จากมุมมองของคนเป็นโรคซึมเศร้า

เหมือนมีอะไรหลายอย่างปั่นรวมกันอยู่ในหัวผมตอนนี้ เยอะจนเหมือนไม่มี มันเยอะเกินไปจนไม่ได้เลือกคิดถึงอะไรสักอย่าง ก็ปล่อยมันตีกันไป อืม ขอเริ่มด้วยการแสดงความยินดีกับทุกคนที่ไม่เคยรู้จักโรคซึมเศร้า โรคเครียด โรควิตกกังวล และโรคไบโพล่าร์นะครับ พวกคุณโชคดีสุดๆ เลย

นับตั้งแต่เข้ารับการรักษาทางจิตเวชมาเกือบปี ก็คงต้องใช้คำว่าขอบคุณโรคนี้ที่เปิดมุมมองที่แปลกและลึกซึ้งให้กับผม เพราะโชคดีที่คุณหมอที่ตรวจผมครั้งแรกจับสัญญาณอะไรบางอย่างได้จนต้องส่งต่อผมไปหานักจิตวิทยาเพื่อทำการบำบัดทางจิตไปพร้อมกันกับการบำบัดด้วยยา นักจิตวิทยานี่แหล่ะครับที่เปิดโลกของผมออกมา จากคนที่ขังตัวอยู่ในห้องมืด เย็น มีตะเกียงน้ำมันอันเดียวคอยจุดให้แสงสว่างแค่พอให้เห็นตัวตนและมอบความอบอุ่นเล็กๆ น้อยๆ ให้ ซึ่งในบางทีมันก็แอบดับไปแบบไม่รู้ตัวก็มี เพราะอาจไม่ทันสังเกตุว่าน้ำมันที่เป็นเหมือนกำลังใจมันหมดไปเมื่อไหร่ไม่รู้



การรักษาเป็นไปได้ด้วยดี และก้าวหน้ามาก จนหมอ จิตแพทย์ และนักจิตวิทยารู้สึกพอใจ จิตแพทย์และนักจิตวิทยาใช้คำว่า ผมมีศักยภาพสูงพอที่จะเข้าใจสิ่งต่างๆ เรียนรู้ และปรับใช้กับตัวเองได้อย่างรวดเร็ว และยังสามารถเผื่อแผ่ไปให้กับคนอื่นได้อีกด้วย แต่ในช่วงประมาณเกือบๆ สองเดือนที่ผ่านมา ผมได้รับแค่ยาแต่ไม่ได้ทำจิตบำบัดกับนักจิตวิทยาเนื่องจากเหตุสุดวิสัยของทางนักจิตวิทยาเอง ทำให้การนัดต้องเลื่อนออกไปถึงสองครั้ง กินเวลาไปครึ่งเดือน และก็มีเหตุการณ์หลายอย่างเกิดขึ้น สำหรับคนทั่วไปมันก็ทั่วไปจริงๆ นั่นแหล่ะครับ ไม่ได้มีอะไรแปลกใหม่หรือแตกต่างอะไรเลย แต่มันกลับส่งผลกระทบเข้ามาถึงใจกลางของจิตใจผมมากจนคำว่า ไม่อยากมีวันพรุ่งนี้เลย อยากจบลงแค่วันนี้มันผุดขึ้นมาตลอดเวลา รวมไปถึงข่าวการฆ่าตัวตายของใครคนหนึ่งซึ่งใช้ปืนยิงเข้าที่ขมับ ยิ่งกระตุ้นความคิดของผมหนักเข้าไปอีก เพราะตอนที่ผมอ่าน status ลาตาย ผมเห็นแต่ความเศร้าของเขาแทบจะฝังอยู่ในทุกตัวอักษร ผมเห็นถึงสัญญาณขอความช่วยเหลือจากเขา พวกเรา (หมายถึงสมาชิกเพจสาส์นจากผู้ป่วยโรคซึมเศร้า  https://www.facebook.com/letter.from.depression) ทุกคนต่างเห็นไปในทางเดียวกัน พวกเราเห็นสัญญาณขอความช่วยเหลือ  แต่มันช้าไปเสียแล้ว เพื่อนร่วมโรคของเราจากไปแล้ว หลายต่อหลายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในข่าว อืม อย่างโรบิน วิลเลี่ยม ใครจะไปรู้ว่าคอมเมอเดี้ยนระดับโลกอย่างนั้นก็เป็นโรคซึมเศร้า หรือหลังจากนั้นมาไม่นานก็มีข่าวสาวใหญ่ฆ่าตัวตายเพราะรับสภาพที่ตัวเองสูงวัยและใส่ชุดสวยของตัวเองไม่ได้ และยังมาตามมาอีกมากมายหลากหลายกรณีที่หลายคนต้องแปลกใจว่า เรื่องแค่นี้เนี่ยะนะ เป็นเมื่อก่อนผมก็ใช้คำนี้ครับว่าเรื่องแค่นี้เอง แต่มาจนถึงสี่ห้าปีหลังที่ผมรู้สึกผิดปกติกับตัวเองนี่แหล่ะครับ ผมเริ่มหาเหตุผลว่าทำไมคนเราถึงฆ่าตัวตาย

