เราเป็นอีกนึงคนที่ทำชีวิตตัวเองเละไม่เป็นท่า จากชีวิตที่แบบไป รร เช้า นอนค่ำ ชีวิตที่มีเพื่อนเยอะๆ มีความสุข(ความคิดของจขก.)
เรื่องมันเกิดขึ้นตอนเรา มอ 5 เราเป็นคนที่แบบถ้าคนไม่รู้จักจริงๆจะคิดว่าหยิ่ง แต่ถ้ารู้จักแล้วก็แบบบ้าบอๆ เวลามีเรื่องอะไรเราจะไม่เล่าให้ใครฟัง ไม่ไหวก็ไม่พูด ใครให้ช่วยก็ช่วยไม่คิดจะปฏิเสธ สรุปเราก็ต้องมาทำอะไรให้คนอื่นทุกๆครั้ง เพราะเราเห็นว่าเป็นเพื่อน ไม่ใช่เรื่องนี้อย่างเดียวเรื่องครอบครัวด้วย พ่อกับแม่หย่ากันตั้งแต่เด็กแต่พ่อกับแม่ยังอยู่ด้วยกัน เพราะเรากับพี่และน้อง ตั้งแต่เด็กๆเราจะเห็นพ่อกับแม่ทะเลาะกัน เราได้แต่คลุมโปงแล้วร้องไห้ บ้างทีแม่ก็หนีไปอยู่บ้านยายบ้าง เราก็แบบเก็บกดมาตั้งแต่เด็กๆ
เข้าเรื่องกันดีกว่า ตอน มอ 5 เราได้ไปปรึกษาจิตแพทย์หมอวินิจฉัยเราเป็นโรคซึมเศร้า ไปหาหมอจิตแพทย์เราไม่จำเป็นต้องกลัวนะ สำหรับเราแล้วมันเหมือนได้ระบายมากกว่า อย่าคิดว่าคนที่ไปต้องเป็นบ้า เราได้ยามาก็กินบ้างไม่กินบ้าง จุดเปลี่ยนของชีวิตเราก็คือเราเครียดเรื่องเรียนหลังจากนั้นเลยคิดสั้นกินยานอนหลับ ได้ไปนอนห้องฉุกเฉินเลย เราคิดว่าทำไมคนอื่นต้องมายุ่งด้วย เราอยากตายอะ มายุ่งทำไม เราคิดแต่ตัวเอง ไม่ได้คิดถึงคนข้างหลัง เราได้นอนโรงบาล ซึ่งเป็นครั้งแรกที่เราใช้ชีวิตคนเดียวต้องดูแลตัวเอง แม่ก็มาเยี่ยมบ้าง เรามีหมอประจำตัวที่มาคุยกับเราทุกวัน เค้าคอยเเนะนำเราต่างๆ มีพี่พยาบาลที่คอยปลอบเรานะ เราอยู่โรงบาลเป็นเดือนๆแต่ใช่ว่าอะไรๆจะดีขึ้น
ได้ออกแล้วก็ต้องกลับมาอยู่อีกครั้งที่สอง เพราะเรื่องเพื่อน ใครๆก็มองว่าเรื่องเล็ก แต่ตอนนั้นสำหรับเรามันเป็นเรื่องใหญ่มาก
ไปอยู่แล้วเรารู้สึกสบายใจนะ มันเป็นชีวิตที่แบบเราก็อยู่ไปวันๆ เราไม่ค่อยสนอนาคตตัวเอง สนแต่เมื่อไหร่จะตาย
หลังจากเราออกจากโรงบาลครั้งที่สอง เราดร็อปเรียนอยู่บ้านเฉยๆ แล้วเลยขอพ่อเลี้ยงแมว ช่วงนั้นเพื่อนที่เคยมีก็ลดลง เราเอาแต่เก็บตัวอยู่ในบ้าน
ชีวิตเราเริ่มเปลี่ยนไปจากนี้เราเริ่มใส่ใจคนรอบข้างมากขึ้น เริ่มสนใจอนาคตตัวเอง เริ่มออกไปนอกบ้านไปเจอเพื่อน เพราะเรามีกำลังใจที่ดี พ่อกับแม่ญาติพี่น้อง และคนที่สำคัญที่สุดคือ เจสสิก้า เรามีพี่เค้าเป็นไอดอล เราเริ่มจากมองคนแย่กว่าเรา เราพยายามไม่คิดทำร้ายตัวเองตอนท้อแท้ สำหรับเราแล้วเรื่องความรักก็ช่วยได้นะ เราชอบพี่เจสสิก้า ชอบแบบไม่ได้อยากได้มาเป็นแฟนนะ ก่อนหน้านี้เคยอยากได้เป็นเเฟน;-: มโนมากอะ แต่ตอนนี้เราเห็นพี่เค้ามีความสุขกับคนที่รัก กับสิ่งที่พี่เค้ารัก เราก็มีความสุขแล้ว
