สวัสดีคับ....คือผมเพิ่งหัดเขียนกระทู้เป็นครั้งแรก อาจจะติดขัดบ้าง แต่ผมอยากจะเล่าถึงประสบการที่ผมได้เจอ ผมอยากให้มันเป็นแง่คิด กับคนที่มีความรักทุกๆคน ผมไม่อยากให้เป็นเหมือนผม
.............เมื่อกลางปีที่แล้วน่ะคับ ก้ปี57 ผมได้รุ้จักกับผู้หญิงอยุ่คนนึง เธอเป็นเพื่อนผมสมัยตอนเรียน ม.ปลาย แต่อยุ่กันคนละห้องน่ะคับ (คือตอนนี้ผม 23 เองนะคับ ^^")
ต่อคับ...ผมเลยadd facebookเข้าไปทำความรุ้จักกับเธอ เราก้คุยกันมาได้ซักพักนึง แต่เราไม่เคยนัดเจอกันเลยแม้แต่ครั้งเดียว คุยกันในfacebookอย่างเดียวเลย แต่การคุยที่ผมคุยกับเธอคือผมจีบเธอตั้งแต่แลกที่ผมทักไปเลยนะคับ.... เราเริ่มคุยกัน ต้นเดือนมิถุนายน 57 เราคุยกันแค่1เดือน เพราะตอนปลายๆเดือนผมบอกชอบเธอแต่เค้าก้ปฏิเศษผม ผมเสียอยุ่อยุ่พักใหญ่เลยนะคับ แล้วผมก้ไม่ได้คุยกับเธออีกเลย จน ต้นๆเดือนธันวาคม ผมไปงานรับปริญญาเพื่อนผม....
มันเป็นเรื่องบังเอิญ หรือ อะไรก้ไม่รู้นะคับ ผมเจอเธออีกครั้ง แต่เค้าไม่เหงผมหรอกนะ เค้าสายตาสั้น ไม่ชอบใส่แว่น และก้ไม่ค่อยสนใจคนรอบข้างเท่าไร อีกอย่างที่เค้าไม่เจอผม เพราะผมพยายามเดินหลบๆด้วยและมั้ง ^^ วันนั้นผมก้ไม่รุ้ว่าผมคิดอะไรอยุ่นะคับ ผมทักเฟสเธอไป ก้คุยกัน นุ้นนี่นั่น......ผมทักหาเธอทุกวันนะคับ คุยกันแต่ในห้องแชทนี่แหละ เบอร์โทก้ไม่มี ก้คุยกันมาตลอด จนปีใหม่ 58 ผมก้บอกชอบเธออีกครั้ง ครั้งนี้ก้เหมือนๆเดิมคับ เธอบอกปฏิเศษอีกตามเคย.....ผมก้เสียใจอีกตามเคย แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกับครั้งที่แล้ว คือผมไม่ได้เลือกที่จะหายไป แต่ผมกับพยายามทำทุกวิถีทาง เผื่อจะลองอีกครั้ง ถ้าครั้งนี้ผมโดนปฏิเศษอีก ผมคงพอและคับ....แต่เธอคุยกับผมผิดไปจากแต่แรกๆที่เราคุยกัน เหมือนเธอจะใจอ่อนให้กับความพยายามของผมมั้งคับ...วันที่ 3 มีนาคม เราก้ตัดสินใจคบกัน เรารักกันมากเลยนะคับ ตัวนี่ติดกันตลอด ไปดูหนังนี่ดูกันแทบทุกเรื่องเลยนะ ผมชอบชวนไปหาอะไรกิน กินนุ้นกินนี้ ไปทำบุญ ไปเที่ยว แต่เราทะเลาะกันบ่อยนะคับ คือพอไม่ได้อยุ่ด้วยกัน ก้จะแบบทะเลาะกันเรื่องไม่เปงเรื่อง เรื่องเล็กๆน้อยๆ เดะก้หาย แต่การที่เราทะเลาะกัน ผมชอบพุดทำร้ายความรุ้สึกเธอ(ผมไม่เคยด่า ไม่เคยใช้คำหยายเลยนะ เวลาทะเลาะกัน).....ชอบพุดต่างๆนาๆ พูดไม่คิด ปากไวน่ะคับ ...........
