สวัสดีค่ะ มีปัญหามาปรึกษาค่ะ
ตอน ม ปลาย เพื่อนๆมักจะโดนถามกันใช่ไหมค่ะ ว่าอยากเป็นอะไร อยากเรียนที่ไหน ตอนนั้นเรามีความรู้สึกว่า ยังไม่รู้ตัวตนอะ ไม่มีอะ
เราก็ตอบไม่ได้ แต่ที่มั่นใจอย่างนึงเลยคือ เราจะไม่เรียนเป็นเภสัชแน่นอน เพราะ
1.เราเบื่อ
2.เราไม่ชอบพวกสายวิทย์ งานอดิเรกเราคือ ชอบดูซีรีย์ภาษาอังกฤษ ชอบดูอะไรก็ตามที่มันเป็นอังกฤษ อาจจะมีซับบ้าง ไม่มีบ้าง
และนั้นคือเหตุผลหลัก ที่เรามาตั้งกระทู้นี้ค่ะ
ตอนที่เราเรียน ม ปลาย เรายังไม่รู้เลยว่ามันมีสายวิทย์ สายศิลป์ แล้วเหมือนพ่อแม่ก็ไม่ให้โอกาสด้วย ให้เรียน รร นั้นอย่างเดียวเลย เราขอไม่เอ่ยนะว่า รร อะไร
เราก็เรียนมาด้วยความไม่รู้
เวลาเราเรียนพวกอังกฤษ เราจะมีความสุขทุกครั้งเลย เหมือนมันชอบอะ ใช่อะ เนื่องจากเราชอบดูช่อง fox ไม่ก็ พวกซีรีย์ของต่างประเทศอะ
แต่เวลาเราเรียน ชีวะ ฟิสิกส์ เรารู้สึกว่าเราไม่เข้าใจ ทำไมเพื่อนเราเรียนแล้วคะแนนดี ทำไมเราเรียนไม่ได้ เกิดคำถามแบบนี้ตลอด
แต่วิชาเคมีเป็นวิชาที่ ม ปลายเราชอบนะ เพราะว่าอ.สอนสนุก น่ารัก เป็นกันเอง เราชอบเรียนมาก ข้อสอบเราว่าก็ไม่ยากด้วย เพราะว่าเราคงฝึกทำบ่อย
เพราะเราชอบอะ
แล้วพอ ม.6 เป็นช่วงวิกฤตอย่างหนัก เพราะเราก็ไม่รู้ว่าเราจะเรียนคณะอะไรดี เราก็สอบไปมั่วๆ อยากเอาไหนเราก็เอา แต่จริงๆเราตั้งใจจะเรียน บัญชี เพราะว่าไม่ใช้สายวิทย์ไง แต่เราก็ไม่ได้ถึงกับเก่งเลข แล้ววิชาในบัญชีมันก็ไม่ค่อยเกี่ยวกับ ม.ปลาย
ครั้งแรกที่ไปสอบ จำได้เลยว่าของ รับตรง มศว เราก็เลือกไปบัญชี มศว
ปรากฏว่าเราติด แต่ก็ไม่ได้มอบตัว เพราะว่าเรานึกว่ามันไม่ได้ขึ้นชื่อ ของ ม นี้เท่าไหร่ ตอนนั้นเราอยากได้พวกธรรมศาสตร์ เกษตร แต่สอบสมาทวันไม่ติด มันยากตรงอังกฤษ เราว่าเรายังฝึกไม่พอ ข้ามประเด็นนั้นมา
อีกที่ที่เราสอบติดของ มหิดล มันเรียนเป็นภาษาอังกฤษทั้งหมด เราก็อยากได้นะ แต่ว่าค่าเทอมมันแพง แต่เราก็มอบตัวเอาไว้แล้วแหละ แต่เราไม่อยากเอ่ยคณะ
