คุณเคยเจอใครเพียงครั้งแรกแล้วรู้สึกว่าใช่มั้ย?? “ยินดีที่ไม่รู้จัก” ที่รู้จักกันแค่ชื่อและคงไม่มีโอกาสได้เจอกันอีก

นี่เป็นกระทู้แรกของเราเลย เราไม่เคยคิดมาก่อนว่าวันนึ่งต้องมาตามหาคนคนนึ่งในพันทิป 5555 ต้องบอกก่อนนะว่าคำว่า”ใช่”ในที่นี้ไม่ได้แปลว่าตกหลุมรักนะ แต่มันเป็นความรู้สึกที่แบบว่าเราถูกชะตา...
                    วันนี้เราได้ไปทำธุระที่สถานที่ราชการที่บ้านเราที่ต่างจังหวัด ซึ่งเราไปสภาพแบบเซอร์มาก (ย้ำว่าเซอร์จริงๆ) อดนอนแถมต้องตื่นแต่เช้า ใส่รองเท้าผ้าใบสปอร์ตเก่าๆ เสื้อยืด เกงยีนส์ เสื้อคลุมสภาพเซอร์มากกก 5555 แถมยังหน้าสดอีกจ้า (นี่คือสิ่งเลวร้ายที่สุด)
ระหว่างที่เรานั่งก้มหน้าก้มตากดโทรศัพท์รอคิวเพื่อติดต่อกับเจ้าหน้าที่ก็มีผู้ชายคนนึ่งเดินมานางขาวออร่ามากจ้า (ขออนุญาตใช้คำว่า “นาง”ล่ะกัน เพราะมันน่ารักดี แต่ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่เกย์นะคะบอกไว้ก่อน) เราก็เหลือบไปมองนางเพราะนางขาวมาก หุ่นค่อยข้างอวบ หน้าตาจัดว่าโอเคๆพอได้อ่ะ
ตรงที่เรานั่งรอมีเก้าอี้ว่างอยู่หลายตัวแต่นางเลือกมานั่งตัวที่ติดกับเราจ้า เราก็ไม่ได้สนใจไรก็ก้มกดโทรศัพท์ต่อไป แล้วนางก็ถามเราว่าเรามาทำอะไร? เอกสารใช้ไรบ้าง? (คือเรามาติดต่อเรื่องเดียวกัน) จนถึงคิวที่เจ้าหน้าที่เรียกยื่นเอกสารนางก็เดินตามในขณะที่เราลุกไปนั้นนางก็บอกเราว่า
“รองเท้าสวยดีนะ” แต่เราก็ไม่ได้สนใจเพราะไม่ได้คิดว่าเค้าคุยกะเรา 55555 (เพราะปกติเราเป็นคนไม่ค่อยคุยกับใครถ้าไม่รู้จักหรือสนิทกันจริงๆ)
พอถึงตอนที่เจ้าหน้าที่มาแนะนำรายละเอียดนางก็พยายามหาเรื่องคุยกับเราตลอดเวลา ถามนู้น นี่ นั้น เราก็ตอบ (ถ้าไม่ตอบเดี๋ยวหาว่าหยิ่งอีก ) และแล้วเราทั้งสองคนก็ต้องมาพบกับความผิดหวังเหมือนกันจนเป็นเหตุให้เราต้องเดินทางไปติดต่ออีกที่หนึ่งซึ่งนางไม่รู้จักนางเลยขอให้เราช่วยพานางไป นางก็แนะนำตัวว่าชื่อ “ปอ” เราก็บอกชื่อเรา.... พอนางได้ยินชื่อเรานางออกอาการอึ้งเล็กน้อย (เราชื่อเหมือนยาเสพติดชนิดหนึ่งที่มีราคาแสนแพง 555 ) บอกขนาดนี้แล้วทำไมไม่บอกชื่อไปเลยฟ่ะ 5555 เดี๋ยวมันไม่ได้อารมณ์ ^_^   