..........จนเมื่อ อาทิตย์ที่แล้ว เราทะเลาะกัน ผมก้เป็นแบบเดิมๆ นิสัยแย่ คำพูดคำจาผมไม่ค่อยดี แถวเป็นคนอารมร้อนอีก ครั้งนี้เหมือนมันที่สุดแล้วมั้งคับ เธอเป็นคนที่เก็บคำพูดทุกๆอย่าง จำทุกคำพูด มันเหมือนระเบิดเวลาน่ะคับ เธอเงียบ ไม่ค่อยคุยกับผมไป 4 วัน จนวันที่ 22 พฤษภาคม เธอก็ตัดสินใจบอกเลิกผม ผมรักเธอมากนะคับ รักมากจิงๆ ผมง้อทุกอย่าง ทำทุกๆทาง ที่จะขอโอกาศที่จะแก้ไข แต่มันก้สายไปแล้ว....ตอนเราตัดสินใจคบกัน เธอเปลี่ยนนิสัยตัวเธอเองเพื่อผมทุกๆอย่าง เธอรักผมมากนะคับ แต่ที่เธอบอกเลิกผมเพราะ เธอไม่อยากเสียใจอีก เธอบอกว่าเธอร้องไห้มามากพอแล้ว ร้องไห้มาอาทิตย์นึง ....ซึ่งผมแย่มากๆเลยนะคับ แย่ที่ผมมีรักที่ดีอยุ่กับตัวเองแท้ๆ แต่ผมกับไม่รักษาความรัก หรือทำให้ความรักครั้งนี้มันดีกว่านี้ ผมเสียใจมากคับ...กินไม่ได้ นอนไม่หลับ ผมเป็นผู้ชายผมยอมรักคับว่าผมร้องไห้หนักมาก.....วันนี้ เธอไปจากผมแล้วแหละคับ ผมขอให้เธอมีความสุขมากๆ ขอให้เจอคนที่ดีๆ ขอให้เจอคนที่รักเธอมากๆ ขอให้โชคดีคับ.......เพิ้ลๆ พี่ๆ ที่มีความรักอยุ่ข้างๆ ดูแลเอาใจใส่ความรุ้สึกของคนข้างๆให้มากๆนะคับ..อย่าให้มันถึงวันที่สายเกินไป แล้วเราคิดที่จะรักษาไว้นะคับ.....ขอบคุนมากนะคับ ที่ทนอ่านเรื่องราวของคน ขอบคุนทุกๆคนมากคับ ^^:
รู้ว่ามีอยุ่ ก้สายไป
.............เมื่อกลางปีที่แล้วน่ะคับ ก้ปี57 ผมได้รุ้จักกับผู้หญิงอยุ่คนนึง เธอเป็นเพื่อนผมสมัยตอนเรียน ม.ปลาย แต่อยุ่กันคนละห้องน่ะคับ (คือตอนนี้ผม 23 เองนะคับ ^^")
ต่อคับ...ผมเลยadd facebookเข้าไปทำความรุ้จักกับเธอ เราก้คุยกันมาได้ซักพักนึง แต่เราไม่เคยนัดเจอกันเลยแม้แต่ครั้งเดียว คุยกันในfacebookอย่างเดียวเลย แต่การคุยที่ผมคุยกับเธอคือผมจีบเธอตั้งแต่แลกที่ผมทักไปเลยนะคับ.... เราเริ่มคุยกัน ต้นเดือนมิถุนายน 57 เราคุยกันแค่1เดือน เพราะตอนปลายๆเดือนผมบอกชอบเธอแต่เค้าก้ปฏิเศษผม ผมเสียอยุ่อยุ่พักใหญ่เลยนะคับ แล้วผมก้ไม่ได้คุยกับเธออีกเลย จน ต้นๆเดือนธันวาคม ผมไปงานรับปริญญาเพื่อนผม....
