สุดท้ายก็ต้องเลิกกัน เพราะ เราไม่เข้าใจเรื่องเวลาของเขา เรารู้ค่ะว่างานเขาหนักมาก หนักชนิดที่ว่าไม่ได้หลับไม่ได้นอน แต่ไม่เข้าใจจริงๆคนเป็นแฟนกัน เขาไม่อยากคุยกันบ้างหรอ ไม่ว่างโทรหาแม้แต่นาทีเดียวเลยหรอ ไม่ว่างแม้แต่อ่านไลน์ หรืออ่านแต่ก็ไม่ตอบ กลายเป็นเรางอแง เขาเร่งงานอยู่ไม่มีเวลามาตอบ หรือมาเสียเวลาทะเลาะอะไรกับเราหรอก อาจเป็นเพราะมันไม่ใช่ความรับผิดชอบของเรา เราจึงไม่เข้าใจเข้าใจเขามากพอ เรายังคงอยากให้มาเคลียกัน หรือช่วยตอบเราบ้างให้เราสบายใจ  เพราะ เราคิดว่าเขาแอบกลับไปคุยกับแฟนเก่า แอบไปหา เรากังวลมาก และระแวง ยิ่งเขาทำตัวแบนี้ ไม่พูดคุยกับเราเลย หาว่าเราชวนทะเลาะ ซึ่งอาจจะเป็นความผิดเราจริงๆ แต่เพราะการกระทำเขา มันอดคิดไม่ได้จริงๆ จนเมื่อหลายวันก่อนเราบอกเลิกเขา เขาก็อ่านแต่ไม่ตอบ ไม่ง้อ ไม่อะไรทั้งนั้น จนวันนี้เราโทรไปถึงได้คุย ใจความสำคัญคือ เขาบอกเขาให้ความสำคัญเรื่องอนาคตมากกว่าเรื่องผู้หญิง เขาไม่มีเวลามาเสียเวลากับเรา

.
.
.

ค่ะ เจ็บดี พูดไม่ออกค่ะ
เราเป็นตัวถ่วงในชีวิตเขาไปแล้ว
เขาเหนื่อยค่ะ และให้เราพอ
แต่เราเชื่อเสมอว่า คนสำคัญต่อให้ไม่มีเวลาขนาดไหนเขาก็จะบริหารเวลาให้ได้ค่ะ
เขาคงหมดรักเราแหละค่ะ สั้นๆง่ายๆ เข้าใจง่ายกว่ากันเยอะ

หรือว่าผู้ชายส่วนใหญ่คิดกันแบบนี้คะ? เรื่องความรับผิดชอบเรื่องงานเราพอเข้าใจค่ะ ถึงแม้อาจจะไม่มากพอ มีนิสัยผู้หญิงค่ะ ที่อยากได้ความรัก ได้ความเข้าอกเข้าใจ ความอบอุ่น และเวลาจากคนที่ตัวเองรักแม้เวลาน้อยเราทำความเข้าใจกันได้ค่ะ ถ้าเขามีเหตุผลหรือพยายามทำให้เราเห็น ให้เราสบายใจบ้าง เราคงเข้าใจอะไรๆได้แน่นอน

ยินดีรับฟังความเห็นต่าง เพื่อเป็นบทเรียนในความรักให้กับตัวเอง
เสียใจมากค่ะ แต่มันเจ็บจนร้องไห้ไม่ออกแล้ว
แล้ววันนึงคงเข้มแข็งกว่านี้ ความรักที่ได้เกิดขึ้น แม้จบไปแล้วยังคงงดงามเสมอในความทรงจำ