สวัสดีครับ เพื่อนๆพันทิปทุกคน
วันนี้ผมมีเรื่องคาใจอยากจะให้แนะนำหน่อยครับ
เรื่องมันมียุว่า ผมไปจีบเพื่อนเขา(ของเรียกว่าเอน่ะครับ) แต่ตอนนั้นเพื่อนเอเขาไม่สนใจเรา แต่เขาคุยกับอีกคนยุ แต่มาวันหนึ่งเราได้มีโอกาสคุยกับเอ ตอนนั้นยังไม่มีใครรุว่าเราคุยกัน ทุกๆวันเราจะคุยกันส่งข้อความหากันตลอด จากที่ผมไปจีบเพื่อนเอ แร้วอกหัก ทำให้ผมคุยกับเอ โดยที่ตอนนั้นไม่ได้คิดไร ผมก็คุยกับเอมาเรื่อยโดยที่เราไม่รุว่าเราคุยกันไปทำไม พอเราคุยกันไปทุกวันๆ ทำให้เราทั้งคู่จากที่เคยส่งข้อความ เริ่มจะโทรหากัน โดยตอนกลางคืนเราจะโทรหากัน แร้วเอจะอ่านนิยายให้ผมฟัง ทุกวัน ทำให้เราสนิทกันมากขึ้น แต่เราไม่เคยได้เจอหน้ากันเลยสักครั้ง เราจะคุยกันตลอดเวลา
พอปิดเรียนเขาลงไปซัมเมอร์ที่กรุงเทพ ไปยุกับแม่เขา ทำให้เรามีเวลาคุยกันน้อยลง แต่ก็บอกคิดถึงกัน เอเขาบ่นทุกวันอยากกลับมาบ้าน เราคุยกันจนวันหนึ่งเค้าทนไม่ได้ที่จะยุกรุงเทพ เข้าโทรร้องไห้มาหาผม ทำให้ผมได้บอกความรู้สึกของผมไปว่า"เอ ถ้าเค้าไม่มีเอ เค้าคงไม่มีใครเลย "ผมจำไม่ได้เท่าไหร่เพราะพูดไปเยอะ จนเปิดเทอมผมก็ได้เจอเอ แต่เราเดินผ่านกัน แต่ไม่ทักกัน ทุกวันหลังจากเลิกเรียน ผมจะไปรอเขา แต่เค้าจะไม่มาหาผม และทำตัวไม่รู้จักผม ทำให้ผมน้อยใจ รุสึกเสียใจ จนผมทนและผ่านมันมาได้ จนเราได้มาหากัน แร้วได้คบกัน และเพื่อนก็รุ ทำให้เขาไม่พอใจ เพราะเขาไม่อยากให้เพื่อนรู้ จนเธอชินกับสถานะแบบนี้(ผมกับเอไม่เคยขอคบกันน่ะครับ แต่รุกันในใจครับ) ช่วงแรกผมเอาใจใส่ตลอด จะไปไหนจะรีบไปรอเขา แต่ต้องแอบๆซ้อนๆ เพื่อนเขาไม่อยากให้ใคร พอ ผ่านมาเรื่อยๆ เราก็ได้มีเวลามาหากันวันหยุด เขาเปนคนที่ยุคนเดียวไม่ได้ รอใครนานไม่ได้ ช่วงนั้นผมต้องรอตลอด จนมาช่วงหนึ่ง เอทะเลาะกับเพื่อนในกลุ่ม ทำให้เอไม่มีเพื่อนยุด้วยเลย ผมเลยค่อยไปยุเปนเพื่อน ตอนกับบ้านผมต้องรอรถเปนเพื่อน เพราะกลัวเขาจะเหงาไม่มีเพื่อน ช่วงนั้นผมหนีซ้อมคอมมาเพราะผมเปนเด็กคอมโรงเรียน พอเวลาผ่านไปเรื่อย เราก็ทะเลาะบ่อย