มันเป็นเรื่องบังเอิญ หรือ อะไรก้ไม่รู้นะคับ ผมเจอเธออีกครั้ง แต่เค้าไม่เหงผมหรอกนะ เค้าสายตาสั้น ไม่ชอบใส่แว่น และก้ไม่ค่อยสนใจคนรอบข้างเท่าไร อีกอย่างที่เค้าไม่เจอผม เพราะผมพยายามเดินหลบๆด้วยและมั้ง ^^ วันนั้นผมก้ไม่รุ้ว่าผมคิดอะไรอยุ่นะคับ ผมทักเฟสเธอไป ก้คุยกัน นุ้นนี่นั่น......ผมทักหาเธอทุกวันนะคับ คุยกันแต่ในห้องแชทนี่แหละ เบอร์โทก้ไม่มี ก้คุยกันมาตลอด จนปีใหม่ 58 ผมก้บอกชอบเธออีกครั้ง ครั้งนี้ก้เหมือนๆเดิมคับ เธอบอกปฏิเศษอีกตามเคย.....ผมก้เสียใจอีกตามเคย แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกับครั้งที่แล้ว คือผมไม่ได้เลือกที่จะหายไป แต่ผมกับพยายามทำทุกวิถีทาง เผื่อจะลองอีกครั้ง ถ้าครั้งนี้ผมโดนปฏิเศษอีก ผมคงพอและคับ....แต่เธอคุยกับผมผิดไปจากแต่แรกๆที่เราคุยกัน เหมือนเธอจะใจอ่อนให้กับความพยายามของผมมั้งคับ...วันที่ 3 มีนาคม เราก้ตัดสินใจคบกัน เรารักกันมากเลยนะคับ ตัวนี่ติดกันตลอด ไปดูหนังนี่ดูกันแทบทุกเรื่องเลยนะ ผมชอบชวนไปหาอะไรกิน กินนุ้นกินนี้ ไปทำบุญ ไปเที่ยว แต่เราทะเลาะกันบ่อยนะคับ คือพอไม่ได้อยุ่ด้วยกัน ก้จะแบบทะเลาะกันเรื่องไม่เปงเรื่อง เรื่องเล็กๆน้อยๆ เดะก้หาย แต่การที่เราทะเลาะกัน ผมชอบพุดทำร้ายความรุ้สึกเธอ(ผมไม่เคยด่า ไม่เคยใช้คำหยายเลยนะ เวลาทะเลาะกัน).....ชอบพุดต่างๆนาๆ พูดไม่คิด ปากไวน่ะคับ ...........
..........จนเมื่อ อาทิตย์ที่แล้ว เราทะเลาะกัน ผมก้เป็นแบบเดิมๆ นิสัยแย่ คำพูดคำจาผมไม่ค่อยดี แถวเป็นคนอารมร้อนอีก ครั้งนี้เหมือนมันที่สุดแล้วมั้งคับ เธอเป็นคนที่เก็บคำพูดทุกๆอย่าง จำทุกคำพูด มันเหมือนระเบิดเวลาน่ะคับ เธอเงียบ ไม่ค่อยคุยกับผมไป 4 วัน จนวันที่ 22 พฤษภาคม เธอก็ตัดสินใจบอกเลิกผม ผมรักเธอมากนะคับ รักมากจิงๆ ผมง้อทุกอย่าง ทำทุกๆทาง ที่จะขอโอกาศที่จะแก้ไข แต่มันก้สายไปแล้ว....ตอนเราตัดสินใจคบกัน เธอเปลี่ยนนิสัยตัวเธอเองเพื่อผมทุกๆอย่าง เธอรักผมมากนะคับ แต่ที่เธอบอกเลิกผมเพราะ เธอไม่อยากเสียใจอีก เธอบอกว่าเธอร้องไห้มามากพอแล้ว ร้องไห้มาอาทิตย์นึง ....ซึ่งผมแย่มากๆเลยนะคับ แย่ที่ผมมีรักที่ดีอยุ่กับตัวเองแท้ๆ แต่ผมกับไม่รักษาความรัก หรือทำให้ความรักครั้งนี้มันดีกว่านี้ ผมเสียใจมากคับ...กินไม่ได้ นอนไม่หลับ ผมเป็นผู้ชายผมยอมรักคับว่าผมร้องไห้หนักมาก.....วันนี้ เธอไปจากผมแล้วแหละคับ ผมขอให้เธอมีความสุขมากๆ ขอให้เจอคนที่ดีๆ ขอให้เจอคนที่รักเธอมากๆ ขอให้โชคดีคับ.......เพิ้ลๆ พี่ๆ ที่มีความรักอยุ่ข้างๆ ดูแลเอาใจใส่ความรุ้สึกของคนข้างๆให้มากๆนะคับ..อย่าให้มันถึงวันที่สายเกินไป แล้วเราคิดที่จะรักษาไว้นะคับ.....ขอบคุนมากนะคับ ที่ทนอ่านเรื่องราวของคน ขอบคุนทุกๆคนมากคับ ^^: