กว่าจะมีที่เรียน + ประสบการณ์ม.ปลายกับแกทตัวร้ายที่ทำเอาน้ำตาไหล

แนะนำตัวก่อนเลย เราเป็นเด็ก 58 ค่ะ อยู่สายศิลป์ภาษาจีน

ช่วงม.3ต้องเลือกสาย แน่นอนค่ะเรารู้ว่าไปสายวิทย์คงไม่ไหว ศิลป์คำนวนนี่แล้วใหญ่ เลือกไปนี่ขุดหลุมฝังตัวเองชัดๆ 5555555 เราเลยเลือกสายตามความชอบความถนัด เลยเลือกเข้าศิลป์จีน เพราะที่ร.ร.ไม่มีศิลป์ฝรั่งเศส

ขึ้นม.ปลาย เวลาสอบกลางภาค ปลายภาคต้องอ่านหนังสือ เราไม่เคยอ่านที่บ้านค่ะ มาอ่านทั้งหมดนั่นที่หน้าห้องสอบ แต่โชคดีที่ในห้องยังพอฟังที่ครูสอน มันก็เลยมีความรู้ในหัวบ้าง ไม่ได้สมองว่างเปล่าเกิน เป็นอย่างนี้จนม.6ค่ะ เกรดจะได้ทุกเทอมอยู่ที่3กว่าๆ

มาถึงม.6เท่านั้นแหละค่ะ งานกิจกรรมประกงประกวด เป็นสตาฟสี ร้องเพลงประสานเสียงอะไรนี่เต็มไปหมด ไม่ทำก็ไม่ได้เพราะร.ร.ต้องการให้ม.6มีส่วนร่วมด้วย เวลาเรียนก็ไม่ค่อยพอ เป็นช่วงที่เราเครียดเรื่องจะมีที่เรียนมั้ยบ่อยมาก บางทีก็แอบหนีเพื่อนในกลุ่มไปนั่งร้องไห้ นั่งเครียดในห้องสมุดคนเดียว ตอนนั้นสภาพจิตใจแย่สุดๆ จนบางทีคิดว่าตัวเองเกิดมาเพื่ออะไร (ดราม่าหนักมาก 5555555) ตายเลยดีมั้ยจะได้จบปัญหา แต่ก็บอกตัวเองค่ะว่า แค่นี้อยากตายแล้วเหรอ ไร้สาระ เอาเวลาครำ่ครวญไปอ่านหนังสือซะ ร้องไห้ไปจะได้อะไรขึ้นมา ต่อไปข้างหน้าต้องเจอเรื่องที่หนักกว่านี้อีกเยอะ เจอแค่นี้ยังไม่สู้ ต่อไปจะทำยังไง ก็ฮึดสู้บ้างท้อบ้าง

อย่างที่บอกว่าเราขี้เกียจ งานส่งช้าบ่อย เลยมีเหตุการณ์ที่เพื่อนพูดขึ้นมาจนเรารู้สึกแย่ๆอยู่สองครั้งหลักๆ

แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่