หลังจากเปิดดูรูปที่เก็บไว้ในคอม แล้วพบว่ารูปส่วนใหญ่ที่ถ่ายมาเป็น Portrait เสียส่วนใหญ่
ยิ่งเปิดดุยิ่งพบว่า มันน่าจะเอารูปเหล่านี้มาเล่าให้คนที่รู้จัก และ ไม่รู้จักกันได้อ่านกัน
ผิดถูกประการใดขออภัย ด้วยว่าเขียนขึ้นด้วยความจำอันสั้นๆ ที่มีอยู่น้อยนิดค่ะ





เราจะทำความรู้จักกับคนแปลกหน้าคนแรกด้วยภาพๆ นี้
ปี 2011 ฉันไปอินเดียเป็นครั้งที่ 2 ห่างจากครั้งแรกไม่น่าเกิน 2 ปี  
ลุงคนนี้เป็นชนพื้นเมืองเลห์ แต่งกายพื้นเมือง พุดภาษาท้องถิ่น
สถานที่ที่เจอกัน คือ หลังคาของวังเก่าเก่าในเมืองเลห์ สตอคพาเลซ ที่แทบไม่มีอะไรเลยข้างในนั้น
ความน่าสนใจของลุงคือ ลุงเดินวนบนหลังคาของวังเก่า พร้อมบ่นพึมพรำ
ที่ไม่ใช่การสวดมนต์แน่น่อนเพราะคนพื้นเมืองสวดมนต์ไปพร้อมๆ กับการนับลูกประคำ แต่ลุงกำลังพึมพรำ พร้อมกับสูบบุหรี่
(บนหลังคานั้นมีเรา และ เพื่อนร่วมเดินทางอีกคนหามุมถ่ายรูปอยู่)
เราขอเข้าไปถ่ายรูป ด้วยการยกกล้องเป็นเชิงให้รู้ว่า ลุงๆ ขอถ่ายรูปจั๊กน๊อยแนได้มั้ย
ลุงไม่ได้พยักหน้ารับ แต่มือกวักเรียกคือ แบมือขึ้น แล้ววนมือเข้าหาตัว
(เหมือนกับการกวักควันธูปเข้าหาตัวซึ่งเรามักเจอในวัด, งานพิธีต่างๆ)
พร้อมกับเอียงหัวไปด้านข้าง 1-2 ครั้ง เหมือนบอกว่ามาสิ มาสิ

เวลาเข้าใกล้คนพื้นเมืองเลห์ เราจะได้กลิ่นแปลกๆ
ที่ไม่ใช่กลิ่นเครื่องเทศแขกที่เราเคยได้กลิ่นคนอินเดียที่ต่างจากกลิ่นคุ้นเคย
แต่ก็พอจะเข้าใจว่า แต่ละคน แต่ละเมือง แต่ละภูมิภาคกลิ่นแต่ละที่ย่อมต่างกัน

เราถ่ายรูปกับลุงน่าจะไม่เกิน 4 ภาพ แล้วกล่าวขอบคุณพร้อมเดินจากมา
คนแก่ในเมืองเลห์ ใจดีเหมือนคนแก่ตามบ้านนอกบ้านของเรา


มิตรภาพระยะสั้น จะเกิดขึ้นเมื่อมีใจที่เปิดกว้าง เก็บเกี่ยวได้ตามรายทางในทุกๆ ที่ ที่เราไป
จู๊เล่..........


ตามตามต่อได้ในเพจ : คือใครในรายทาง
ขอบคุณค่ะ