เรื่องมีอยู่ว่า เรารักคนที่ไม่เคยเจอกันมาก่อนเลย เพราะอะไรนะเหรอ เพราะถึงเราไม่เคยเจอกัน แต่เราก็คุยโทรศัพท์กันวันละหลายๆ ชม. เป็นเวลาหลายปี จนเกิดเป็นความเคยชิน เกิดเป็นความผูกพัน ที่เราไม่คิดมาก่อนว่ามันจะสามารถรู้สึกได้มากขนาดนี้  ถึงไม่เคยเจอกัน แต่ในความรู้สึก เค้าเป็นคนที่เหมือนอยู่ข้างเราเสมอ ในวันที่เราอ่อนแอเค้าฟังเสียงเราร้องไห้ ในวันที่เรามีความสุขเรากับเค้าต่างได้ยินเสียงหัวเราะ ของกันและกัน มันดีมากอ่ะ
จนเวลาผ่านไปหลายปี เราพร้อมที่จะเจอเค้า แต่มันสายไปแล้ว เรารู้ว่าเพราะอะไร เค้าถึงเปลี่ยนไป
แต่อยากจะบอกเค้าว่าตลอดเวลา หลายปีที่ผ่านมา เรามีความสุขมากนะ เราเสียใจ ที่เราไม่ได้ยินเสียงเธออีกแล้ว  
นี่ก็ผ่านไปหลายเดือนมาก เรายังทำใจไม่ได้เลย เราพร้ำบอกใครหลายๆคน ว่าเรารักเธอมาก เรารักเธอจริงๆ   เราเสียใจ เราทรมาน และสูญเสียความเป็นตัวเอง เราร้องไห้ทุกวันเพราะคิดถึงเธอ
แต่หลายคนกลับมองว่าเราบ้า ไม่มีหรอกคนที่ไม่เคยเจอหน้ากันเลย ที่ไหนจะรักกันได้มากขนาดนี้
ใครมีประสบการณ์แบบเราบ้างไหม มาแชร์กันได้นะ ว่าเราไม่ได้พร้ำเพ้อไปเองใช่มั้ย ??