม่รู้เรื่อง
วันรุ่งขึ้นก็ยังคุยกันปกติ นะแต่เรารู้สึกว่า คุยกันน้อยๆแปลกๆ เลยหาเรื่องไป เราก้ถามว่าทำไมเค้าพูดกับเราไม่ดีเลยวันนี้ แล้วก็ไม่ได้เคลียกัน เปลี่ยนเรื่องคุยกันไปเลย และแล้วก็ถึงวันที่เลิกกันจิงๆ ก็คือวันถัดไป เราเริ่มรู้สึกว่าเค้า ทำแต่สิ่งที่เราก็เคยพูดว่าไม่ชอบให้ทำ เราก็บ่นๆไป ประชดไป สักพักเพื่อนเราคนนึงที่เป็นเพื่อนเค้าด้วยก็ โทมาหาเรา แล้วพูดว่า แฟนเราอ่ะ มันคิดจะเลิกกับเรานะ หลังสอบเสร็จ พอเราได้ยินด็เลยโมโห แล้วก็ตกใจมาก ที่เค้ามีความคิดแบบนี้ แล้วยังไปบอกเพื่อนอีก ซึ่งก็รู้อยู่แล้วว่ายังไงเพื่อนคนนี้ก็ต้องมาบอกเรา เราก็เลยโทไปหาเค้า กะจะชิงบอกเลยก่อนเลย แล้วก้เป็นอย่างนั้นจิง เราทั้งคู่ก้บอกว่าพอเถอะ และตอนนั้นด้วยความโกรธของเรา ไม่ได้คิดอะไรเลย ก็ตกลงไปว่าจบกันแค่นี้ โดยที่ไม่ได้ฟังเหตุผลอะไรทั้งสิ้น วันนั้นจนถึงวันที่เค้าสอบเสร็จก็อีก 4 วัน ซึ่งก็เร็วกว่าที่เราคิดไว้สะอีก

พอเวลาผ่านไปเราเริ่มมีสติมากขึ้นเลยโทกลับไปถามว่าเหตุผลคืออะไร เค้าก้บอกว่าเค้าเหนื่อยแล้ว อยากอยู่คนเดียว เราถามเค้าว่าไม่เสียใจหรอ เค้าก้ตอบว่า ถ้าเค้าคบกับเราต่อเค้าคงต้องเหนื่อยไปมากกว่านี้ เราก้เลยถามเค้าต่อว่า ทำไมไม่คิดถึงช่วงเวลาดีๆที่เรามีความสุขล่ะ มันไม่ดีเลยหรอตอนนั้น เค้าก้ตอบว่าเราว่า เค้าไม่สนใจอดีตแล้ว ตอนนี้เค้าสนใจแต่อนาคต เราก็เงิบไปเลย ทำอะไรไม่ถูก แล้วก้ได้แต่บอกไปว่า คิดดีๆนะ พยามง้อๆ อยู่แปปนึง แล้วก็ไม่มีอะไรดีขึ้น ตอนนั้นในใจก็คิดว่ารอให้เค้าสอบเสร็จก่อนดีกว่า ค่อยไปง้ออีกที เผื่อเค้าจะสบายใจขึ้น ใจเย็นขึ้น แล้วก้ได้คิดไหม่อีกรอบ ระหว่างนั้นเราเสียใจมากเลย กินไม่ได้นอนไม่หลับ ร้องไห้ทุกวัน ไม่สบายถึงขั้นเค้ารพ กันเลย


เพื่อให้ตัวเองไม่ฟุ้งซ่านเราก็เลยพยามหาอะไรทำ พยามไปกาเพื่อน วันรุ่งขึ้นก็เลยไปทานข้าวกับเพื่อนผชคนนึง ที่ห้างๆนึง และเราก็มารู้จากเพื่อนอีกคนว่า เค้าก็มาที่นี่เหมือนกัน แต่เราก็ไม่ได้อะไร ก้นั่งทานข้าวไปตามปกติ จนกระทั่งเราเห็นผชคนนึงซึ่งเราก็จำได้ทันทีเลยว่าเป็นเพื่อนของเค้า เราก็เลยเดินออกไปหาแล้วก็เจอจิงๆด้วย เราโบกมือ ทักทายเค้าแล้วเดินไปทางอื่น ก่อนจะเดินกลับไปที่ร้านอาหาร พอเรากลับไปที่ร้านอาหาร เราก็เห็นว่าเพือนของเค้ายังเดินไปเดินมาอยู่รอบๆร้าน เราเลยโกรธ เพราะว่าไม่เข้าใจว่าจะทำเพื่ออะไร จบกันแล้วก็จบไป เราเลยไลนไปหาเค้า ถามว่ามาทำอะไร มาเคลียกันก่อนไหม เค้าก้บอกว่าไม่ว่าง จะหนีๆอย่างเดียวเลย แล้วก็ตอบมาว่า ขอให้อร่อยนะ กับผชที่นั่งตรงข้าม เราเลยยิ่งขึ้น ยิ่งรู้สึกว่าเค้ายังไม่จบ แล้วจิงๆตอนนั้นก็ยังตัดใจไม่ได้ด้วย เลยคิดว่าคงต้องคุยกันอีกแล้วหล่ะ

