เรื่องก็มีอยู่ว่า ผมเป็นผู้ชายคนนึง ที่ไม่เคยมีแฟน ชอบใคร รักใคร เหมือนจะไปได้ แต่ก็ล้มละลายทุกที
ได้พบกับ ผญ คนนึง ที่เราเห็นเขานานละ ตั้งแต่ ม.ต้น พอ ม.ปลายเท่านั้นแหละ ทำไมเขาสวยน่ารักฟ่ะ ??
งั้นผมขอเรียกชื่อเธอว่า "ปุ๊ก"
นามสมมุติ) ละกัน ผมได้แต่แอบมองเธอ จกระทั่ง ม.5 ห้องผม กับ ปุ๊ก นั้นอยู่สีเดียวกัน คือสีม่วง
และประเพณี ของ รร. ผมคือ ให้น้องๆ ม.5 ซ้อมน้องคณะสีตัวเอง บูมให้ พี่ ม.6 ที่จะจบไปในวันปัจฉิม
เพื่อเป็นคำขอบคุณ พี่ๆ ที่จบไผอะไรประมาณนั้น ก็อย่างว่า ม.5 ของแต่ละสีต้องรับผิดชอบ ซึ่งห้องผมกับเธอ
ได้มีโอกาส ร่วมมือใกล้ชิดกัน และเธอก็ได้รู้จักผม และผมก็โชว์หน้าแตกให้เธอดู ในวันที่เตรียมสถานที่ ในวันปัจฉิม
ผม ได้ไปช่วยห้องของปุ๊กจัดสถานที่ แล้วมี อาจารย์คนนึงขี่รถมาแล้วรถกระจกลง มองมาที่ผม แล้วแกโบกมือเรียก ผมก็แบบ
มองซ้ายขวาหลัง แล้วชี้ตัวเองแบบงุนงงว่า เรียกผมหรอ ? แล้วผมก็รีบว่าไปหาแก แล้วแกก็บอกว่า
"ชั้น เรียก อ.กลิ่นจันทร์ ไม่ใช่เธอย๊ะ" พวกปุ๊กกับเพื่อนเธอมองอยู่ ก็หัวเราะ ผมก็แบบว่า หน้าแหกจนจะเปิดออกเหมือน
ปรสิตเพื่อนรักเขมือบโลกยุละ พวกเธอก็แซวๆ ผม (เอ่อ กูอายนะ .///.) แต่ก็เพราะเหตุการณ์นั้น ผมเลยรู้จักกับปุ๊ก
...หลังจากวันที่ ทำการบูมเสร็จแล้ว ผมก็กลั้นใจ แอ๊ดเฟสเธอไป (แม่เจ้ากูส่งคำขอไปแล้ว!!!)
เธอก็รับแอ๊ดผม ผมก็ไปโพสต์หน้าวอลเธอ เธอก็ตอบ ผมก็ตอบต่อไปจนโพสต์นั้นยาวมาก คุยไร้สาระ จากนั้นผมเลย
มีโอกาสคุยกับเธอทางแชทมากขึ้น แต่ก็ไม่รู้เพราะอะไรผมดัน ไปชอบเพื่อนของ ปุ๊ก อีกคน ซึ่งผมออกตัวชอบเพื่อนเธอ
แบบเปิดเผย ซึ่งปุ๊กเองก็รู้ ตอนกลับบ้าน ผมก็บอกเพื่อนเธอบาย ปุ๊กก็บอกว่า "ลาแต่เขา น้าา ไม่ลาเราบ้างเลย" ทำหน้าตางอนๆ
ตามภาษาที่ ชอบคนๆ นึงมากกว่า คนที่เราลอบน้อยกว่า เราจะเหมือนไม่สนใจเขาในมันที ซึ่งภายหละง รู้สึกได้เลยว่า
ตัวเองนั้นโง่มาก
ผมคุยกับเพื่อนเธอได้ซักพัก ก็ต้องเลิกลากันไป เพราะคนที่ อกหัก บ่อยๆ จีบใครไม่ติด จะรู้ดี ว่า
"ไอ้คนอย่างเรา ไม่คู่ควรกับเขาหรอก เรามันแค่ ผช กากๆ ไม่คู่ควรนางฟ้าอย่างเธอ" หัวอกคนที่ชอบหลายๆ คนจะเข้าใจดีว่า
.... "ต่อให้ ชอบกี่สิบพันคน แต่มันจะมีแค่ หนึ่งคน ที่ลึกๆใจของ รักเขาจริงๆ" ตอนนั้นผมรู้สึกผิดกับปุ๊กมาก ก็จะไปกันได้ดีแล้ว
