ผมเลิกกับแฟนได้ เข้า 5 เดือนแล้ว
แต่ผมยังลืมเขาไม่ลง ยังคิดถึง ผมตามง้อเขา จนเขาคงรำคาญหรือลำบากใจมากๆ
ผมซื้อเสื้อผ้าไปให้เขา เพราะเห็นเาไม่ค่อยมีเวลาไปซื้อเขามองหน้าผม เราคุถามสารทุกสุขดิบกัน
อยู่ๆเขาก็ถามผมว่ามีแฟนยัง ผมบอกยังไม่มีเพราะผมมีความสุขดีที่อยู่คนเดียว ที่ได้คิดถึงเค้า
เค้าก็นิ่งไปผมบอกเค้า่ารอผมนะเดี๋ยวผมดีพอผมจะกลับไปเอาเขาคืนเขาบอกไม่รับปาก
ผมถามเค้าว่าเค้าไม่รักผมแล้วหรอ เค้าหลบตา แล้วตาเขาแดงๆขึ้นน้ำตาคลอๆ
แล้วเขาก็กำลังจะรับปริญญา ผมตั้งใจจะเอาดอกไม้ให้เขา แต่เขาพูดตัดหน้าก่อนว่า วันซ้อมกะวันจริงไม่ต้องมานะ
ผมเลยบอกว่าทำไมเขาบอกร้อน จะมาทำไม ผมเลยบอกว่างั้นเดี๋ยวฝากเพื่อนไปให้ เขาบอกว่าไม่ต้อง
พอผมกลับเขาก็ส่งข้อความมาหาผมแล้วขอร้องให้ผมเลิกยุ่งกับเค้า เพราะเขาไม่ได้รักผมแล้ว ที่เค้าถามว่าผมมีแฟนยังคืออยากให้ผมมีแฟนใหม่จะได้ลืมๆเค้า(แต่ผมไม่รู้ว่าเค้าพูดจริงหรือพูดเพื่อไล่ผม) และครอบครัวเขาไม่ชอบผม ไม่อยากให้คบผม
ผมเลยคิดว่าเพราะผมจนหรือเปล่าที่บ้านถึงไม่ชอบ แต่ที่บ้านเขาไม่ชอบผมตั้งแต่คบใหม่ๆอยู่แล้วครับแต่แฟนผมรั้นคบ
อยู่ๆเมื่อเลิกกัน ผมไม่รู้ว่าที่บ้านเค้าบ่นหรือพูดอะไรอีกเค้าถึงพูดมาว่าเขาไม่อยากให้แม่เขาไม่สบายใจเลิกยุ่งกะเขาเถอะ
ทำยังไงก็ได้จะให้กราบก็ยอมอย่ายุ่งกะเค้าเลย อย่าให้ต้องหนีหน้ากันเลย พร้อมทั้งบอกว่าเลิกรอเขาได้แล้ว
ไม่ว่าจะนานแค่ไหนเขาก็ไม่กลับ
ผมรู้สึกแย่มากเลย เลยค่อยๆหายไปจากเค้า แต่ใจมันยังคงคิดถึง อยากเจอ อยากรู้ความเป็นไป
ยังไปส่องเฟรส
ยังห่วงเขาตลอด ทั้งๆที่เขาไม่สนใจผมแม้แต่นิดเดียว
"ผมเพิ่งเข้าใจว่ารักครั้งแรกมันเจ็บมากเลยครับ เคยมีเพื่อนๆบอกแต่ผมยังไม่เข้าใจ สมัยวัยรุ่นผมเคยมีแฟนตคนแรกช่วงประมาณอายุ15แต่คบ แบบ ฉาบฉวย ไม่ผูกมัดทางใจมากเพราะคบได้ไม่กี่อาทิตย์หรือแค่เดือนเดียวก็เลิก
แต่กับเค้าผมเจอเค้าตอนอายุ 16 แล้ก็คบมา 5 ปีผมป็นตัวของตัวเองงเวลาอยู่กับเค้าที่สุด กล้าทำอะไรบ้าๆกะเค้า อาบน้ำด้วยกัน กินด้วยกัน นอนด้วยกัน เคยลำบากมาด้วยกัน เขาไม่สบาผมก็คอยเช็ดตัว เค้าอ้วกตอนเมาผมก็คอยดูแล
ผมควรทำยังไงดี เพราะผมหมดทางจะง้อแล้ว และตัวเขาเองก็เริ่มต้นชีวิตใหม่ดูมีความสุขดีที่ไม่มีผมตอนนี้เค้าหายไปจากผมเลย ผมควรรอเขาไหม แล้วอนาคตผมจะได้กลับมาคบเขาไหม ทำไมเค้าตัดใจจากผมง่ายจังคับ
