...เพื่อนๆอ่านเรื่องนี้แลัว ช่วยตั้งชื่อเรื่องให้หน่อยค่ะ
เรื่องมันมีอยู่ว่า ปีที่แล้วนะคะ เราออกไปทำนา นาเราอยู่ทุ่งกุลาร้องไห้
เราก็ตื่นแต่เช้าตั้งแต่ตี 4 เพราะนาอยู่ห่างบ้านประมาณ 30 กว่าโล
เราขับรถเล่นๆไปคนเดียว ได้บรรยากาศกลิ่นโคลนสาปรถไถ ถ้าตะก่อนต้องสาปควาย
แต่ตอนนี้ไม่มีใครใช้ควายไถนากันแล้ว หันมาใช้รถไถกันหมด เราไปถึงที่นาได้ไปทันใส่บาตรพระด้วย
พระที่วัดจะเดินผ่านทุ่งนาเรา เพื่อที่จะเข้าไปบิณฑบาตรในหมู่บ้าน ใส่บาตรเรียบร้อย
เราก็ใส่รองเท้าบู๊ท ลงไปดึงหญ้าออกจากนา ดึงหญ้าไปฟังเพลงไป อารมณ์นางเอกก็เข้าสิง
กำลังคิดเพลินๆว่า เราเป็นนางเอก ออกมาทำนามีความสุขอยู่กลางทุ่งนา
ชีวิตช่างอิสระเสรีไม่มีสุขใดไหนเท่า กำลังจะวาดภาพถึงตอนพระเอกมา
อารมณ์สะดุดครัชท่าน มีแม่ค้าข้ายยาคูลย์จอดรถตะโกนถามขายยาคูลท์...

...เราก็เลยวางมือจากงานที่ทำอยู่ มองดูแดดก็เริ่มร้อนแหล๊ะ เราเดินมาหาแม่ค้าขายยาคูลท์
พอเจอหน้าแม่ค้า ต่างคนต่างตกใจ อ้าวคนบ้านเดียวกันกับเรานี่หว่า แม่ค้าเห็นหน้าเราก็ยกมือไหว้
แม่ค้ายาคูลท์ เคยทำงานกับน้องเรา แล้วเขาก็แต่งงาน พอแต่งงานก็เลยออกจากงาน มาขายยาคูลท์นี่แหล๊ะค่ะ
ก็เลยได้ถามไถ่กันเป็นไงมาไง เราช่วยซื้อยาคูลท์ 1 โหล แล้วต่างคนต่างแยกย้ายกัน
เรากลับบ้าน แม่ค้ายาคูลท์ขับรถขายยาคูลท์เข้าไปในหมู่บ้านทุ่งกุลาร้องไห้...

... 5 วันผ่านไปไวเหมือนโกหก เราไปบ้านน้อง เรากับน้องนั่งคุยกัน
เราบอกน้องว่า นี่นะพี่ออกไปทำนาไปเจอคนงานเก่าเทอออกไปขายยาคูลท์กลางทุ่งกุลาร้องไห้
น่าสงสารเน๊าะ แต่งงานแล้วนึกว่าจะสบาย น้องสาวเราได้ยินก็เลยหัวเราะ แล้วเล่าว่า
คนขายยาคูลท์ก็มาเล่าให้หนูฟังเหมือนกัน เขาบอกว่าเขาไปเจอพี่ที่กลางทุ่งกุลาร้องไห้
เขาบอกพี่น่าสงสารจังเลย ต้องออกไปทำนาเอง เขาขายยาคุลท์ไปก็อดคิดสงสารพี่ไม่ได้ เข้าว่างี้
เอ๊า เราอุตส่าห์ว่า เรามีความสุขอยู่กลางทุ่งนาชีวิตอิสระเสรี แต่คนอื่นมองเห็นแล้วสงสารเราซะงั้น...