ในที่สุดเราก็ทนไม่ไหวแล้ว เรารู้สึกว่าอะไรๆมันยังไม่เคลีย เราไม่เชื่อว่าจะจบกันง่ายแบบนี้ เราก้เลยขอให้เพื่อนไปคุยกะเค้าให้หน่อย อย่างน้อยก็ให้เราได้รู้เหตุผลจิงๆที่เลิก เพราะแบบนี้เรารับไม่ได้จริงๆ  วันต่อมาเค้าก้โทมาหาเราบอกว่าเค้าเหนื่อยแล้ว เค้าไม่อยู่กับคนดื้อๆ อย่างเราแล้ว เราก็พยามง้อเค้าทุกทางที่จะทำได้  แต่ไม่รู้จะทำยังไงให้เค้าคุยด้วยเลยบอกไปว่า เรามาเป็นเพื่อนกันได้ไหม ตอนแรกเค้าก้บอกว่าไม่ได้ เค้าไม่อยาก แต่เราก้เลยบอกว่าถ้าไม่รักแล้ว ไม่ได้รู้สึกอะไรแล้วจิงๆก็ต้องมาเป็นเพื่อนกันได้ เค้าก็ตอบตกลง แต่บอกว่าขอเวลาก่อน คืนวันนั้นเราก้เลยคิดว่าจะคุยกันครั้งสุดท้ายแล้วก่อนจะเป็นเพื่อนกัน ก็อยากจะพูดทุกอย่างที่รู้สึก อยากจะถามทุกคำถามที่เคยสงสัย แล้วจิงๆลึกๆก้แอบหวังว่าถ้าเราได้พูดความในใจของเราแล้วเค้าจะกลับมา คือจริงๆตั้งแต่วันที่เราบอกเลิกกัน เค้าก้ทวิตหลายอย่างซึ่งก็รู้ว่าหมายถึงเรา แล้วก้เป็นการประชดประชัน ประมาณว่าชีวิตตัวเองดีขึ้นอย่างงั้นอย่างี้ ซึ่งเราไม่เชื่อเลยสักนิด แล้วก็รู้เลยว่าเค้ากำลังหลอกตัวเองอยู่

ในระหว่างการสนทนา เค้าก้ยอมรับหลายๆอย่างซึ่งทำให้เรารู้สึกดีนะ เค้าพูดว่า ยอมรับว่าเค้าหลอกตัวเอง ยอมรับว่ายังไงก็ไม่มีความสุขเท่าตอนที่เราคบกัน พูดอีกว่าคงไม่กล้ามีใครอีกเร็วนี้ๆ เค้าบอกว่าเค้ารักเราที่สุดแล้ว ไม่เคยรักใครเท่านี้มาก่อนเลย ยิ่งได้ฟังทั้งหมดที่เค้าพูดเรายิ่งสงสัยว่า ถ้าดีขนาดนั้นแล้วจะเลิกทำไม เรารู้สึกว่าเคา้ยังรักเราอยู่ แต่พอถามเค้าก็บอกว่าไม่แล้ว ก่อนจะจบบทสนทนา เราเลยพูดไว้ว่า ถ้าวันนึง...ในอนาตต ไม่อยากอยู่คนเดียวแล้ว แล้วเราทั้งคู่ยังไม่เจอใครที่ใช่จริงๆ ยังหาความสุขไม่เจอ ก็ลองกลับมาคุยกันได้นะ เค้าก็บอกว่าโอเค ชอบความคิดนี้นะ แล้วสักพักก็บอกว่าคงอีกนานมากกกๆๆๆ แล้วก็จบตรงที่ว่า เราจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน

หลังจากจบการสนทนา เราก็รู้สึกสบายใจขึ้นเยอะมากกเลย ที่สุดท้ายมาจบลงแบบนี้ได้ ถึงแม้ตัวเองจะยังตัดใจไม่ได้ แต่ก็คิดว่าได้ทำดีที่สุดแล้ว ความสัมพันธ์ ครั้งนี้ที่ได้ให้บทเรียนกับเราเยอะแยกมากมายจิงๆ ทำให้เรารู้ว่าไม่ควรจะมาคิดอะไรได้ตอนที่อีกฝ่ายเสียใจไปแล้ว เราควรจะเป็นห่วงความรู้สึกของคนใกล้ตัวให้มากๆ พอรู้ตัวว่าเสียเค้าไปจริงๆครั้งนี้ก้รู้ว่า เรารักเค้ามากแค่ไหน

จากวันที่เลิกจนถึงวันนี้ ก้เป็นเวลา 7 วันแล้ว เรายังทำใจไม่ได้อยู่เลย เรายังรู้สึกว่ายังไงอยู่ด้วยกันเทลาะกันบ้างก็ยังมีความสุขมากกว่าตอนนี้ ซึ่งคำพูดเหล่านี้ ก็มาจากที่เค้าเคยพูดทั้งนั้น เราเลยเชื่อว่าลึกๆเค้าก็ยังรู้สึกแบบนี้อยู่ เรื่องเทลาะกันมันเป็นธรรมดาของทุกคู่อยู่แล้ว แล้วยิ่งเราผ่านครั้งนี้ไปได้ เราทั้งคู่ก็น่าจะได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่างแล้ว
เราควรทำยังไงดีคะ ? เราหาทางออกไม่เจอแล้วจิงๆ แล้วคิดว่าเค้ารู้สึกยังงัยตอนนี้คะ? คิดว่าถ้าเค้าไม่อยากอยู่คนเดียวแล้ว เค้าจะกลับมาไหมคะ?
แก้ไขข้อความเมื่อ

แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่