มีปากเสียงกันตลอด แต่ตอนนั้น ใครผิดใครถูกผมรีบขอโทดทันที เพราะผมรู้สึกจริงจังกับคนนี้มาก จนเรารักกันมาก(หรือจะคิดไปเอง) ผมหาโอกาสทุกอย่างให้เขา พอเวลาผ่านไปเรื่อย เราก็ทะเลาะกันหนักเรื่อย จนเธอทนไม่ไหว จะขอเลิกกับผมหลายครั้ง แต่ปากเขากับเราไม่ตรงกับใจในตอนนั้น เขาแต่พูดประชดเรา เขาให้โอกาสเราโดยตลอดจนผ่านไปหลายเดือน เค้าก็มีเพื่อนไปด้วย มาไหน ทำให้เราสบายใจ แต่ปัญหาก็เกิดเพราะ เราไปหาเค้า แร้วเค้าจะว่าเรา เพราะเค้าไม่อยากให้มาหาตอนเพื่อนยุ(เขาเปนคนที่ติดเพื่อนน่ะครับมากๆๆเลย) แร้วเราก็เริ่มคุยกันน้อยลงด้วยปัญหาเวลาและโทรสับที่พัง ทำให้เราคิดถึงกันมาก ช่วงนั้น เราไม่ได้คุยกัน เลยมีสมุดโน็ตไว้เขียนหากัน และทำให้เราห่างกัน และทะเลาะกันมาเรื่อย ผมเปนคนที่พูดใส่อารมณ์ ทำให้ทะเลาะกันบ่อย
จนถึงตอนไปเรียนซัมเมอร์ด้วยกัน เราไปไหนมาไหนด้วยกัน และทำให้เราทะเลาะกันบ่อย บวกกับเขาแอบคุยทฃกับคนอื่นด้วยทำให้เราทำตัวงิเหงา ทำให้เราไม่เข้ารอย เราเลยทะกันตลอดมาและแรงขึ้นเรื่อย แต่เหมือนเราจะหายกันดี และเหมือนกัน ผมรุสึกรักเขามากเลยช่วงนั้น
จนถึงตอนเปิดเรียน ผมมาโรงเรียนแร้วทะเลาะกับเขาเพราะเขาไม่โทรหาว่าถึงโรงเรียนแร้ว ทำให้ตอนเย็นผมไม่หาเขา ในตัวผมนึกว่าไม่มีอะไรมากมาย
นึกว่าโกดธรรมดา ผมรอเธอโทรหา แต่เธอไม่โทร จนมันผ่าน 4 วัน วันศุกร์หลังเลิกเรียนผมโทรเธอ เธอบอกว่าอย่ามายุ่งกับเธออีก ไม่ให้ผมยุ้ง บอกผมว่า ให็ดอกาสหลายครั้งแร้ว ขอให้เลิกกัน อย่ามาเกี่ยวข้องไรกัน ทุกวันนี้ ผมก็ไปง้อเธอ แต่เธอไม่พูดด้วย เย็นชา ไม่สนใจ แลัวก็บอกว่า เธอทนมา 1 ปี เขาจะไม่ทนอีกแร้ว เขาบอกปล่อยเจาให้มีความสุข ตอนนี้เธอยังไม่แม้แต่จะเห็นทีท่าจะคุยด้วยเลยครับ ตอนนี้เธอบล็อค ให้ห่างจากชีวิตเธอ บอกผมด้วยอารมณ์ให้เลิกยุ่ง
ผมต้องควรทำไงครับถึงจะกลับมาเปนเหมือน เพราะผมรักเธอมากๆๆ เขาคือสิ่งที่ทำทุกสิ่งทุกอย่าง เพื่อพัฒนาตนเอง
ช่วยแนะนำหน่อยครับ นี้เปนส่วนเดียวที่พูด ที่จริงมีมากมายกว่านี้ ช่วยแนะนำที่ครับ??????
