วันนี้อยากจะมาแชร์ความเบลอของตัวเองครับ จนแห้วรับประทานเลย

ออกตัวก่อนว่า ผมคบผู้ชายนะครับ 55555

เรื่องมีอยู่ว่า วันนี้เลิกงานช้าครับประมาณสามทุ่มละ (และผมเบลอมาก) ก็นั่งรถไฟฟ้าจากอโศกมา พอสถานีนานา (นานามั้ง หรือเพลินจิต เออ นานาแหละ) ก็มีผู้ชายคนนึงเดินขึ้นมา ความรู้สึกตอนนั้นคือ "เห้ยยยยยยย ดีอ่ะ " หน้าตานี่ใช่เลย สะพายกระเป๋าสีเขียวอ่อนๆ และจำอะไรไม่ได้อีกเลย เพราะมองแต่หน้า แล้วก็เลยเผลอจ้องเขาครับ แล้วก็บังเอิญสบตากัน เขาก็มองตอบครับ จนผมเขิน หลบตาหนี และก็ได้ยินเขาหัวเราะเบาๆ ตอนนั้นนะแบบ "เอ้า มิวสิค 555555 เพลงรักกระหึ่มในหัวเลย"  พอคนลงเค้าก็มานั่งข้างๆ ก็ยังมีแอบๆมองกันบ้าง

พอถึงสยาม เราก็ลง และก็เห็นว่าเค้าก็หยิบกระเป๋า พอออกมาจากรถมองด้วยหางตาก็เห็นว่าเดินมา แต่เราคิดว่า เออ คงไม่มีอะไรต่อจากนี้ จากประสบการณ์อดอยากปากแห้งมาตลอดยี่สิบกว่าปี หน้าตาก็พอไปวัดไปวา แต่โสดนานมากกก 555 ก็เลยเดินไม่สนใจ สักพัก กำลังจะลงบันได ไปเปลี่ยนสถานีไปสายสีลม ก็ได้ยินคนพูดว่า "หวัดดีคับ" จากด้านหลัง เราก็หันไป เห้ยยยยยยยย เป็นคนตะกี้แหละ เราเลยยิ้มเขินๆ แต่ทันใดนั้นสายตาเราเหลือบไปเห็นเขาจับหูฟัง (คล้ายๆคนเสียบสมอลทอร์กแล้วขยับไมค์มาใกล้ๆปาก) เราก็เลยคิดว่า "อ่าว รับโทรศัพท์นี่หว่า" ก็เลยอายๆ หันหน้ากลับ คนกำลังเยอะด้วย เลยต้องเดินลงบันได ส่วนคนนั้นก็ไม่ได้เดินตามมา ในใจคือ อายมากกก เค้ารับโทรศัพท์ แต่เราดันหันไปยิ้ม ก็เลยขึ้นรถกลับปกติ

พอสักพักนึง สมองเริ่มเดิน เพิ่งคิดได้ ว่า "หรือเค้าทักเรา --> แล้วเราหันไปยิ้ม --> และเราคิดเองเออเองว่า เค้ารับโทรศัพท์ --> เราหันหน้ากลับ --> เราเดินหนีต่อไป..."

สรุปคือ อดจ้าาาาาาาาาาาาาาาา   ถ้าคุณมาอ่านเจอ ก็ให้อภัยความเบลอ ของผมด้วยนะ 55555 ผมชอบนะ แต่ไม่ทันละ