ผมทะเลาะกับพ่อทุกวัน ถึงขั้นลงมือ

ตอนที่ผมยังอยู่เมืองไทยผมมีความสุขดี ผมอยู่กับแม่กับพี่ ผมเป็นลูกครึ่งญี่ปุ่น แม่เป็นไทยพ่อเป็นญี่ปุ่น ตอนอยู่เมืองไทยไปเที่ยวเล่นแบบวัยรุ่น ไปอยู่กับเพื่อนแบบวัยรุ่น แม่ไม่ว่าอะไร หลังจบที่ผมจบม.3 แม่บอกว่าอยากไปเรียนที่ญี่ปุ่นไหมอยากไปอยู่ญี่ปุ่นไหม ผมในใจที่อยากไปอยู่แล้วก็เลยบอกแม่ว่าอยากไปเผื่อจะได้เจอสิ่งใหม่ผมจึงบอกแม่อยากไปให้เร็วที่สุดเผื่อต้องไปเรียนภาษาญี่ปุ่น จากนั้นก็เดินทางไปญี่ปุ่นพ่อก็ได้มารับแล้วกลับไปด้วยกัน
ตอนแรกดูจะเป็นคนใจดี แต่ไม่พ่อก็เอาแต่บอกอย่างนั้นอย่างนี้ ม่าม่าไม่ให้กินมันไม่ดี นมไม่ให้กินม้นไม่ดีบนทุกเรื่องจนผมเบื่อบ่นมากเกินไปจริงๆ
ต้องเก็บที่นอนเบาๆ ต้องไปเรียนเช้าๆคนเค้ายังไม่ถึงโรงเรียนผมมาก่อนตลอด แล้วครั้งนั้นเค้าตบหน้าผมประมาณ 10 ครั้ง! ในใจผมอยากจะเอาคืนมาก
เราอยู่กัน2คน ไม่มีใครมาห้ามแต่ผมก็ไม่กล้ากลัวแค่บาป ตบครั้งนั้นมันทำให้ผมโกรธแล้วหลังจากนั้นพ่อมันจะขู่ผมตลอดแบบจับคอบ้าง จับหัวบ้าง
มันรู้ว่าผมไม่กล้าทำมันจึงขู่ผม ล่าสุด มันบอกว่าผมเก็บที่นอนแรงไปหน่อย มันก็บอกว่ากลับไทยไปเลยแล้วจับคอผม บอกว่าครั้งหน้ากูจะต่อย
ผมอยู่โรงเรียนมีความสุขกว่าอยู่บ้านอีก  รู้สึกเบื่อถึงขั้นคิดฆ่าตัวตาย ปกติไม่เคยคิดมาก่อนแต่ครั้งนี้มันทนไม่ไหวผมก็พยายมาตลอด คงทนแค่อีก 2 ปีกว่าๆ