เราสอบติดอีกมากอะ ทั้งสายศิลป์ สายวิทย์ ก็มาติดเภสัชเนี่ยแหละ เป็นรอบรับตรง ทั้งๆที่เราไม่อยากได้ พ่อแม่พูดประมาณว่าตามใจเรา แต่ก็เหมือนชอบพูดว่าคณะที่นู้น (ที่เรามอบตัวไปอะนะ) มันดียังไง จบมาทำอะไร บอกว่าบัญชีก็ไม่ดี คนนั้นก็ยังไม่เห็นมีงานทำเลย เอาจริงๆ เราก็เถียงไปนะว่า มันมีงานอยู่แล้วแหละ ถ้าเราเรียนดี เรียนได้ อยู่กับสิ่งที่เราชอบ แต่ก็เหมือนว่าไม่อยากให้เราเรียน เราก็เริ่มโอนเอนด้วยแหละค่ะเพราะตอนนั้นเราไม่ได้ตั้งเป้าหมายแน่ๆเหมือนคนอื่นเขา คือพ่อแม่เราจะเน้นสายวิทย์ตลอด
เราก็เลยยอมเรียน เพราะว่าเพื่อนเราก็เรียนคณะเดียวกับเราด้วย แล้วเราก็ชอบคิดเสมอว่า ทำไมจะทำไม่ได้ คนอื่นยังทำได้เลย
เราเรียนเภสัชมาเป็นปีแล้วแหละ เรารู้สึกว่ามีแต่เพื่อนเก่งๆ เหมือนว่าไปคุยกับกลุ่มอื่นมา เค้าหัวสมองดีอยู่แล้ว เห็นบอกว่าอ่านกันก่อนสอบ ก็ยังทำได้คะแนนดีกว่าเราอีก ทั้งๆที่เราอ่านก่อนเป็นอาทิตย์ แล้วเวลาเราอ่านหนังสือ อย่างพวกชีวะ เราจะเหมือนงงตลอดเลย ว่าไอนี้มันคืออะไร เหมือนว่ามันต้องเชื่อมโยงกัน แต่เราไม่สามารถ เราพยายามมาก แต่เราก็ทำไม่ได้ เพื่อนที่สนิท เวลาเราถาม ตอบเราได้หมดเลย เรารู้สึกท้อมาก อยากซิ่วเหมือนกัน แต่เพราะตอนนั้นเราคิดว่าคนอื่นทำได้ทำไมจะทำไม่ได้ เราเลยไม่ได้แพลนว่าจะซิ่วเลย
อย่างตอนปลายภาคที่ผ่านมา เราอ่านหนังสือแทบไม่ได้นอน เราเบลอมาก เวลาไปสอบ ยังดีที่มีแนวรุ่นพี่ เพื่อนคนอื่นบอกทำได้ๆ มีแต่เราที่บอกว่าทำไม่ได้ คะแนนเราคงติดเอฟแน่ๆ แล้วเราก็ต้องช้ากว่าเพื่อนไป 1 ปี ซึ่งเราว่ามันเสียเวลามาก เวลา 1 ปีนั้นเราเอาไปทำอะไรได้อีกเยอะอะ บางทีเราไปทำอะไรสักอย่างน่าจะทำเงิน แล้วเราก็คงมีความสุข แต่เราไม่กล้าบอกพ่อแม่ ว่าเราไม่ไหว พ่อก็บอกว่า ทำไมไม่เรียนนู้น เรียนนี้ ที่พูดมาสูงกว่าเภสัชอีก ซึ่งแค่นี้เรายังไม่ไหว เรายอมรับว่าเราเอาหัวเข้าสู้ไม่ได้ ต้องเอาความขยันมาแลกมากๆ
เราเลยอยากปรึกษาเพื่อนๆ ว่าเราควรทำยังไงดี เราเคยคิดที่จะไปเรียนต่อต่างประเทศ แต่เราไม่รู้ว่ามันต้องทำยังไงบ้าง เราอยากไปไกลๆ เลย รู้สึกว่าประเทศแถบเอเชียมีแต่การแข่งขันอะ เราอยากมีอิสระในการทำงาน มีเงินดีๆ พอเลี้ยงตัวเอง พอเหลือให้พ่อแม่
เราอาจจะมาบ่นๆได้ระบายเฉยๆ แต่เราอยากให้น้องๆที่เข้ามาอ่าน ให้เลือกคณะดีๆ เพราะว่ามันผลมาก ถ้าพ่อแม่ไม่รับฟังให้ดื้อถึงที่สุด แต่เราไม่กล้าไง เราเลยต้องมาเป็นแบบนี้ ):
