เช้าเรื่องเลยครับ ตอนนี้เรียนมหาวิทยาลัยอยุ่
จะขึ้นปี 4แล้วครับ ปีหน้า แต่ ชีวิตที่ผ่านมาก็จริงครับ เราได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่าง จากความผิดพลาดของเรา
ความผิดพลาดของเราจะสอนเราได้ดีที่สุดเสมอ....
แต่เป็นกันไหมครับ ทั้งๆที่รู้ว่าบางทีความผิดพลาดก็สอนเรา...แต่หลายๆครั้ง อาจจะเพราะผมเป็นวัยรุ่น สมัยมัธยมถึงมัธยมปลายก็เรียนอย่างเดียวๆ ตามหลักค่านิยมที่เข้ามหาวิทยาลัยก่อน เรื่องอื่นค่อยคิด จนกระทั่งเข้ามหาวิทยาลัย ปัญหาเลยบังเกิดขึ้น จนมันปวดร้าวมากเลยครับ
ความสัมพันธ์กับเพื่อนๆ เหมือนว่าจะไปได้ดีครับ แต่ก็หลายๆครั้ง ก็รู้สึกว่า สังคมที่นี่ไม่จริงใจเลย คือคุยปกติ ทำงานกลุ่มเข้าได้ไม่มีปัญหา แต่เวลา มีกิจกรรม หรืองานอะไรที่ต้องทำเป็นรุ่น ก็จะมี นินทา กันตลอด คือเข้าใจว่าอาจจะเป็นเรื่องปกติสำหรับคนอื่น แต่สำหรับผมผมไม่ชอบเลย ไม่ชอบตรงที่เวลาไม่ชอบใคร ผมก็จะแสดงออกตรงๆ ไม่ขนาด ชังทางสายตาหรืออะไร แต่ ก็จะแสดงออกชัดเจนว่า ไม่ชอบ คือ ไม่ไปหัวเราะ หรือแกล้งชม แล้วลับหลัง เอามานินทานุ้นนี่นั้น ผมเลยอาจจะผิดพลาดที่ทำแบบนี้ เพราะใครๆหลายๆคนก็เลยบอกว่า เพราะผมเป็นแบบนี้ ผมเลยเข้าสังคมไม่ค่อยเก่ง
แต่ก็พยายามปลอบตัวเอง ว่า มันก็อาจจะดีกว่า การคบแบบไม่จริงใจหรือเปล่า...
เรื่องความรัก ไม่เข้าใจเหมือนกันครับ ทุกๆคนในโลกมีข้อเสียด้วยกันทั้งนั้น....แต่คนรอบข้างผม เขาเจอความรักที่ดี ความรักคือการร่วมทุกข์ร่วมสุข การที่เรารับข้อเสียของเขา และเขารับข้อเสียของเราได้...
แต่ผมไม่เคยมีแบบนั้นเลย เวลาผมจะบอกคำว่ารักกับใครหลังจากคบหาดูใจมาสักพัก เขาก็จะบอกเลิกผมตลอด ว่าผม เหมือนผู้หญิงขี้น้อยใจ เอาใจใส่มากเกินไป ทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ......
4คนแล้วครับ.....ถ้าข้อเสียของผมเป็นแบบนี้จริงๆ จะมีไหมใครที่รับข้อเสียผมได้ เวลาผมทำพิดๆพลาดๆ คนรอบข้างผม เขามีคนรัก คนเข้าใจ แต่สำหรับผม กลับถูกขับไล่ไสส่ง ตีตรา ว่านุ้นนี่นั้นนบ้าง
ไม่มีเลยครับ....ทั้งคนรัก และเพื่อนๆในสาขา เพราะอะไรครับ เคยมีคนเป็นแบบผมบ้างไหม...
ผมพยายาม ตั้งหน้าตั้งตาเรียน ไม่เคยโดดเรียน แม้ว่าจะต้องทนกับสภาพแวดล้อมนี่ก็ตาม ถ้าเปลี่ยนสภาพแวดล้อมได้ก็คงดี แต่เปลี่ยนไม่ได้สักกะที
ขออภัยครับขอระบายหน่อยนะครับ ไม่รู้จะไปพูดให้ใคร แปลกดีนะครับ ก็รู้ว่า พ่อแม่รักเราอยุ่แล้ว แต่บางปัญหาเหมือนว่าเราต้องเผชิญมัน พอบอกเขาไปเขาก็บอกว่า ไว้ทำงานก็มีมาเอง ความรัก ผมก็ไม่รู้จะทำอย่างไรดี คงจะดีนะครับ ถ้าได้รู้ว่ามีใครที่ ประสบชะตากรรมแบบผม.....อย่างน้อยๆ ผมไม่ใช่คนๆเดียวใช่ไหม ที่พบเจอ และมีข้อผิดพลาดตติดตัวมาโดยตลอด
เคยไหมครับ ที่เหมือนกับ ต้องทำอะไรผิดๆพลาดๆเสมอ จนเหมือนเป็นคำสาปเลย
จะขึ้นปี 4แล้วครับ ปีหน้า แต่ ชีวิตที่ผ่านมาก็จริงครับ เราได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่าง จากความผิดพลาดของเรา
ความผิดพลาดของเราจะสอนเราได้ดีที่สุดเสมอ....