ทำไม เราโง่แบบนี้วะ ? ผมก็กลับไปคุยกับปุ๊กใหม่ แต่ครั้งนี้ ปุ๊กไม่เหมือนเดิม เธอคุยกับผมน้อยลง ตอบผมช้า ต่อให้ชวนคุยก็เธอ
ผมเลยหาเรื่องคุย จนได้เรื่อง "อ้วน" มาคุย ปุ๊กเป็น ผญ ขาวๆ อวบๆ ผมเดาว่าเธอน้ำหนัก 54-56 กก. (บอกเลย ผมชอบ ผญ อวบๆ กว่าผอมหุ่นดีมาก)
ผมเลย มีสิ่งที่ไว้แซว กับชวนคุยกับเธอได้ คือว่าเธออ้วนนี่แหละ เธอก็ตอบกลับประมาณว่า นี่ชั้นอ้วนจริงหรอ แล้วทำหน้าโกดๆ งอนๆ และเธอ
ก็จะพูด ประโยคเดียว ที่ ผญ ในประเทศไทย มักพูดมากมากสุดๆ นั่นคือ "พรุ่งนี้ ค่อยลด" (3-4 ปี ข้างหน้า ก็ยังเท่าเดิม)
ผมตามเธอในเฟส ตั้งเป็นรายการโปร ตามใน IG โพสต์รูปให้เธอใน IG แบบส่วนตัว ชวนคุยเอย เป็นห่วงเอย ฝันดีเอย
จนกระทั่ง วันนึงผมออกไปขับรถจะไปกินข้าว ระหว่างทาง ผมไม่มั่นใจว่าเป็นปุ๊กหรือเปล่า แต่ เธอมากับ ผช กำลังขึ้นรถมอไซด์ (ผมสายตาสั้น ตอนนั้นไม่ได้ใส่แว่น ) ผมเลยแกล้งขี่รถช้าๆ เผื่อเจาจะขี่ตามมาทันผมพอดี ปรากฏว่า เธอจริงๆด้วย แล้วขี่มาใกล้ผม ถามว่าไปไหน ผมก็ตอบไปกินข้าวค้าบบ
คนสายตาสั้น ประมาณ 100-300 จะเข้าใจดีว่า เวลาไม่ใส่แว่น เรามองอะไรก็เบลอไปหมด ยิ่งหน้าคนเนี่ย ต้องใช่เวลาจ้อง และโฟกัสว่า คนที่มองอยู่
คือใคร ? ใช่คนที่เรารู้จักไหม ? เพราะงั้น บางคนเลยหาว่า ผมเป็นคนชอบมองหาเรื่อง เปล่าคับ กูสายตาสั้น กูมองเพราะไม่มั่นใจว่า ที่มองอยู่
ใช่คนที่คิดไว้หรือเปล่า ? >>กลับมาที่ตอนผมขี่รถ เจอปุ๊ก ผช ซ้อนปุ๊ก ผมมองหน้า ผช(พนายามมองหน้าเจาว่าเป็นใคร แต่สุดท้าย ก็ไม่รู้จักเขา)
ผมทานข้าวเสร็จ ก็ส่งรูป ใน IG ทาง delivery ให้เธอ ถามว่า ผช หนะ นั่นใคร? เธอบอกว่า "น้อง" เราก็อ่อ โล่งอก แล้วเธอถามมาอีกว่า
"น้องถามทำไม มองหน้าน้องอย่างนั้นหละ?" เราก็ตอบว่า สายตาสั้นอย่างว่า และฝากบอกว่า ขอโทษจริงๆ คนสายตาสั้นก็เป็นงี้แกละ เวลาไม่ใส่แว่น
และก็จบเรื่องกันไป จนปิดเทอมช่วง กันยา-ตุลา เธอไปเรียน ต่างจังหวัด ผมก็ส่งรูปผ่าน ไอจี ให้เธอบ่อยๆ ประมาณว่า ตั้งใจเรียน ดูแลตัวเอง กินน้อยๆ ฯลฯ
แล้วโลกของผมก็แตก ในช่วงต้นเดือน มกรา 2558 >>หัวอกคนที่ชอบเขาฝ่ายเดียว และชอบคิดไปเองบอกเลย แรกๆก็คิดว่า ชอบๆฝ่ายเดียวไม่เป็นไรหรอก
