พบกับเพื่อนสนิทผมรู้จักกันได้ไม่กี่ปีหรอกครับ แต่ผมก็รู้สึกผูกพันกับเค้ามาก เราเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกัน เรียนห้องเดียวกัน ไปไหนมาไหนด้วยกันเสมอ  
ผมแอบรักเค้าได้ปีนึงแล้ว ไม่เคยบอก ไม่เคยระแคะระคายออกไปให้ใครรู้ทั้งนั้น และที่สำคัญเค้ามีแฟนแล้วครับ รักกันมานานด้วย...
มันทรมานมากนะครับ ผมอยากจะทำดีกับเค้า คอยดูแลเค้า แต่ผมก็ไม่สามารถทำได้เต็มที่ ผมกลัวเค้าจะรู้ว่าผมคิดไง
ผมกลัวเค้าจะไม่เหมือนเดิม... ก็เลยต้องทำตัวเหมือนไม่ได้คิดอะไร ไม่ค่อยใส่ใจเค้าเท่าไหร่ ทั้งๆที่จริงแล้วมันไม่ใช่เลย

ผมเริ่มหวั่นไหวกับเค้ามากขึ้นทุกที ทุกเช้าและเย็นผมมักจะไปที่โรงอาหาร ซึ่งมันใกล้กับที่จอดรถตู้ เพื่อที่จะแอบดูเค้า
ตอนเช้ามันก็ฟินดีหรอกครับ พอเค้าลงรถตู้ปุ๊บ ผมก็จะชวนเค้ามากินข้าวเช้าด้วยกัน ซึ่งไอ้เพื่อนในกลุ่มผมที่เหลือมันชอบมาสายอยู่แล้ว
มันจึงเป็นโอกาสให้ผมกับเค้าได้กินข้าวกันสองต่อสอง แต่ตอนเย็นนี่สิครับ แฟนเค้าจะเดินไปส่งที่รถตู้เสมอ มันเป็นภาพที่บาดตาบาดใจผมมากครับ
แต่ทำไงได้ คนมันรัก แค่ให้เห็นหน้าก่อนผมกลับบ้านก็ยังดี

แต่พอระยะหลัง ผมก็เริ่มทนกับความทรมานนี้ไม่ไหว มันอึดอัดมากที่ทั้ง รัก ห่วงใย แต่ไม่สามารถแสดงออกได้เกินไปกว่าคำว่าเพื่อนเลย
ผมพยายามตัดใจครับ แต่ทำไงได้เป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกัน เจอหน้ากันทุกวัน มันเลยทำไม่ได้สักที ผมเลยพยายามจะเอาตัวออกห่าง ไม่ไปไหน
มาไหนกับกลุ่มเหมือนก่อน เวลาไปกินข้าว ผมก็ไม่รอเค้าเหมือนเมื่อก่อน ไปคนเดียวบ้าง ไปกับเพื่อนกลุ่มอื่นบ้าง จนเพื่อนในกลุ่มมันคิดมาก
คิดว่าผมโกรธอะไรมัน ส่วนเค้าคนนั้นยิ่งแล้วใหญ่ งอนผมหาว่าผมไปไหนไม่รอเพื่อน ทิ้งเพื่อน ผมนี่กลุ้มใจเลยครับ ไม่อยากเสียเพื่อนไป
สุดท้ายก็ต้องกลับเข้ากลุ่ม ไปไหนมาไหนด้วยกันเหมือนเดิม แล้วก็กลับไปหวั่นไหวกับเค้าเหมือนเดิม วนลูปเดิมครับ เห้อ..

ผมต้องทำยังไงครับ จึงจะตัดใจจากเค้าได้สักที ผมต้องทำไงถึงจะทำใจให้เป็น "เพื่อน" กับเค้าได้ "จริงๆ" สักที...