แต่เป็นกันไหมครับ ทั้งๆที่รู้ว่าบางทีความผิดพลาดก็สอนเรา...แต่หลายๆครั้ง อาจจะเพราะผมเป็นวัยรุ่น สมัยมัธยมถึงมัธยมปลายก็เรียนอย่างเดียวๆ ตามหลักค่านิยมที่เข้ามหาวิทยาลัยก่อน เรื่องอื่นค่อยคิด จนกระทั่งเข้ามหาวิทยาลัย ปัญหาเลยบังเกิดขึ้น จนมันปวดร้าวมากเลยครับ
ความสัมพันธ์กับเพื่อนๆ เหมือนว่าจะไปได้ดีครับ แต่ก็หลายๆครั้ง ก็รู้สึกว่า สังคมที่นี่ไม่จริงใจเลย คือคุยปกติ ทำงานกลุ่มเข้าได้ไม่มีปัญหา แต่เวลา มีกิจกรรม หรืองานอะไรที่ต้องทำเป็นรุ่น ก็จะมี นินทา กันตลอด คือเข้าใจว่าอาจจะเป็นเรื่องปกติสำหรับคนอื่น แต่สำหรับผมผมไม่ชอบเลย ไม่ชอบตรงที่เวลาไม่ชอบใคร ผมก็จะแสดงออกตรงๆ ไม่ขนาด ชังทางสายตาหรืออะไร แต่ ก็จะแสดงออกชัดเจนว่า ไม่ชอบ คือ ไม่ไปหัวเราะ หรือแกล้งชม แล้วลับหลัง เอามานินทานุ้นนี่นั้น ผมเลยอาจจะผิดพลาดที่ทำแบบนี้ เพราะใครๆหลายๆคนก็เลยบอกว่า เพราะผมเป็นแบบนี้ ผมเลยเข้าสังคมไม่ค่อยเก่ง
แต่ก็พยายามปลอบตัวเอง ว่า มันก็อาจจะดีกว่า การคบแบบไม่จริงใจหรือเปล่า...
เรื่องความรัก ไม่เข้าใจเหมือนกันครับ ทุกๆคนในโลกมีข้อเสียด้วยกันทั้งนั้น....แต่คนรอบข้างผม เขาเจอความรักที่ดี ความรักคือการร่วมทุกข์ร่วมสุข การที่เรารับข้อเสียของเขา และเขารับข้อเสียของเราได้...
แต่ผมไม่เคยมีแบบนั้นเลย เวลาผมจะบอกคำว่ารักกับใครหลังจากคบหาดูใจมาสักพัก เขาก็จะบอกเลิกผมตลอด ว่าผม เหมือนผู้หญิงขี้น้อยใจ เอาใจใส่มากเกินไป ทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ......
4คนแล้วครับ.....ถ้าข้อเสียของผมเป็นแบบนี้จริงๆ จะมีไหมใครที่รับข้อเสียผมได้ เวลาผมทำพิดๆพลาดๆ คนรอบข้างผม เขามีคนรัก คนเข้าใจ แต่สำหรับผม กลับถูกขับไล่ไสส่ง ตีตรา ว่านุ้นนี่นั้นนบ้าง
ไม่มีเลยครับ....ทั้งคนรัก และเพื่อนๆในสาขา เพราะอะไรครับ เคยมีคนเป็นแบบผมบ้างไหม...
ผมพยายาม ตั้งหน้าตั้งตาเรียน ไม่เคยโดดเรียน แม้ว่าจะต้องทนกับสภาพแวดล้อมนี่ก็ตาม ถ้าเปลี่ยนสภาพแวดล้อมได้ก็คงดี แต่เปลี่ยนไม่ได้สักกะที
ขออภัยครับขอระบายหน่อยนะครับ ไม่รู้จะไปพูดให้ใคร แปลกดีนะครับ ก็รู้ว่า พ่อแม่รักเราอยุ่แล้ว แต่บางปัญหาเหมือนว่าเราต้องเผชิญมัน พอบอกเขาไปเขาก็บอกว่า ไว้ทำงานก็มีมาเอง ความรัก ผมก็ไม่รู้จะทำอย่างไรดี คงจะดีนะครับ ถ้าได้รู้ว่ามีใครที่ ประสบชะตากรรมแบบผม.....อย่างน้อยๆ ผมไม่ใช่คนๆเดียวใช่ไหม ที่พบเจอ และมีข้อผิดพลาดตติดตัวมาโดยตลอด