จากการที่ผมเปิดเพจขึ้นมา หลายครั้งที่ผมมักจะได้เห็นคำว่า ไม่อยากมีพรุ่งนี้อีกเลย หรือไม่อยากตื่นขึ้นมาเพื่อเจออะไรๆ อีก อยากหลับไปเลยแล้วไม่ต้องตื่น ไม่ได้หมายถึงว่าพวกเราอยากตายนะครับ แต่พวกเราอยากหลุดจากสิ่งที่เราเป็นอยู่ตอนนี้ มันเป็นเรื่องค่อนข้างยากที่จะต้องอธิบายอาการให้ใครสักคนฟัง เพราะผู้ป่วยแต่ละคนเองก็มีสาเหตุของโรคแตกต่างกัน ถึงจะคล้ายแต่ก็ไม่เหมือนกันทั้งหมด จะเหมือนกันอยู่สิ่งเดียวคือความเศร้า และความทุกข์ใจที่ไม่สิ้นสุดและหยั่งไม่ถึงราก น้อยคนนักจะโชคดีที่ได้ทำจิตบำบัดแบบผม 1-1 กับนักจิตวิทยาจนผมมีความรู้สึกว่า เราต้องรับผิดชอบในสิ่งที่เรารู้มาแล้วให้คนอื่นรับรู้ไปกับเราด้วย วิธีคิด วิธีรับมือหลายอย่างที่ผมได้เรียนรู้ ผมเชื่อและผมรู้ว่ามันเอามาใช้ได้ แต่บางครั้งอารมณ์มันอยู่เหนือเหตุผลครับ แม้แต่นักจิตวิทยาเวลาบำบัดผมด้วยการคุยกัน ก็จะถามแต่อารมณ์ของผม ไม่เอาเหตุผล ไม่เอาความถูกต้องหรือตรรกะอะไรเลย เอาอารมณ์อย่างเดียวว่าเรารู้สึกอะไรถ้าเราเจอเหตุการณ์แบบนั้น แบบนี้ เรียกได้ว่าเป็นการบำบัดแบบด้นสดกันตลอดเวลา เพราะผมเป็นเคสที่ค่อนข้างน่าแปลกใจสำหรับนักจิตวิทยาเหมือนกัน

ถ้าใครสังเกตุพอ จะเห็นว่าที่ผมพิมพ์ๆ มามันมีสองอารมณ์สองพาร์ทนะครับ คือเมื่อคืนเขียนไปแล้วรู้สึกว่ายาคลายเครียด (แวเลี่ยม) เริ่มออกฤทธิ์และตามยานอนหลับไปด้วยอีก 1 เม็ด เลยหยุดเขียนไปก่อน ตื่นขึ้นมาก็เขียนต่อไม่ได้เพราะโดนยากดคือรู้สึกว่าจะวูบหลับตลอดเวลาแต่สมองเริ่มทำงานแล้ว มันคิดนั่นคิดนี่ตลอด กระอักกระอ่วนสุดๆ เหมือนโทรทัศน์สมัยก่อนจูนคลื่นติดๆ ดับๆ เดี๋ยวมีภาพ เดี๋ยวภาพล้ม สุดยอดไปเลย และตอนนี้พอหลังจากไปพบนักจิตวิทยาและเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นที่ผ่านมาและสดๆ ร้อนๆ เมื่อคืนที่ผ่านมา ก็ทำให้ผมได้เรียนรู้อะไรอีกหลายๆ อย่างที่พอจะนำไปถ่ายทอดให้เพื่อนร่วมโรคได้รู้และร่วมกันสู้กันต่อไป