เชื่อเถอะ สุดท้ายแล้ว เราก็หวังให้เขามาชอบมาสนใจเราอยู่ดี และเป็นเราที่เจ็บเอง ตอนนั้นผมแอบเสียใจมาก ฟังเพลงเศร้าจนร้องไห้ ก่อนนอนเป็นประจำ
จนผมไปพบรุ่นน้องคนนึง รู้ทีหลังว่า เป็นน้องๆ กลุ่มเครือเดียวกันกับปุ๊ก ผมก็คุยกับน้องเขา ก็รู้สึกดี ต่างฝ่ายต่างชอบกัน ผมเกือบขอเป็นแฟนด้วยซ้ำ
แต่พอผมรู้สึกตัวเท่านั้นแหละ นี่เราทำอะไรไป ? เราคุยกับน้องเค้าแค่เพื่อดามหัวใจตัวเองที่เสียใจกับคนที่ชอบคนก่อน ปากบอกว่ารักน้องเขา
แต่ลึกๆ ในใจของเราแล้ว จริงๆ เรารักปุ๊ก มากๆ เลย คบกันไปกูทำให้น้องของเสียใจแน่ นี่กูทำเบี้ยไรไปเนี่ย ?!! สุดท้ายผมก็ต้องบอกลาน้องเขา
พร้อมบอกเหตุผลทั้งหมดไป (ครั้งแรกเลยที่ หักอก คน) ต่อให้คบไป เราจะทำให้น้องเขาเสียใจปล่าวๆ
สุดท้ายก็กลับมา แอบชอบปุ๊กเหมือนเดิม ตี้งตัสเพ้อแล้ว เพ้อเล่า จนใครต่อใครก็รู้ว่าผมชอบเธอ เวลาเธอตั้งตัส หรือโพสต์อะไร ผมก็ตะไปคอมเม้น ไปแซวอยู่ บ่อยๆ จนกระทั่งเพื่อนในห้องเดียวกันกับผม เธอเองก็สนิทกับพวกของปุ๊ก มาพิมหลังไมค์กับผมว่า "มีคนฝากมาบอกว่า น้อยๆ หน่อย เขาหวงแฟน"
ผมติดสตัน ยังกับมีลูกสาวที่พึ่งท้อง และคำถาม ก็ผุดมายัง
กเห็ดเต็มหัวไปหมด "นี่เขามีแฟนแล้ว ? ตั้งแต่เมื่อไหร่? เขาเป็นใคร ? ทำไมเราไม่รุ้ ?"
ผมก็ถามเพื่อนคนนั้นผมว่า ใครหรอที่ฝากบอก เพื่อนผมตอบมา (สมมุตชื่อละกัน) "น้องวัน"
เขาคือคนเดียวกันกับ คนที่ปุ๊กบอกว่าเป็นน้อง)
ตอนนั้นแบบ กูว่าแล้วไง ทั้งช็อคเงิบ งงไปหมด ผมก็เลย พิมพ์ระบายทุกอย่างใส่เพื่อนผม
"เจาเป็นแฟนกันสินะ ว่าแล้วหละ ไหนบอกเราว่าเป็นน้อง ? ทำไมวะ ที่ผ่านมาเราทำไปเพื่ออะไร ? แม่มเอ้ย" พิมพ์ระบายเป็นกิโล
สุดท้าย ปมก็ต้องตัดใจ ผมมีศักดิ์ศรีของตัวเองคือ จะไม่แย่ง,รัก คนมีเจ้าของแล้วเด็ดขาด หลังจากนั้น ผมก็ลบทึกอย่างเกี่ยวกับเธอ
บล็อคเฟส บล็อค IG ลบรูปในโทรศัพท์ แล้วไปนอนฟังเพลงเศร้าแล้วร้องไห้ตามเคย ตอนนั้น เพลงที่โดนใจที่สุด คือเพลง "เหงายิ่งกว่าเหงา"
พอท่อนฮุคเท่านั้นแหละ กุร้องไห้เหมือนคนสอบไม่ติดเลย แอบร้องไห้ติดต่อกันหลายวัน ให้วันเวลามันเยียวยาหัวใจ ได้แต่ข่มใจให้ลืม แต่ว่า
"คนที่เรารักไปแล้ว จะให้ลืมยังไง มันก็จะยิ่งจดจำมากเท่านั้น" นี่คือชีวิตรักเฮงซวย ของผม