แต่เราไม่ได้เอารถไปนางบอกงั้นไปรถนางล่ะกัน(มารู้ที่หลังนางคุณหนูจ้า ขับรถหรูเลยล่ะ) พอขึ้นไปบนรถนางก็ถามว่าไปกะคนอื่นไม่กลัวหรอ? เราก็ตอบไม่กลัวอ่ะ ไม่รู้จะกลัวอะไร ตอนนั้นความรู้สึกกลัวเราไม่มีเลยนะถ้าจะเอาเราไปขายก็คงได้ แต่ว่าวันนั้นสภาพเราแบบนั้นเราไม่น่าจะต้องเป็นคนที่กลัวหรอกคนที่ควรจะกลัวควรจะเป็นนางมากกว่า เพราะนี่คือผีชัดๆ ระหว่างทางนางก็ชวนเราคุยเรื่อยเปื่อย ถามว่าเราเรียนที่ไหน จบอะไร ตอนนี้ทำไรอยู่ แล้วนางก็เล่าเรื่องของนางให้ฟัง นางเรียนการบินอยู่ที่หอการค้า แต่ว่าบ้านอยู่ที่นี่ตรงศาลากลางจังหวัด  เราคุยกันบนรถแบบสนุกมาก คือเราเป็นตัวของตัวเองสุดๆ พอเราทำธุระอีกที่หนึ่งเสร็จนางก็จะไปส่งเราที่เดิมที่เราเจอกัน นางก็ถามเราเรื่องที่เที่ยวที่นี่ ร้านอาหารอร่อยๆ ร้านกาแฟที่น่านั่ง นางก็ชวนเราดูหนังแต่เราไม่สะดวกเราเลยนัดกันกินข้าวคราวหน้า(เพราะว่าธุระของเรายังไม่เสร็จ เราต้องมาติดต่อที่นี่อีกครั้งในวันเสาร์) ทีนี่ก็เปลี่ยนมาคุยเราของเราบ้าง เราเป็นคนเพื่อนเยอะ เพื่อนส่วนใหญ่มีแต่ผู้ชาย ไม่ค่อยมีเพื่อนผู้หญิงเป็นเพราะสาขาที่เรียนไม่ค่อยมีผู้หญิง อาทิตย์หน้าเราต้องไปสัมภาษณ์งานที่ กทม. แถวๆตรงนี่ๆๆๆ เราก็บอกไป นางก็บอกเราพักอยู่ตรงนี่ๆๆๆ ดีเลยถ้ามีปัญหาหรือมีไรให้เราช่วยบอกเราได้เลยนะ เราก็บอกกับนางว่ารู้จักกันแบบนี้ก็ดีนะมันไม่เฟคดี เพราะเราสองคนต่างเป็นตัวของตัวเอง นางเล่าเรื่องนางให้เราฟังเยอะมากจนนางว่านางจะมาเล่าให้เราฟังทำไมว่ะ เราเลยตอบกลับไปว่า”ในชีวิตเราอ่ะมันต้องมีสักหนึ่งคนแหละที่เราสามารถเล่าทุกอย่างให้เค้าฟังได้”  นางบอกว่าที่นางตัดสินใจเลือกนั่งเก้าอี้ข้างเราเพราะรองเท้าที่เราใส่ นางบอกเราดูเป็นคนเฟรนด์ลี่ เป็นคนสบายๆ ออกแนวลุยๆ 5555 ซึ่งมันก็จริง เราก็ขำ นางก็ขอแลกไลน์ไว้ติดต่อกัน เราก็โอเค ก่อนที่เราจะจากันนางเน้นอีกนะว่าอย่าลืมล่ะเราชื่อ “ปอ” และสุดท้ายเราก็คุยกันจนเพลินเลยไม่ได้แลกไลน์กันไว้ แต่ไม่เป็นไรเพราะเดี๋ยวเราก็ได้เจอกันอีก
              พอตอนบ่าย.....โทรศัพท์เราดัง บริษัทที่เราสมัครงานไว้เรียกสัมภาษณ์เราวันเสาร์นี้!!!! เอาสิครับเสียดายมากเลยอุตสาห์จะมีผู้ชายเลี้ยงข้าวสักหน่อย อดเลยค่ะงานนี้ เอ๊ย!!! ไม่ใช่ๆ อุตสาห์ดีใจที่จะได้เพื่อนที่คุยกันรู้เรื่อง คุยกันถูกคอ เพิ่มมาอีกคน ไลน์ก็ไม่ได้แลกกันไว้ เอาเป็นว่าเราคงไม่มีโอกาสได้เจอกันแล้ว.. เอาสิค่ะคนเราที่เจอกัน คุยกันแค่ไม่กี่ชั่วโมงมันก็สามารถสร้างความประทับใจ ความทรงจำดีๆและมิตรภาพดีๆแก่กันได้ เป็นไปได้ก็อยากเจอกันอีกครั้งเผื่อเราจะได้มีโอกาสไปตึ๊ดกัน (นางสายตึ๊ดจ้า ส่วนเรานี่ดื่มประจำแต่ชอบนั่งร้านชิลๆ) เราก็ได้แต่หวังว่าให้นางอ่านพันทิปทีเถอะ...สาธุ เราจะได้เจอกันอีก  ^______^