เราอยากให้คนที่คิดสั้นกับเรื่องความรัก และหลายๆเรื่องอย่าพึ่งท้อแท้กับชีวิตนะ เราก็เคยเป็นมองทางไหนก็มืดไปหมด เหมือนเราใส่แว่นกันแดดอะ แต่พอเราถอดออกแล้วทุกอย่างมันจะสว่างไสว เรารู้ว่ามันยากแต่ช่วยมองคนข้างหลังที่เค้ารักเราหรือคนที่เรารัก เราคิดเสมอว่าเราอยู่เพื่อเค้าหรืออีกหลายๆคน แต่อย่ายึดติดมากนะ คิดด้วยว่าอยู่เพื่อตัวเองบ้าง เวลาเราตกลงมาจะได้ไม่รู้สึกเจ็บมาก เราเป็นกำลังใจให้ทุกๆคนที่สิ้นหวังหรือท้อแท้นะ สู้ๆ
เราอาจจะมีข้ามไปบ้างเรื่องบ้างเพราะมันเยอะมาก แต่เราอยากให้ทุกคนที่ท้อแท้มองเราว่า ทำไมคนนี้ทำได้ แล้วทำไมตัวเองจะทำไม่ได้ เรารู้ว่ามันยากมาก แต่พยายามหน่อยนะ แล้วเราจะผ่านมันไปได้
เราไม่อยากให้ใครมองเราว่าเป็นไอดอลนะ ที่เล่ามาเราอยากให้คนอ่านมีกำลังใจ
เรื่องของเราอาจจะไร้สาระหน่อย กับการคิดสั้น แต่ถ้าใครเป็นจะรู้ ทุกอย่างมันยากแต่พยายามหน่อยนะ ถ้าผ่านมันไปได้เราคิดว่าทุกอย่างที่เราจะเจอเราจะไหว ขอบคุณที่มาอ่าน ขอโทษด้วยถ้าผิดพลาดประการใด -/\-
ตั้งกระทู้ผิดขออภัยด้วยค่ะ แท็กผิดก้ขออภัย แท็กจตุจักรเพราะเราพูดถึงแมวเรา แท็กเฉลิมกรุงเพราะพี่เค้าเป็นกำลังใจของเรา แท็กสวนลุมเพราะคนเป็นโรคนี้กันเยอะ
คนที่จะคิดฆ่าตัวตายแน่ใจแล้วหรอ?
เรื่องมันเกิดขึ้นตอนเรา มอ 5 เราเป็นคนที่แบบถ้าคนไม่รู้จักจริงๆจะคิดว่าหยิ่ง แต่ถ้ารู้จักแล้วก็แบบบ้าบอๆ เวลามีเรื่องอะไรเราจะไม่เล่าให้ใครฟัง ไม่ไหวก็ไม่พูด ใครให้ช่วยก็ช่วยไม่คิดจะปฏิเสธ สรุปเราก็ต้องมาทำอะไรให้คนอื่นทุกๆครั้ง เพราะเราเห็นว่าเป็นเพื่อน ไม่ใช่เรื่องนี้อย่างเดียวเรื่องครอบครัวด้วย พ่อกับแม่หย่ากันตั้งแต่เด็กแต่พ่อกับแม่ยังอยู่ด้วยกัน เพราะเรากับพี่และน้อง ตั้งแต่เด็กๆเราจะเห็นพ่อกับแม่ทะเลาะกัน เราได้แต่คลุมโปงแล้วร้องไห้ บ้างทีแม่ก็หนีไปอยู่บ้านยายบ้าง เราก็แบบเก็บกดมาตั้งแต่เด็กๆ
เข้าเรื่องกันดีกว่า ตอน มอ 5 เราได้ไปปรึกษาจิตแพทย์หมอวินิจฉัยเราเป็นโรคซึมเศร้า ไปหาหมอจิตแพทย์เราไม่จำเป็นต้องกลัวนะ สำหรับเราแล้วมันเหมือนได้ระบายมากกว่า อย่าคิดว่าคนที่ไปต้องเป็นบ้า เราได้ยามาก็กินบ้างไม่กินบ้าง จุดเปลี่ยนของชีวิตเราก็คือเราเครียดเรื่องเรียนหลังจากนั้นเลยคิดสั้นกินยานอนหลับ ได้ไปนอนห้องฉุกเฉินเลย เราคิดว่าทำไมคนอื่นต้องมายุ่งด้วย เราอยากตายอะ มายุ่งทำไม เราคิดแต่ตัวเอง ไม่ได้คิดถึงคนข้างหลัง เราได้นอนโรงบาล ซึ่งเป็นครั้งแรกที่เราใช้ชีวิตคนเดียวต้องดูแลตัวเอง แม่ก็มาเยี่ยมบ้าง เรามีหมอประจำตัวที่มาคุยกับเราทุกวัน เค้าคอยเเนะนำเราต่างๆ มีพี่พยาบาลที่คอยปลอบเรานะ เราอยู่โรงบาลเป็นเดือนๆแต่ใช่ว่าอะไรๆจะดีขึ้น