กลุ้มใจเรื่องเรียนมาก พ่อแม่ไม่เข้าใจ
ตอน ม ปลาย เพื่อนๆมักจะโดนถามกันใช่ไหมค่ะ ว่าอยากเป็นอะไร อยากเรียนที่ไหน ตอนนั้นเรามีความรู้สึกว่า ยังไม่รู้ตัวตนอะ ไม่มีอะ
เราก็ตอบไม่ได้ แต่ที่มั่นใจอย่างนึงเลยคือ เราจะไม่เรียนเป็นเภสัชแน่นอน เพราะ
1.เราเบื่อ
2.เราไม่ชอบพวกสายวิทย์ งานอดิเรกเราคือ ชอบดูซีรีย์ภาษาอังกฤษ ชอบดูอะไรก็ตามที่มันเป็นอังกฤษ อาจจะมีซับบ้าง ไม่มีบ้าง
และนั้นคือเหตุผลหลัก ที่เรามาตั้งกระทู้นี้ค่ะ
ตอนที่เราเรียน ม ปลาย เรายังไม่รู้เลยว่ามันมีสายวิทย์ สายศิลป์ แล้วเหมือนพ่อแม่ก็ไม่ให้โอกาสด้วย ให้เรียน รร นั้นอย่างเดียวเลย เราขอไม่เอ่ยนะว่า รร อะไร
เราก็เรียนมาด้วยความไม่รู้
เวลาเราเรียนพวกอังกฤษ เราจะมีความสุขทุกครั้งเลย เหมือนมันชอบอะ ใช่อะ เนื่องจากเราชอบดูช่อง fox ไม่ก็ พวกซีรีย์ของต่างประเทศอะ
แต่เวลาเราเรียน ชีวะ ฟิสิกส์ เรารู้สึกว่าเราไม่เข้าใจ ทำไมเพื่อนเราเรียนแล้วคะแนนดี ทำไมเราเรียนไม่ได้ เกิดคำถามแบบนี้ตลอด
แต่วิชาเคมีเป็นวิชาที่ ม ปลายเราชอบนะ เพราะว่าอ.สอนสนุก น่ารัก เป็นกันเอง เราชอบเรียนมาก ข้อสอบเราว่าก็ไม่ยากด้วย เพราะว่าเราคงฝึกทำบ่อย
เพราะเราชอบอะ
แล้วพอ ม.6 เป็นช่วงวิกฤตอย่างหนัก เพราะเราก็ไม่รู้ว่าเราจะเรียนคณะอะไรดี เราก็สอบไปมั่วๆ อยากเอาไหนเราก็เอา แต่จริงๆเราตั้งใจจะเรียน บัญชี เพราะว่าไม่ใช้สายวิทย์ไง แต่เราก็ไม่ได้ถึงกับเก่งเลข แล้ววิชาในบัญชีมันก็ไม่ค่อยเกี่ยวกับ ม.ปลาย
ครั้งแรกที่ไปสอบ จำได้เลยว่าของ รับตรง มศว เราก็เลือกไปบัญชี มศว
ปรากฏว่าเราติด แต่ก็ไม่ได้มอบตัว เพราะว่าเรานึกว่ามันไม่ได้ขึ้นชื่อ ของ ม นี้เท่าไหร่ ตอนนั้นเราอยากได้พวกธรรมศาสตร์ เกษตร แต่สอบสมาทวันไม่ติด มันยากตรงอังกฤษ เราว่าเรายังฝึกไม่พอ ข้ามประเด็นนั้นมา
อีกที่ที่เราสอบติดของ มหิดล มันเรียนเป็นภาษาอังกฤษทั้งหมด เราก็อยากได้นะ แต่ว่าค่าเทอมมันแพง แต่เราก็มอบตัวเอาไว้แล้วแหละ แต่เราไม่อยากเอ่ยคณะ