บอกตามตรงเลย โสดซิงกระทิงแดงยันจับ ม.6 ไม่เคยสัมผัสการมีแฟนเลย ได้แต่คิดว่า นั่นสินะ..ปุ๊กจะมาชอบคนแบบเราได้ไง ? แค่ไอ้ ผช ติสๆ อินดี้ กวนตีน ตัวเตี้ย สูงแค่ 167 ผอมๆ ใส่แว่น ไว้หนวด บ้านไม่รวย เรียนก็ไม่ได้เก่งอะไร เล่นแต่เกมกับกีต้าร์ เหล้าก็-ไม่เป็น เป็นคนดูไม่แมนเอาซะเลย
ได้แต่อวยพร "ขอให้เธอโชคดีนะ พบเจอคนดีๆ รักกันนานๆ นะ" ทุกวันนี้เธอก็ยังคบกับน้องเขาอยู่ เราก็ยังแอบใล้เฟสสำรองส่องหน้าวอลเธอเลย
ตัดใจไม่ได้ซะที โง่ขะมัดเรา ได้แต่หวังรางๆ และไม่กี่วันนี้ความหวังก็ผุดโผฃ่มาแบบ ให้กูมีความหวังอีกทำไมวะ ? เข็ดแล้วนะ !
คือ ผมไปเที่ยวห้าง ฟิวเจอร์รังสิต กับพี่ชายและแฟนของแก ไปเข้าร้านนึง ที่เจาขายของแปลกๆ จำไม่ได้ชื่ออะไร จำได้ว่ามีหมอนกอด ลายขอนไม้
ในนั้น มีของอันนึง ไม่รุ้เรียกว่าอะไร มีฐานเขียนคำศัพท์ไว้ 6 คำ Yes , No , Definely, Exacly , Probably , Never
และมันมีลูกตุ้มที่ สามารถขยับไปมา แบบสุ่มๆเพื่อไปชี้ คำศัพท์พวกนั้น ตอนนั้นหัวผม มีความคิดนึงผุดมา ผมเลยจับมันแล้วพูดออกเสียงกับตัวเองว่า
"ตอนแรกๆเลย ปุ๊กสนใจชอบเราบ้างรีเปล่า ?" ผมก็แกว่งลูกตุ้ม ปรากฏว่า มันไปชี้คำว่า "Yes" ผมนี่อึ้งสตันเลย แล้วถามต่อไปอีกว่า
"แต่เพราะเราไปคุยกับคนอื่น เธอเลยเลิกสนใจเราสินะ ?" พอแกว่งไป ก็ได้มาว่า "definely" แล้วผมก็ถามครั้งสุดท้าย
"พอจะมีโอกาสอีกไหมที่เธอจะมาสนใจเราอีก ?" ทีนี้ได้คำว่า "exacly" เงิบสิคับ อารมณ์แบบ เด็ดใบไม้ทายว่าชอบไม่ชอบ นี่สวรรค์จะแกล้งอะไรผมอีกหละเนี่ย ? แต่มันก็แค่การสุ่มเดาไร้สาระสิ้นดี ฮ่าๆ
เอาหละทุกวันนี้ผมก็ยังโอเครกับชีวิตโสดดี ถึงจะอยากมีบางก็เถอะ เพราะมีเวลาทำอย่างอื่นเยอะขึ้น มีตังค์เก็บไว้ใช้ และกำลังจะเข้าปี 1 ด้วย (ก็อาจยังเด็กหละนะ)
และที่สำคัญ ข้อคิดที่ผมได้จาก ชีวิตรักนี้คือ ไม่มีใครคนไหนชอบ คนที่คุยหลายๆ คนหรอก ถ้าเรารู้ว่า คนนึงคุยหลายๆ คนเผื่อไว้เป็นตัวเลือก เลิกคุยกับเขาเถอะครับ เรามีคุณค่าของตัวเราเอง อย่าเป็นตัวเลือกของใคร แต่เลือกเป็นของตายดีกว่า สู้ๆนะครับชีวิตวัยรุ่นนักรักทั้งหลายๆ
หวังว่าผู้อ่านจะได้ข้อคิดเล็กๆ น้อยๆ จากผมนะครับ
..และขอบคุณที่เข้ามาในชีวิตเรานะ "จอร่มระกา"
ชอบคนๆนึงมากๆ แม้เขาจะมีเจ้าของก็ตาม
ได้พบกับ ผญ คนนึง ที่เราเห็นเขานานละ ตั้งแต่ ม.ต้น พอ ม.ปลายเท่านั้นแหละ ทำไมเขาสวยน่ารักฟ่ะ ??