ต้องทำไงเธอถึงยอมกลับมา>>>
วันนี้ผมมีเรื่องคาใจอยากจะให้แนะนำหน่อยครับ
เรื่องมันมียุว่า ผมไปจีบเพื่อนเขา(ของเรียกว่าเอน่ะครับ) แต่ตอนนั้นเพื่อนเอเขาไม่สนใจเรา แต่เขาคุยกับอีกคนยุ แต่มาวันหนึ่งเราได้มีโอกาสคุยกับเอ ตอนนั้นยังไม่มีใครรุว่าเราคุยกัน ทุกๆวันเราจะคุยกันส่งข้อความหากันตลอด จากที่ผมไปจีบเพื่อนเอ แร้วอกหัก ทำให้ผมคุยกับเอ โดยที่ตอนนั้นไม่ได้คิดไร ผมก็คุยกับเอมาเรื่อยโดยที่เราไม่รุว่าเราคุยกันไปทำไม พอเราคุยกันไปทุกวันๆ ทำให้เราทั้งคู่จากที่เคยส่งข้อความ เริ่มจะโทรหากัน โดยตอนกลางคืนเราจะโทรหากัน แร้วเอจะอ่านนิยายให้ผมฟัง ทุกวัน ทำให้เราสนิทกันมากขึ้น แต่เราไม่เคยได้เจอหน้ากันเลยสักครั้ง เราจะคุยกันตลอดเวลา
พอปิดเรียนเขาลงไปซัมเมอร์ที่กรุงเทพ ไปยุกับแม่เขา ทำให้เรามีเวลาคุยกันน้อยลง แต่ก็บอกคิดถึงกัน เอเขาบ่นทุกวันอยากกลับมาบ้าน เราคุยกันจนวันหนึ่งเค้าทนไม่ได้ที่จะยุกรุงเทพ เข้าโทรร้องไห้มาหาผม ทำให้ผมได้บอกความรู้สึกของผมไปว่า"เอ ถ้าเค้าไม่มีเอ เค้าคงไม่มีใครเลย "ผมจำไม่ได้เท่าไหร่เพราะพูดไปเยอะ จนเปิดเทอมผมก็ได้เจอเอ แต่เราเดินผ่านกัน แต่ไม่ทักกัน ทุกวันหลังจากเลิกเรียน ผมจะไปรอเขา แต่เค้าจะไม่มาหาผม และทำตัวไม่รู้จักผม ทำให้ผมน้อยใจ รุสึกเสียใจ จนผมทนและผ่านมันมาได้ จนเราได้มาหากัน แร้วได้คบกัน และเพื่อนก็รุ ทำให้เขาไม่พอใจ เพราะเขาไม่อยากให้เพื่อนรู้ จนเธอชินกับสถานะแบบนี้(ผมกับเอไม่เคยขอคบกันน่ะครับ แต่รุกันในใจครับ) ช่วงแรกผมเอาใจใส่ตลอด จะไปไหนจะรีบไปรอเขา แต่ต้องแอบๆซ้อนๆ เพื่อนเขาไม่อยากให้ใคร พอ ผ่านมาเรื่อยๆ เราก็ได้มีเวลามาหากันวันหยุด เขาเปนคนที่ยุคนเดียวไม่ได้ รอใครนานไม่ได้ ช่วงนั้นผมต้องรอตลอด จนมาช่วงหนึ่ง เอทะเลาะกับเพื่อนในกลุ่ม ทำให้เอไม่มีเพื่อนยุด้วยเลย ผมเลยค่อยไปยุเปนเพื่อน ตอนกับบ้านผมต้องรอรถเปนเพื่อน เพราะกลัวเขาจะเหงาไม่มีเพื่อน ช่วงนั้นผมหนีซ้อมคอมมาเพราะผมเปนเด็กคอมโรงเรียน พอเวลาผ่านไปเรื่อย เราก็ทะเลาะบ่อย