เราขอพื้นที่ระบายหน่อยนะคะ ตอนนี้เราสับสนไปหมดแล้วค่ะ
เรื่องมีอยู่ว่าเรากับแฟนอยู่ไกลกันค่ะ แรกๆที่คบกันแฟนก็มาบ่อยแทบทุกวันอาทิตย์ แต่พอคบมาเรื่อยๆระยะหลังเขาติดงานตลอดค่ะ งานยุ่งทุกวัน อย่าว่าแต่มาหาเลย
แค่โทรหาหรือไลน์มายังแทบไม่มีเวลา กลางวันทำงานเหนื่อย พอตกกลางคืนก็เพลีย นอนหลับตลอด
จากเมื่อก่อนโทรหาเราได้ทุกคืน หากคืนไหนเพลียมากก็จะโทรมาบอกก่อนนอนเสมอ มาตอนนี้สี่เดือนแล้วค่ะ
ไม่เคยโทรมาสักคืน ส่วนกลางวันก็โทรบ้างไม่โทรบ้าง
ตลอดเวลาสี่เดือนนี้ไม่เคยแม้แต่เจอหน้ากันค่ะ วันหยุดยาวที่ผ่านๆมา เขาก็กลับบ้านต่างจังหวัดตลอด ไม่เคยหาเวลาให้เราสักวันเลยค่ะ เราก็เคยพูดหลายรอบแล้วค่ะเรื่องนี้ เราขอแค่ให้กลับจากบ้านมาเร็วสักวันนึงเพื่อมาหาเราบ้าง แต่เขาก็ไม่เคยทำให้เลย
บอกแต่ว่าต้องกลับบ้าน เขาก็มีชวนเรานะตอนแรกๆ แต่ที่บ้านเรายังไม่อยากให้ไป เพราะถ้าไปก็ต้องค้างมันจะดูไม่ดีน่ะค่ะ
มีอยู่ครั้งนึง เราติดต่อเขาไม่ได้สองวันเต็มเลยค่ะ เราทั้งเป็นห่วงทั้งโมโห โทรไปเป็นสามสิบสายก็ไม่รับ จนเราต้องติดต่อไปหาพี่สาวเขาให้โทรหาเขาที
แล้วสักพักใหญ่ๆเขาก็โทรกลับมาค่ะ แต่เหตุผลที่ได้ฟังคือ "เขาเครียดค่ะ เขาเลยอยากอยู่คนเดียวไม่อยากติดต่อใคร แม้กระทั้งเรา"
เราทั้งเสียใจทั้งโกรธมากค่ะในตอนนั้น ส่วนเขาเองก็ได้แต่พูดคำว่าขอโทษๆๆๆ ตอนนั้นเราโกรธอยู่หลายวันแค่อยากให้เขาง้อเรามากกว่านี้ แต่ทั้งๆที่เขาผิดนะ เขากลับง้อเราแบบนับคำได้
<<<ส่วนสาเหตุที่เครียดคือเขายืมเงินเราไปแล้วไม่มีเงินมาใช้เราตามที่ตกลงกันไว้>>> แต่เราก็ไม่ได้ซีเรียสเรื่องเงินเลยนะคะ เราเพียงแค่ต้องการเวลาจากเขาบ้างก็เท่านั้น
ซึ่งในตอนนี้เขาก็ยังทำให้เราไม่ได้ ทำงานทุกวัน จันทร์-อาทิตย์ ส่วนวันหยุดก็สลับกันไปเดือนละครั้งค่ะ คือตรงส่วนที่เขาเป็นคนขยันทำมาหากินอันนั้นเราเข้าใจ
และก็ดีใจที่แฟนเป็นคนขยัน แต่เราแค่อยากได้เวลาส่วนตัวสำหรับเราสองคนบ้าง
ตั้งแต่คบกันมาจนเกือบสองปี แม้แต่ดอกไม้สักดอก หรือของขวัญเล็กๆน้อยๆสักชิ้น เราก็ไม่เคยได้จากแฟนเลยค่ะ
ส่วนเรื่องไปเที่ยว ไปดูหนัง ไม่ต้องพูดถึงค่ะ ไม่เคยมีเลย เคยชวนไปวัดแต่เขาก็ไปแบบไม่เต็มใจเราเลยไม่ชวนแล้วค่ะ คือเสียความรู้สึกค่ะ