งั้นผมขอเรียกชื่อเธอว่า "ปุ๊ก"
และประเพณี ของ รร. ผมคือ ให้น้องๆ ม.5 ซ้อมน้องคณะสีตัวเอง บูมให้ พี่ ม.6 ที่จะจบไปในวันปัจฉิม
เพื่อเป็นคำขอบคุณ พี่ๆ ที่จบไผอะไรประมาณนั้น ก็อย่างว่า ม.5 ของแต่ละสีต้องรับผิดชอบ ซึ่งห้องผมกับเธอ
ได้มีโอกาส ร่วมมือใกล้ชิดกัน และเธอก็ได้รู้จักผม และผมก็โชว์หน้าแตกให้เธอดู ในวันที่เตรียมสถานที่ ในวันปัจฉิม
ผม ได้ไปช่วยห้องของปุ๊กจัดสถานที่ แล้วมี อาจารย์คนนึงขี่รถมาแล้วรถกระจกลง มองมาที่ผม แล้วแกโบกมือเรียก ผมก็แบบ
มองซ้ายขวาหลัง แล้วชี้ตัวเองแบบงุนงงว่า เรียกผมหรอ ? แล้วผมก็รีบว่าไปหาแก แล้วแกก็บอกว่า
"ชั้น เรียก อ.กลิ่นจันทร์ ไม่ใช่เธอย๊ะ" พวกปุ๊กกับเพื่อนเธอมองอยู่ ก็หัวเราะ ผมก็แบบว่า หน้าแหกจนจะเปิดออกเหมือน
ปรสิตเพื่อนรักเขมือบโลกยุละ พวกเธอก็แซวๆ ผม (เอ่อ กูอายนะ .///.) แต่ก็เพราะเหตุการณ์นั้น ผมเลยรู้จักกับปุ๊ก
...หลังจากวันที่ ทำการบูมเสร็จแล้ว ผมก็กลั้นใจ แอ๊ดเฟสเธอไป (แม่เจ้ากูส่งคำขอไปแล้ว!!!)
เธอก็รับแอ๊ดผม ผมก็ไปโพสต์หน้าวอลเธอ เธอก็ตอบ ผมก็ตอบต่อไปจนโพสต์นั้นยาวมาก คุยไร้สาระ จากนั้นผมเลย
มีโอกาสคุยกับเธอทางแชทมากขึ้น แต่ก็ไม่รู้เพราะอะไรผมดัน ไปชอบเพื่อนของ ปุ๊ก อีกคน ซึ่งผมออกตัวชอบเพื่อนเธอ
แบบเปิดเผย ซึ่งปุ๊กเองก็รู้ ตอนกลับบ้าน ผมก็บอกเพื่อนเธอบาย ปุ๊กก็บอกว่า "ลาแต่เขา น้าา ไม่ลาเราบ้างเลย" ทำหน้าตางอนๆ
ตามภาษาที่ ชอบคนๆ นึงมากกว่า คนที่เราลอบน้อยกว่า เราจะเหมือนไม่สนใจเขาในมันที ซึ่งภายหละง รู้สึกได้เลยว่า
ตัวเองนั้นโง่มาก
ผมคุยกับเพื่อนเธอได้ซักพัก ก็ต้องเลิกลากันไป เพราะคนที่ อกหัก บ่อยๆ จีบใครไม่ติด จะรู้ดี ว่า
"ไอ้คนอย่างเรา ไม่คู่ควรกับเขาหรอก เรามันแค่ ผช กากๆ ไม่คู่ควรนางฟ้าอย่างเธอ" หัวอกคนที่ชอบหลายๆ คนจะเข้าใจดีว่า
.... "ต่อให้ ชอบกี่สิบพันคน แต่มันจะมีแค่ หนึ่งคน ที่ลึกๆใจของ รักเขาจริงๆ" ตอนนั้นผมรู้สึกผิดกับปุ๊กมาก ก็จะไปกันได้ดีแล้ว
ทำไม เราโง่แบบนี้วะ ? ผมก็กลับไปคุยกับปุ๊กใหม่ แต่ครั้งนี้ ปุ๊กไม่เหมือนเดิม เธอคุยกับผมน้อยลง ตอบผมช้า ต่อให้ชวนคุยก็เธอ