มีปากเสียงกันตลอด แต่ตอนนั้น ใครผิดใครถูกผมรีบขอโทดทันที เพราะผมรู้สึกจริงจังกับคนนี้มาก จนเรารักกันมาก(หรือจะคิดไปเอง) ผมหาโอกาสทุกอย่างให้เขา พอเวลาผ่านไปเรื่อย เราก็ทะเลาะกันหนักเรื่อย จนเธอทนไม่ไหว จะขอเลิกกับผมหลายครั้ง แต่ปากเขากับเราไม่ตรงกับใจในตอนนั้น เขาแต่พูดประชดเรา เขาให้โอกาสเราโดยตลอดจนผ่านไปหลายเดือน เค้าก็มีเพื่อนไปด้วย มาไหน ทำให้เราสบายใจ แต่ปัญหาก็เกิดเพราะ เราไปหาเค้า แร้วเค้าจะว่าเรา เพราะเค้าไม่อยากให้มาหาตอนเพื่อนยุ(เขาเปนคนที่ติดเพื่อนน่ะครับมากๆๆเลย) แร้วเราก็เริ่มคุยกันน้อยลงด้วยปัญหาเวลาและโทรสับที่พัง ทำให้เราคิดถึงกันมาก ช่วงนั้น เราไม่ได้คุยกัน เลยมีสมุดโน็ตไว้เขียนหากัน และทำให้เราห่างกัน และทะเลาะกันมาเรื่อย ผมเปนคนที่พูดใส่อารมณ์ ทำให้ทะเลาะกันบ่อย
จนถึงตอนไปเรียนซัมเมอร์ด้วยกัน เราไปไหนมาไหนด้วยกัน และทำให้เราทะเลาะกันบ่อย บวกกับเขาแอบคุยทฃกับคนอื่นด้วยทำให้เราทำตัวงิเหงา ทำให้เราไม่เข้ารอย เราเลยทะกันตลอดมาและแรงขึ้นเรื่อย แต่เหมือนเราจะหายกันดี และเหมือนกัน ผมรุสึกรักเขามากเลยช่วงนั้น
จนถึงตอนเปิดเรียน ผมมาโรงเรียนแร้วทะเลาะกับเขาเพราะเขาไม่โทรหาว่าถึงโรงเรียนแร้ว ทำให้ตอนเย็นผมไม่หาเขา ในตัวผมนึกว่าไม่มีอะไรมากมาย
นึกว่าโกดธรรมดา ผมรอเธอโทรหา แต่เธอไม่โทร จนมันผ่าน 4 วัน วันศุกร์หลังเลิกเรียนผมโทรเธอ เธอบอกว่าอย่ามายุ่งกับเธออีก ไม่ให้ผมยุ้ง บอกผมว่า ให็ดอกาสหลายครั้งแร้ว ขอให้เลิกกัน อย่ามาเกี่ยวข้องไรกัน ทุกวันนี้ ผมก็ไปง้อเธอ แต่เธอไม่พูดด้วย เย็นชา ไม่สนใจ แลัวก็บอกว่า เธอทนมา 1 ปี เขาจะไม่ทนอีกแร้ว เขาบอกปล่อยเจาให้มีความสุข ตอนนี้เธอยังไม่แม้แต่จะเห็นทีท่าจะคุยด้วยเลยครับ ตอนนี้เธอบล็อค ให้ห่างจากชีวิตเธอ บอกผมด้วยอารมณ์ให้เลิกยุ่ง
ผมต้องควรทำไงครับถึงจะกลับมาเปนเหมือน เพราะผมรักเธอมากๆๆ เขาคือสิ่งที่ทำทุกสิ่งทุกอย่าง เพื่อพัฒนาตนเอง
ช่วยแนะนำหน่อยครับ นี้เปนส่วนเดียวที่พูด ที่จริงมีมากมายกว่านี้ ช่วยแนะนำที่ครับ??????