เราสอบติดอีกมากอะ ทั้งสายศิลป์ สายวิทย์ ก็มาติดเภสัชเนี่ยแหละ เป็นรอบรับตรง ทั้งๆที่เราไม่อยากได้ พ่อแม่พูดประมาณว่าตามใจเรา แต่ก็เหมือนชอบพูดว่าคณะที่นู้น (ที่เรามอบตัวไปอะนะ) มันดียังไง จบมาทำอะไร บอกว่าบัญชีก็ไม่ดี คนนั้นก็ยังไม่เห็นมีงานทำเลย เอาจริงๆ เราก็เถียงไปนะว่า มันมีงานอยู่แล้วแหละ ถ้าเราเรียนดี เรียนได้ อยู่กับสิ่งที่เราชอบ แต่ก็เหมือนว่าไม่อยากให้เราเรียน เราก็เริ่มโอนเอนด้วยแหละค่ะเพราะตอนนั้นเราไม่ได้ตั้งเป้าหมายแน่ๆเหมือนคนอื่นเขา คือพ่อแม่เราจะเน้นสายวิทย์ตลอด
เราก็เลยยอมเรียน เพราะว่าเพื่อนเราก็เรียนคณะเดียวกับเราด้วย แล้วเราก็ชอบคิดเสมอว่า ทำไมจะทำไม่ได้ คนอื่นยังทำได้เลย
เราเรียนเภสัชมาเป็นปีแล้วแหละ เรารู้สึกว่ามีแต่เพื่อนเก่งๆ เหมือนว่าไปคุยกับกลุ่มอื่นมา เค้าหัวสมองดีอยู่แล้ว เห็นบอกว่าอ่านกันก่อนสอบ ก็ยังทำได้คะแนนดีกว่าเราอีก ทั้งๆที่เราอ่านก่อนเป็นอาทิตย์ แล้วเวลาเราอ่านหนังสือ อย่างพวกชีวะ เราจะเหมือนงงตลอดเลย ว่าไอนี้มันคืออะไร เหมือนว่ามันต้องเชื่อมโยงกัน แต่เราไม่สามารถ เราพยายามมาก แต่เราก็ทำไม่ได้ เพื่อนที่สนิท เวลาเราถาม ตอบเราได้หมดเลย เรารู้สึกท้อมาก อยากซิ่วเหมือนกัน แต่เพราะตอนนั้นเราคิดว่าคนอื่นทำได้ทำไมจะทำไม่ได้ เราเลยไม่ได้แพลนว่าจะซิ่วเลย
อย่างตอนปลายภาคที่ผ่านมา เราอ่านหนังสือแทบไม่ได้นอน เราเบลอมาก เวลาไปสอบ ยังดีที่มีแนวรุ่นพี่ เพื่อนคนอื่นบอกทำได้ๆ มีแต่เราที่บอกว่าทำไม่ได้ คะแนนเราคงติดเอฟแน่ๆ แล้วเราก็ต้องช้ากว่าเพื่อนไป 1 ปี ซึ่งเราว่ามันเสียเวลามาก เวลา 1 ปีนั้นเราเอาไปทำอะไรได้อีกเยอะอะ บางทีเราไปทำอะไรสักอย่างน่าจะทำเงิน แล้วเราก็คงมีความสุข แต่เราไม่กล้าบอกพ่อแม่ ว่าเราไม่ไหว พ่อก็บอกว่า ทำไมไม่เรียนนู้น เรียนนี้ ที่พูดมาสูงกว่าเภสัชอีก ซึ่งแค่นี้เรายังไม่ไหว เรายอมรับว่าเราเอาหัวเข้าสู้ไม่ได้ ต้องเอาความขยันมาแลกมากๆ
เราเลยอยากปรึกษาเพื่อนๆ ว่าเราควรทำยังไงดี เราเคยคิดที่จะไปเรียนต่อต่างประเทศ แต่เราไม่รู้ว่ามันต้องทำยังไงบ้าง เราอยากไปไกลๆ เลย รู้สึกว่าประเทศแถบเอเชียมีแต่การแข่งขันอะ เราอยากมีอิสระในการทำงาน มีเงินดีๆ พอเลี้ยงตัวเอง พอเหลือให้พ่อแม่
เราอาจจะมาบ่นๆได้ระบายเฉยๆ แต่เราอยากให้น้องๆที่เข้ามาอ่าน ให้เลือกคณะดีๆ เพราะว่ามันผลมาก ถ้าพ่อแม่ไม่รับฟังให้ดื้อถึงที่สุด แต่เราไม่กล้าไง เราเลยต้องมาเป็นแบบนี้ ):