ผมเลยหาเรื่องคุย จนได้เรื่อง "อ้วน" มาคุย ปุ๊กเป็น ผญ ขาวๆ อวบๆ ผมเดาว่าเธอน้ำหนัก 54-56 กก. (บอกเลย ผมชอบ ผญ อวบๆ กว่าผอมหุ่นดีมาก)
ผมเลย มีสิ่งที่ไว้แซว กับชวนคุยกับเธอได้ คือว่าเธออ้วนนี่แหละ เธอก็ตอบกลับประมาณว่า นี่ชั้นอ้วนจริงหรอ แล้วทำหน้าโกดๆ งอนๆ และเธอ
ก็จะพูด ประโยคเดียว ที่ ผญ ในประเทศไทย มักพูดมากมากสุดๆ นั่นคือ "พรุ่งนี้ ค่อยลด" (3-4 ปี ข้างหน้า ก็ยังเท่าเดิม)
ผมตามเธอในเฟส ตั้งเป็นรายการโปร ตามใน IG โพสต์รูปให้เธอใน IG แบบส่วนตัว ชวนคุยเอย เป็นห่วงเอย ฝันดีเอย
จนกระทั่ง วันนึงผมออกไปขับรถจะไปกินข้าว ระหว่างทาง ผมไม่มั่นใจว่าเป็นปุ๊กหรือเปล่า แต่ เธอมากับ ผช กำลังขึ้นรถมอไซด์ (ผมสายตาสั้น ตอนนั้นไม่ได้ใส่แว่น ) ผมเลยแกล้งขี่รถช้าๆ เผื่อเจาจะขี่ตามมาทันผมพอดี ปรากฏว่า เธอจริงๆด้วย แล้วขี่มาใกล้ผม ถามว่าไปไหน ผมก็ตอบไปกินข้าวค้าบบ
คนสายตาสั้น ประมาณ 100-300 จะเข้าใจดีว่า เวลาไม่ใส่แว่น เรามองอะไรก็เบลอไปหมด ยิ่งหน้าคนเนี่ย ต้องใช่เวลาจ้อง และโฟกัสว่า คนที่มองอยู่
คือใคร ? ใช่คนที่เรารู้จักไหม ? เพราะงั้น บางคนเลยหาว่า ผมเป็นคนชอบมองหาเรื่อง เปล่าคับ กูสายตาสั้น กูมองเพราะไม่มั่นใจว่า ที่มองอยู่
ใช่คนที่คิดไว้หรือเปล่า ? >>กลับมาที่ตอนผมขี่รถ เจอปุ๊ก ผช ซ้อนปุ๊ก ผมมองหน้า ผช(พนายามมองหน้าเจาว่าเป็นใคร แต่สุดท้าย ก็ไม่รู้จักเขา)
ผมทานข้าวเสร็จ ก็ส่งรูป ใน IG ทาง delivery ให้เธอ ถามว่า ผช หนะ นั่นใคร? เธอบอกว่า "น้อง" เราก็อ่อ โล่งอก แล้วเธอถามมาอีกว่า
"น้องถามทำไม มองหน้าน้องอย่างนั้นหละ?" เราก็ตอบว่า สายตาสั้นอย่างว่า และฝากบอกว่า ขอโทษจริงๆ คนสายตาสั้นก็เป็นงี้แกละ เวลาไม่ใส่แว่น
และก็จบเรื่องกันไป จนปิดเทอมช่วง กันยา-ตุลา เธอไปเรียน ต่างจังหวัด ผมก็ส่งรูปผ่าน ไอจี ให้เธอบ่อยๆ ประมาณว่า ตั้งใจเรียน ดูแลตัวเอง กินน้อยๆ ฯลฯ
แล้วโลกของผมก็แตก ในช่วงต้นเดือน มกรา 2558 >>หัวอกคนที่ชอบเขาฝ่ายเดียว และชอบคิดไปเองบอกเลย แรกๆก็คิดว่า ชอบๆฝ่ายเดียวไม่เป็นไรหรอก
