เรื่องมีอยู่ว่า เรากับคนๆนึงคบกันมาได้เกือบ3ปี เรารู้ใจกันมาตลอด หัวเราะกันทุกวัน คือถ้าวันไหนไม่มีเสียงหัวเราะหรือวันไหนกลายเป็นวันที่ต้องมีน้ำตานั่นคือเรื่องนั้นต้องใหญ่มากๆ แต่เราเป็นแฟนที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่หรอก คือไม่ชอบซื้ออะไรให้ คืออยากเก็บเงินไว้ใช้เวลาไปหากินข้าวดูหนังมากกว่า นั่นคือความสุขของเรา เราสองคนรักกันมาก ทั้ง2ครอบครัวต่างก็รู้ว่าเราคบกัน พอมาวันนึงเราต้องไปเรียนไกลจากเขาเราเลยนึกขึ้นมาได้ว่า"เขาไม่ชอบคบคนไกล" ตอนแรกก็คิดน้ะว่ามันคือข้ออ้าง แต่จริงๆแล้วเขาอาจอยากมีคนอยู่ข้างๆ คอยไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด ซึ่งเราทำไม่ได้เพราะเราเลือกที่จะไปเรียน ตอนนั้นเราก็คิดว่าแค่4ปีเดี๋ยวเราก็กลับมา พอเราย้ายไปประมาณ1อาทิตย์ เขาก็บอกเลิก เราก็คิดน้ะว่าเราไม่ดีตรงไหน เรายังคบกันน้อยไปหรอหรือยังไง แต่สุดท้ายเขาก็มีคนใหม่เราเลยมีบ้าง จนตอนนี้เราเลิกกันได้ประมาณ2ปีกว่า ทุกครั้งที่ได้กลับมาบ้านผมจะนึกถึงเขานึกถึงที่ๆเราเคยไปด้วยกัน จนบางครั้งร้องไห้ออกมา เราไม่กล้าบอกใคร ตอนนี้เขาเลิกกับแฟนใหม่ ผมก็เข้ากับแฟนใหม่ไม่ได้สักที ตอนนี้คิดถึงเขามาก ฝันถึงบ่อยมาก(ขนาดอยู่กับแฟนปัจจุบัน)ซึ่งผมไม่เคยฝันถึงแฟนปัจจุบันเลย เวลาฟังเพลงที่เราเคยชอบเคยจีบกันใหม่ๆ มันยิ่งนึกถึง ควรทำยังไงดี "แต่ผมคิดว่าจะขอโอกาสได้คุยกับเขาสักครั้งก็พอ ถ้าเขาไม่คิดผมก็ต้องตัดใจ" ช่วยคิดหน่อยน้ะ.