มีใครที่พ่อแม่เป็นมะเร็งระยะสุดท้ายช่วยตอบคำถามหน่อยค่ะ

พ่อเราเพิ่งเสียเมื่อเก้าเดือนที่แล้วด้วยโรคมะเร็งไทรอยด์ค่ะ ทุกอย่างมันเร็วมาก เป็นมะเร็งแค่สองเดือนก็จากกันไปเลยทั้งๆ ที่หมอบอกอยู่ได้เป็นปีๆ ตอนนั้นเราเรียนอยู่ที่อเมริกาก็เลยรีบกลับมาดูแลท่านอย่างด่วน โดยที่แฟนไม่ได้กลับมาเมืองไทยด้วย

ช่วงเวลาที่ดูแลพ่อมันหดหู่มากๆ เพราะต้องเห็นท่านทรมาน กินก็ไม่ค่อยจะได้ ทำอะไรก็เหนื่อย ตอนนั้นต้องเจาะคอด้วย เดินๆ อยู่เลือดก็ไหลออกมาจากท่อที่เจาะไว้ช่วยหายใจ คือทุกวันที่ใช้ด้วยกันที่โรงพยาบาลคือไม่มีกะจิตกะใจที่จะคิดเรื่องอื่นๆ เลยนอกจากดูแลท่านให้ดีที่สุด ข้าวก็กินบ้าง ไม่กินบ้าง กลับบ้านมาก็แอบร้องไห้คนเดียวโดยไม่ให้แม่เห็น เป็นลูกคนเดียว ถึงเป็นผู้หญิงก็ต้องเข้มแข็ง

บางทีแฟนเราโทรมาหาก็ไม่ค่อยได้คุย ได้แต่ร้องไห้ พูดจาไม่รู้เรื่อง หลายๆ ครั้งก็จะเหนื่อยมากจนไม่มีอารมณ์หวานๆ ที่จะมาคุยกัน การที่ต้องอธิบายเรื่องแย่ๆ ที่เราต้องเจอมาให้อีกคนฟังมันทำให้เรารู้สึกแย่แล้วร้องไห้หนักเพิ่มไปอีก

ถ้าชอบเขาจริงๆ อยากให้เพื่อนใจกว้างขึ้นอีกหน่อย ให้เวลาเขา และคอยให้กำลังใจอยู่ห่างๆ อย่าไปงอแงเพราะจะมีแต่ฝ่ายหญิงที่ดูไม่ดี ตอนนี้เขาต้องดูแลพ่อเขา ฝ่ายหญิงก็ควรจะต้องดูแลตัวเองไปก่อน อย่าไปพร่ำเพ้อว่าเขาไม่สนใจเพราะเรื่องแบบนี้เราคนหนึ่งขอการันตีว่าถ้าไม่เกิดขึ้นกับตัวคุณ คุณจะไม่เข้าใจเด็ดขาด

ขอให้ความรักของเพื่อนคุณเติบโตอย่างสวยงามค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