เชื่อเถอะ สุดท้ายแล้ว เราก็หวังให้เขามาชอบมาสนใจเราอยู่ดี และเป็นเราที่เจ็บเอง ตอนนั้นผมแอบเสียใจมาก ฟังเพลงเศร้าจนร้องไห้ ก่อนนอนเป็นประจำ
จนผมไปพบรุ่นน้องคนนึง รู้ทีหลังว่า เป็นน้องๆ กลุ่มเครือเดียวกันกับปุ๊ก ผมก็คุยกับน้องเขา ก็รู้สึกดี ต่างฝ่ายต่างชอบกัน ผมเกือบขอเป็นแฟนด้วยซ้ำ
แต่พอผมรู้สึกตัวเท่านั้นแหละ นี่เราทำอะไรไป ? เราคุยกับน้องเค้าแค่เพื่อดามหัวใจตัวเองที่เสียใจกับคนที่ชอบคนก่อน ปากบอกว่ารักน้องเขา
แต่ลึกๆ ในใจของเราแล้ว จริงๆ เรารักปุ๊ก มากๆ เลย คบกันไปกูทำให้น้องของเสียใจแน่ นี่กูทำเบี้ยไรไปเนี่ย ?!! สุดท้ายผมก็ต้องบอกลาน้องเขา
พร้อมบอกเหตุผลทั้งหมดไป (ครั้งแรกเลยที่ หักอก คน) ต่อให้คบไป เราจะทำให้น้องเขาเสียใจปล่าวๆ
สุดท้ายก็กลับมา แอบชอบปุ๊กเหมือนเดิม ตี้งตัสเพ้อแล้ว เพ้อเล่า จนใครต่อใครก็รู้ว่าผมชอบเธอ เวลาเธอตั้งตัส หรือโพสต์อะไร ผมก็ตะไปคอมเม้น ไปแซวอยู่ บ่อยๆ จนกระทั่งเพื่อนในห้องเดียวกันกับผม เธอเองก็สนิทกับพวกของปุ๊ก มาพิมหลังไมค์กับผมว่า "มีคนฝากมาบอกว่า น้อยๆ หน่อย เขาหวงแฟน"
ผมติดสตัน ยังกับมีลูกสาวที่พึ่งท้อง และคำถาม ก็ผุดมายัง
ผมก็ถามเพื่อนคนนั้นผมว่า ใครหรอที่ฝากบอก เพื่อนผมตอบมา (สมมุตชื่อละกัน) "น้องวัน"
ตอนนั้นแบบ กูว่าแล้วไง ทั้งช็อคเงิบ งงไปหมด ผมก็เลย พิมพ์ระบายทุกอย่างใส่เพื่อนผม
"เจาเป็นแฟนกันสินะ ว่าแล้วหละ ไหนบอกเราว่าเป็นน้อง ? ทำไมวะ ที่ผ่านมาเราทำไปเพื่ออะไร ? แม่มเอ้ย" พิมพ์ระบายเป็นกิโล
สุดท้าย ปมก็ต้องตัดใจ ผมมีศักดิ์ศรีของตัวเองคือ จะไม่แย่ง,รัก คนมีเจ้าของแล้วเด็ดขาด หลังจากนั้น ผมก็ลบทึกอย่างเกี่ยวกับเธอ
บล็อคเฟส บล็อค IG ลบรูปในโทรศัพท์ แล้วไปนอนฟังเพลงเศร้าแล้วร้องไห้ตามเคย ตอนนั้น เพลงที่โดนใจที่สุด คือเพลง "เหงายิ่งกว่าเหงา"
พอท่อนฮุคเท่านั้นแหละ กุร้องไห้เหมือนคนสอบไม่ติดเลย แอบร้องไห้ติดต่อกันหลายวัน ให้วันเวลามันเยียวยาหัวใจ ได้แต่ข่มใจให้ลืม แต่ว่า
"คนที่เรารักไปแล้ว จะให้ลืมยังไง มันก็จะยิ่งจดจำมากเท่านั้น" นี่คือชีวิตรักเฮงซวย ของผม