ตอนนี้ไม่มาบ้านเราสี่เดือนแล้วค่ะ จนคนข้างบ้านคิดว่าเลิกกันแล้ว ส่วนแม่เราก็เสียความรู้สึกมากค่ะตอนนี้
แม่จะให้เราเลิกกับแฟนแต่เราก็ยังทำใจไม่ได้สักทีค่ะ
แม่เห็นเราเสียใจหลายครั้งกับเรื่องความไม่ใส่ใจของแฟนเรา แถมตอนเรามีปัญหาชีวิต<ตกงาน> เงินเดือนที่เก็บสะสมไว้ก็เริ่มหมดไปกับการเดินทางหางาน
แต่แฟนเราไม่สามารถยื่นมือมาช่วยอะไรได้เลยค่ะ อ้อลืมบอกไปว่าแฟนเราฐานะไม่ค่อยดีน่ะค่ะ มาอยู่กรุงเทพคนเดียว เช่าห้องเล็กๆอยู่ ส่วนครอบครัวเราค่อนข้างฐานะดีค่ะ เวลาทะเลาะกันเรื่องเวลา เขาก็มักจะอ้างว่า "เพราะเขามันจน ก็ต้องทำงานแบบนี้แหละ ถ้าไม่ทำก็ไม่พอกิน" และที่เสียใจมากกว่านั้นคือเขามักพูดว่าเราไม่เข้าใจหรอก
ว่าชีวิตคนจนมันเป็นยังไง ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้เรื่องเงินเราก็ยื่นมือช่วยเขามาตลอด
เราก็แค่ต้องการเวลาจากคนที่เรารักบ้าง เราผิดหรอคะ ทำไมเขาไม่เข้าใจเราบ้างคะ
เราเสียใจและก็สับสนมากค่ะ อีกใจก็อยากเลิกแต่อีกใจก็ยังรักค่ะ
"ความรัก" มีความสุขหรือทุกข์มากกว่ากันแน่... TT
เรื่องมีอยู่ว่าเรากับแฟนอยู่ไกลกันค่ะ แรกๆที่คบกันแฟนก็มาบ่อยแทบทุกวันอาทิตย์ แต่พอคบมาเรื่อยๆระยะหลังเขาติดงานตลอดค่ะ งานยุ่งทุกวัน อย่าว่าแต่มาหาเลย
แค่โทรหาหรือไลน์มายังแทบไม่มีเวลา กลางวันทำงานเหนื่อย พอตกกลางคืนก็เพลีย นอนหลับตลอด
จากเมื่อก่อนโทรหาเราได้ทุกคืน หากคืนไหนเพลียมากก็จะโทรมาบอกก่อนนอนเสมอ มาตอนนี้สี่เดือนแล้วค่ะ
ไม่เคยโทรมาสักคืน ส่วนกลางวันก็โทรบ้างไม่โทรบ้าง
ตลอดเวลาสี่เดือนนี้ไม่เคยแม้แต่เจอหน้ากันค่ะ วันหยุดยาวที่ผ่านๆมา เขาก็กลับบ้านต่างจังหวัดตลอด ไม่เคยหาเวลาให้เราสักวันเลยค่ะ เราก็เคยพูดหลายรอบแล้วค่ะเรื่องนี้ เราขอแค่ให้กลับจากบ้านมาเร็วสักวันนึงเพื่อมาหาเราบ้าง แต่เขาก็ไม่เคยทำให้เลย
บอกแต่ว่าต้องกลับบ้าน เขาก็มีชวนเรานะตอนแรกๆ แต่ที่บ้านเรายังไม่อยากให้ไป เพราะถ้าไปก็ต้องค้างมันจะดูไม่ดีน่ะค่ะ
มีอยู่ครั้งนึง เราติดต่อเขาไม่ได้สองวันเต็มเลยค่ะ เราทั้งเป็นห่วงทั้งโมโห โทรไปเป็นสามสิบสายก็ไม่รับ จนเราต้องติดต่อไปหาพี่สาวเขาให้โทรหาเขาที