ได้ออกแล้วก็ต้องกลับมาอยู่อีกครั้งที่สอง เพราะเรื่องเพื่อน ใครๆก็มองว่าเรื่องเล็ก แต่ตอนนั้นสำหรับเรามันเป็นเรื่องใหญ่มาก
ไปอยู่แล้วเรารู้สึกสบายใจนะ มันเป็นชีวิตที่แบบเราก็อยู่ไปวันๆ เราไม่ค่อยสนอนาคตตัวเอง สนแต่เมื่อไหร่จะตาย
หลังจากเราออกจากโรงบาลครั้งที่สอง เราดร็อปเรียนอยู่บ้านเฉยๆ แล้วเลยขอพ่อเลี้ยงแมว ช่วงนั้นเพื่อนที่เคยมีก็ลดลง เราเอาแต่เก็บตัวอยู่ในบ้าน
ชีวิตเราเริ่มเปลี่ยนไปจากนี้เราเริ่มใส่ใจคนรอบข้างมากขึ้น เริ่มสนใจอนาคตตัวเอง เริ่มออกไปนอกบ้านไปเจอเพื่อน เพราะเรามีกำลังใจที่ดี พ่อกับแม่ญาติพี่น้อง และคนที่สำคัญที่สุดคือ เจสสิก้า เรามีพี่เค้าเป็นไอดอล เราเริ่มจากมองคนแย่กว่าเรา เราพยายามไม่คิดทำร้ายตัวเองตอนท้อแท้ สำหรับเราแล้วเรื่องความรักก็ช่วยได้นะ เราชอบพี่เจสสิก้า ชอบแบบไม่ได้อยากได้มาเป็นแฟนนะ ก่อนหน้านี้เคยอยากได้เป็นเเฟน;-: มโนมากอะ แต่ตอนนี้เราเห็นพี่เค้ามีความสุขกับคนที่รัก กับสิ่งที่พี่เค้ารัก เราก็มีความสุขแล้ว
เราอยากให้คนที่คิดสั้นกับเรื่องความรัก และหลายๆเรื่องอย่าพึ่งท้อแท้กับชีวิตนะ เราก็เคยเป็นมองทางไหนก็มืดไปหมด เหมือนเราใส่แว่นกันแดดอะ แต่พอเราถอดออกแล้วทุกอย่างมันจะสว่างไสว เรารู้ว่ามันยากแต่ช่วยมองคนข้างหลังที่เค้ารักเราหรือคนที่เรารัก เราคิดเสมอว่าเราอยู่เพื่อเค้าหรืออีกหลายๆคน แต่อย่ายึดติดมากนะ คิดด้วยว่าอยู่เพื่อตัวเองบ้าง เวลาเราตกลงมาจะได้ไม่รู้สึกเจ็บมาก เราเป็นกำลังใจให้ทุกๆคนที่สิ้นหวังหรือท้อแท้นะ สู้ๆ
เราอาจจะมีข้ามไปบ้างเรื่องบ้างเพราะมันเยอะมาก แต่เราอยากให้ทุกคนที่ท้อแท้มองเราว่า ทำไมคนนี้ทำได้ แล้วทำไมตัวเองจะทำไม่ได้ เรารู้ว่ามันยากมาก แต่พยายามหน่อยนะ แล้วเราจะผ่านมันไปได้
เราไม่อยากให้ใครมองเราว่าเป็นไอดอลนะ ที่เล่ามาเราอยากให้คนอ่านมีกำลังใจ
เรื่องของเราอาจจะไร้สาระหน่อย กับการคิดสั้น แต่ถ้าใครเป็นจะรู้ ทุกอย่างมันยากแต่พยายามหน่อยนะ ถ้าผ่านมันไปได้เราคิดว่าทุกอย่างที่เราจะเจอเราจะไหว ขอบคุณที่มาอ่าน ขอโทษด้วยถ้าผิดพลาดประการใด -/\-
ตั้งกระทู้ผิดขออภัยด้วยค่ะ แท็กผิดก้ขออภัย แท็กจตุจักรเพราะเราพูดถึงแมวเรา แท็กเฉลิมกรุงเพราะพี่เค้าเป็นกำลังใจของเรา แท็กสวนลุมเพราะคนเป็นโรคนี้กันเยอะ