ที่ผมเขียนข้อความเหล่านี้ขึ้นมา ผมแค่อยากบอกว่า ความทุกข์ของแต่ละคนมันวัดกันด้วยมาตรฐานของคนอื่นไม่ได้นะครับ มาตรฐานใครมาตรฐานมัน ความอดทนต่อความทุกข์ของคนเราก็ไม่เท่ากันด้วย ทุกอย่างล้วนขึ้นอยู่กับเคมีในสมองทั้งนั้น (ดูอย่างโรบิน วิลเลี่ยมก็ได้ครับ) ทุกวันนี้ วงการแพทย์ออกมายืนยันแล้วว่า สารสื่อนำประสาททุกอย่างในสมองส่งผลกับอารมณ์ของเราทั้งนั้น (ถ้าใครเคยดูซีรีย์เรื่องฮอร์โมนก็น่าจะเข้าใจขึ้นอีกนิดถึงจะไม่มากก็เถอะ) เลยอยากขอร้องว่า หากมีข่าวฆ่าตัวตาย ลองดูเนื้อข่าวดีๆ ว่ามีอะไรซ่อนอยู่ในนั้น อย่าเพิ่งตั้งป้อมโจมตีถล่มคนตายเลย เพราะบางครั้งผมเชื่อว่าเขาไม่อยากตายหรอกครับ แต่มันเป็นทางลัดที่จะไม่ต้องทนกับความรู้สึกที่มันทุกข์จนเอ่อล้นท่วมเจิ่งออกมาจนทำอะไรไม่ถูก และหันมามองดูว่าคนรอบตัวของคุณมีใครบ้างไหมที่เป็นโรคนี้อีก ความจริงพวกเราไม่ได้เปราะบางหรอกครับ พวกเราเข้มแข็งนะ เพราะพวกเราต้องสู้กับความเศร้าอยู่ตลอดเวลา ทุกลมหายใจ แม้แต่ตอนนอนยังถึงกับฝัน ทุกวันนี้ผมฝันตลอดเพราะเหมือนกับยามันทำให้ผมหลับก็จริง แต่ไม่ได้หลับลึกเลย สมองผมยังทำงานและมันก็ออกมาในรูปแบบของความฝัน ซึ่งบางครั้งผมก็รู้ได้ด้วยตัวเองว่า ผมกำลังฝันเกี่ยวกับปัญหาที่เกิดขึ้นกับผมอยู่ จะเข็มแข็งกว่าคนทั่วไปที่เจอความเศร้าที่ใหญ่ๆ หรือความทุกข์ ความเครียดใหญ่ๆ โถมเข้ามาครั้งเดียวแล้วทนไม่ได้ สามโรคนี้ไม่ธรรมดาครับ โรคซึมเศร้า โรคเครียด โรควิตกกังวล มันเกื้อหนุนการเกิดซึ่งกันและกัน บางคนมีครบเลยสามอย่าง



และขอแสดงความยินดีอีกครั้งกับคนที่ไม่เคยต้องได้สัมผัสกับสามโรคนี้ ดีใจด้วยจริงๆ
ส่วนคนที่คิดว่าเป็นโรคนี้ เรียนเชิญได้นะครับที่เพจ มีเพื่อนร่วมโรคอีกหลายคนครับที่พร้อมจะเข้าใจคุณ

ป.ล.สัญญาณที่หมอจับได้คือความเศร้าครับ หมอมาบอกผมเมื่อการพบเจอครั้งที่ 2 ว่า วันที่เขาเห็นหน้าผมครั้งแรก มันเศร้าและหดหู่มากจนหมอไม่แน่ใจว่าแค่ยาจะเอาอยู่ และพยายามมากที่จะให้ผมพบกับจิตแพทย์ให้ได้ คือรักษาทั้งจิตแพทย์และนักจิตวิทยาไปพร้อมกัน ตอนแรกผมไม่รู้หรอกครับ แต่พอหมอพูดขึ้นมา เลยนึกคำของน้องคนหนึ่งได้ว่า เขาเจอผมเมื่อตอนสงกรานต์เมื่อปีก่อนนี้ เขาบอกว่าทำไมหน้าผมมันเศร้าได้ขนาดนั้นทั้งๆ ที่เป็นเทศกาลที่ควรจะร่าเริง .... นั่นสินะครับ ก็ดีเหมือนกันที่ในปีนั้นผมตัดสินใจไปแผนกจิตเวช ไม่กลัวว่าใครจะหาว่าผมบ้าหรืออะไรอีกต่อไป เพราะผมรู้ว่า ถ้าผมไม่ไป ก็คงห้อยตัวเองอยู่บนขื่อคาน หรือต้นไม้ใหญ่ที่ไหนสักที่แน่ๆ