แล้วสักพักใหญ่ๆเขาก็โทรกลับมาค่ะ แต่เหตุผลที่ได้ฟังคือ "เขาเครียดค่ะ เขาเลยอยากอยู่คนเดียวไม่อยากติดต่อใคร แม้กระทั้งเรา"
เราทั้งเสียใจทั้งโกรธมากค่ะในตอนนั้น ส่วนเขาเองก็ได้แต่พูดคำว่าขอโทษๆๆๆ ตอนนั้นเราโกรธอยู่หลายวันแค่อยากให้เขาง้อเรามากกว่านี้ แต่ทั้งๆที่เขาผิดนะ เขากลับง้อเราแบบนับคำได้
<<<ส่วนสาเหตุที่เครียดคือเขายืมเงินเราไปแล้วไม่มีเงินมาใช้เราตามที่ตกลงกันไว้>>> แต่เราก็ไม่ได้ซีเรียสเรื่องเงินเลยนะคะ เราเพียงแค่ต้องการเวลาจากเขาบ้างก็เท่านั้น
ซึ่งในตอนนี้เขาก็ยังทำให้เราไม่ได้ ทำงานทุกวัน จันทร์-อาทิตย์ ส่วนวันหยุดก็สลับกันไปเดือนละครั้งค่ะ คือตรงส่วนที่เขาเป็นคนขยันทำมาหากินอันนั้นเราเข้าใจ
และก็ดีใจที่แฟนเป็นคนขยัน แต่เราแค่อยากได้เวลาส่วนตัวสำหรับเราสองคนบ้าง
ตั้งแต่คบกันมาจนเกือบสองปี แม้แต่ดอกไม้สักดอก หรือของขวัญเล็กๆน้อยๆสักชิ้น เราก็ไม่เคยได้จากแฟนเลยค่ะ
ส่วนเรื่องไปเที่ยว ไปดูหนัง ไม่ต้องพูดถึงค่ะ ไม่เคยมีเลย เคยชวนไปวัดแต่เขาก็ไปแบบไม่เต็มใจเราเลยไม่ชวนแล้วค่ะ คือเสียความรู้สึกค่ะ
ตอนนี้ไม่มาบ้านเราสี่เดือนแล้วค่ะ จนคนข้างบ้านคิดว่าเลิกกันแล้ว ส่วนแม่เราก็เสียความรู้สึกมากค่ะตอนนี้
แม่จะให้เราเลิกกับแฟนแต่เราก็ยังทำใจไม่ได้สักทีค่ะ
แม่เห็นเราเสียใจหลายครั้งกับเรื่องความไม่ใส่ใจของแฟนเรา แถมตอนเรามีปัญหาชีวิต<ตกงาน> เงินเดือนที่เก็บสะสมไว้ก็เริ่มหมดไปกับการเดินทางหางาน
แต่แฟนเราไม่สามารถยื่นมือมาช่วยอะไรได้เลยค่ะ อ้อลืมบอกไปว่าแฟนเราฐานะไม่ค่อยดีน่ะค่ะ มาอยู่กรุงเทพคนเดียว เช่าห้องเล็กๆอยู่ ส่วนครอบครัวเราค่อนข้างฐานะดีค่ะ เวลาทะเลาะกันเรื่องเวลา เขาก็มักจะอ้างว่า "เพราะเขามันจน ก็ต้องทำงานแบบนี้แหละ ถ้าไม่ทำก็ไม่พอกิน" และที่เสียใจมากกว่านั้นคือเขามักพูดว่าเราไม่เข้าใจหรอก
ว่าชีวิตคนจนมันเป็นยังไง ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้เรื่องเงินเราก็ยื่นมือช่วยเขามาตลอด
เราก็แค่ต้องการเวลาจากคนที่เรารักบ้าง เราผิดหรอคะ ทำไมเขาไม่เข้าใจเราบ้างคะ
เราเสียใจและก็สับสนมากค่ะ อีกใจก็อยากเลิกแต่อีกใจก็ยังรักค่ะ