บอกตามตรงเลย โสดซิงกระทิงแดงยันจับ ม.6 ไม่เคยสัมผัสการมีแฟนเลย ได้แต่คิดว่า นั่นสินะ..ปุ๊กจะมาชอบคนแบบเราได้ไง ? แค่ไอ้ ผช ติสๆ อินดี้ กวนตีน ตัวเตี้ย สูงแค่ 167 ผอมๆ ใส่แว่น ไว้หนวด บ้านไม่รวย เรียนก็ไม่ได้เก่งอะไร เล่นแต่เกมกับกีต้าร์ เหล้าก็-ไม่เป็น เป็นคนดูไม่แมนเอาซะเลย
ได้แต่อวยพร "ขอให้เธอโชคดีนะ พบเจอคนดีๆ รักกันนานๆ นะ" ทุกวันนี้เธอก็ยังคบกับน้องเขาอยู่ เราก็ยังแอบใล้เฟสสำรองส่องหน้าวอลเธอเลย
ตัดใจไม่ได้ซะที โง่ขะมัดเรา ได้แต่หวังรางๆ และไม่กี่วันนี้ความหวังก็ผุดโผฃ่มาแบบ ให้กูมีความหวังอีกทำไมวะ ? เข็ดแล้วนะ !
คือ ผมไปเที่ยวห้าง ฟิวเจอร์รังสิต กับพี่ชายและแฟนของแก ไปเข้าร้านนึง ที่เจาขายของแปลกๆ จำไม่ได้ชื่ออะไร จำได้ว่ามีหมอนกอด ลายขอนไม้
ในนั้น มีของอันนึง ไม่รุ้เรียกว่าอะไร มีฐานเขียนคำศัพท์ไว้ 6 คำ Yes , No , Definely, Exacly , Probably , Never
และมันมีลูกตุ้มที่ สามารถขยับไปมา แบบสุ่มๆเพื่อไปชี้ คำศัพท์พวกนั้น ตอนนั้นหัวผม มีความคิดนึงผุดมา ผมเลยจับมันแล้วพูดออกเสียงกับตัวเองว่า
"ตอนแรกๆเลย ปุ๊กสนใจชอบเราบ้างรีเปล่า ?" ผมก็แกว่งลูกตุ้ม ปรากฏว่า มันไปชี้คำว่า "Yes" ผมนี่อึ้งสตันเลย แล้วถามต่อไปอีกว่า
"แต่เพราะเราไปคุยกับคนอื่น เธอเลยเลิกสนใจเราสินะ ?" พอแกว่งไป ก็ได้มาว่า "definely" แล้วผมก็ถามครั้งสุดท้าย
"พอจะมีโอกาสอีกไหมที่เธอจะมาสนใจเราอีก ?" ทีนี้ได้คำว่า "exacly" เงิบสิคับ อารมณ์แบบ เด็ดใบไม้ทายว่าชอบไม่ชอบ นี่สวรรค์จะแกล้งอะไรผมอีกหละเนี่ย ? แต่มันก็แค่การสุ่มเดาไร้สาระสิ้นดี ฮ่าๆ
และที่สำคัญ ข้อคิดที่ผมได้จาก ชีวิตรักนี้คือ ไม่มีใครคนไหนชอบ คนที่คุยหลายๆ คนหรอก ถ้าเรารู้ว่า คนนึงคุยหลายๆ คนเผื่อไว้เป็นตัวเลือก เลิกคุยกับเขาเถอะครับ เรามีคุณค่าของตัวเราเอง อย่าเป็นตัวเลือกของใคร แต่เลือกเป็นของตายดีกว่า สู้ๆนะครับชีวิตวัยรุ่นนักรักทั้งหลายๆ
หวังว่าผู้อ่านจะได้ข้อคิดเล็กๆ น้อยๆ จากผมนะครับ
..และขอบคุณที่เข้ามาในชีวิตเรานะ "จอร่มระกา"