ทำไมรักครั้งแรกถึงเจ็บมากครับ
แต่ผมยังลืมเขาไม่ลง ยังคิดถึง ผมตามง้อเขา จนเขาคงรำคาญหรือลำบากใจมากๆ
ผมซื้อเสื้อผ้าไปให้เขา เพราะเห็นเาไม่ค่อยมีเวลาไปซื้อเขามองหน้าผม เราคุถามสารทุกสุขดิบกัน
อยู่ๆเขาก็ถามผมว่ามีแฟนยัง ผมบอกยังไม่มีเพราะผมมีความสุขดีที่อยู่คนเดียว ที่ได้คิดถึงเค้า
เค้าก็นิ่งไปผมบอกเค้า่ารอผมนะเดี๋ยวผมดีพอผมจะกลับไปเอาเขาคืนเขาบอกไม่รับปาก
ผมถามเค้าว่าเค้าไม่รักผมแล้วหรอ เค้าหลบตา แล้วตาเขาแดงๆขึ้นน้ำตาคลอๆ
แล้วเขาก็กำลังจะรับปริญญา ผมตั้งใจจะเอาดอกไม้ให้เขา แต่เขาพูดตัดหน้าก่อนว่า วันซ้อมกะวันจริงไม่ต้องมานะ
ผมเลยบอกว่าทำไมเขาบอกร้อน จะมาทำไม ผมเลยบอกว่างั้นเดี๋ยวฝากเพื่อนไปให้ เขาบอกว่าไม่ต้อง
พอผมกลับเขาก็ส่งข้อความมาหาผมแล้วขอร้องให้ผมเลิกยุ่งกับเค้า เพราะเขาไม่ได้รักผมแล้ว ที่เค้าถามว่าผมมีแฟนยังคืออยากให้ผมมีแฟนใหม่จะได้ลืมๆเค้า(แต่ผมไม่รู้ว่าเค้าพูดจริงหรือพูดเพื่อไล่ผม) และครอบครัวเขาไม่ชอบผม ไม่อยากให้คบผม
ผมเลยคิดว่าเพราะผมจนหรือเปล่าที่บ้านถึงไม่ชอบ แต่ที่บ้านเขาไม่ชอบผมตั้งแต่คบใหม่ๆอยู่แล้วครับแต่แฟนผมรั้นคบ
อยู่ๆเมื่อเลิกกัน ผมไม่รู้ว่าที่บ้านเค้าบ่นหรือพูดอะไรอีกเค้าถึงพูดมาว่าเขาไม่อยากให้แม่เขาไม่สบายใจเลิกยุ่งกะเขาเถอะ
ทำยังไงก็ได้จะให้กราบก็ยอมอย่ายุ่งกะเค้าเลย อย่าให้ต้องหนีหน้ากันเลย พร้อมทั้งบอกว่าเลิกรอเขาได้แล้ว
ไม่ว่าจะนานแค่ไหนเขาก็ไม่กลับ
ผมรู้สึกแย่มากเลย เลยค่อยๆหายไปจากเค้า แต่ใจมันยังคงคิดถึง อยากเจอ อยากรู้ความเป็นไป
ยังไปส่องเฟรส
ยังห่วงเขาตลอด ทั้งๆที่เขาไม่สนใจผมแม้แต่นิดเดียว
"ผมเพิ่งเข้าใจว่ารักครั้งแรกมันเจ็บมากเลยครับ เคยมีเพื่อนๆบอกแต่ผมยังไม่เข้าใจ สมัยวัยรุ่นผมเคยมีแฟนตคนแรกช่วงประมาณอายุ15แต่คบ แบบ ฉาบฉวย ไม่ผูกมัดทางใจมากเพราะคบได้ไม่กี่อาทิตย์หรือแค่เดือนเดียวก็เลิก
แต่กับเค้าผมเจอเค้าตอนอายุ 16 แล้ก็คบมา 5 ปีผมป็นตัวของตัวเองงเวลาอยู่กับเค้าที่สุด กล้าทำอะไรบ้าๆกะเค้า อาบน้ำด้วยกัน กินด้วยกัน นอนด้วยกัน เคยลำบากมาด้วยกัน เขาไม่สบาผมก็คอยเช็ดตัว เค้าอ้วกตอนเมาผมก็คอยดูแล
ผมควรทำยังไงดี เพราะผมหมดทางจะง้อแล้ว และตัวเขาเองก็เริ่มต้นชีวิตใหม่ดูมีความสุขดีที่ไม่มีผมตอนนี้เค้าหายไปจากผมเลย ผมควรรอเขาไหม แล้วอนาคตผมจะได้กลับมาคบเขาไหม ทำไมเค้าตัดใจจากผมง่ายจังคับ