สวัสดีค่ะ กระทู้นี้เป็นกะทู้แรกของเราค่ะ หลังจากตัดสินใจมาหลายต่อหลายครั้ง แต่ไม่สำเร็จ 555
ขอเริ่มเรื่องเลยนะ คือเรื่องนี้มันเกิดขึ้นเมื่อประมาณสิบปีที่แล้ว แต่ยังเป็นเรื่องปัจจุบันของเราอยู่ มันเกิดจากความคิดถึงที่มันตกตะกอนอยู่ในใจของเรามาตลอดเวลาสิบปี เราเพิ่งมารู้ชัดเมื่อไม่กี่วันนี่เอง ว่าจริงแล้ว เราคิดถึงคนๆ นี้ ตลอดมา
เรากับเขา ผช.คนนี้เป็นเพื่อนกันตั้งแต่ม.ต้น แรกๆ ความสัมพันธ์ของเราก็คือเพื่อนธรรมดา
ทั่วไป ไม่ได้มุ้งมิ้งแบบวัยรุ่นทั่วไปค่ะ จนเราอยู่ม.3 ความรู้สึกฉันเพื่อนก็เปลี่ยนไปเป็นความผูกพันค่ะ ไม่ขอฟันธงว่ารักค่ะ เพราะเราแค่รู้สึกดีกับเขา มีหยอกล้อกันตามประสา จนเราสนิทกันมากขึ้น ตอนนั้นเราจำได้ว่าตัวเองมีความสุขดี อาจจะไม่คำสารภาพความในใจ มีเพียงสายตาที่สบกันเท่านั้น แต่ช่วงเวลาเเห่งความใกล้ชิดก็มีไม่นานค่ะ พอขึ้น ม.4 ฉันกับเขาโดนแยกห้องค่ะ คราวนี้ความสัมพันธ์เราห่างเหินกันไปค่ะ ได้แต่มองหน้า แล้วเดินผ่าน เป็นอะไรที่เซ็งสุดๆ จนครั้งหนึ่งเราลองทักเขาค่ะ แต่ผลที่ได้คือโดนเมินค่ะ คำพูดของเขาทำเราเงิบค่ะ มันแสดงถึงความห่างเหินและไม่เหมือนเดิมค่ะ จากนั้นเราก็เอามาบ่นกับเพื่อน ว่าเขาไม่เหมือนเดิม แต่ก็ต้องเงิบรอบสองค่ะ เพราะเพื่อนเราบอกว่า เขาคุยกับพวกเพื่ิอนๆ คนอื่นแบบปกติทุกอย่าง ดังนั้นมีเราคนเดียวที่โดนเมิน #ร้องไห้แพพ
จากนั้นเราก็ไม่กล้าทักเขาอีกค่ะ แต่ก็ยังไม่วายมโนว่าเขาชอบตัวเองค่ะ ส่วนนึงที่เรามโนก็เพราะเขาชอบมองมาที่เรา ตอนที่เรียนห้องใกล้ๆ กันค่ะ พอดีว่าห้องที่ติดกันนั้น เป็นผนังกระจก ทำให้ได้เห็นหน้ากันตลอดๆ เรานี่แอบไัปฝันหวานอีกแล้วค่ะ แต่ฝันได้ไม่นาน ความจริงก็ปรากฎ ว่าที่เขามองมาทางเราบ่อยๆ ก็เพราะแอบชอบเพื่อนผู้หญิงในห้องเราค่ะ ที่สำคัญหล่อนนั่งหลังเรา เป็นอันจบ ตัดใจขายขาด เพราะมั่นใจว่าเขาคงไม่ได้ชอบเราแบบที่เราเข้าข้างตัวเอง TT
. เราไม่เฮิร์ตค่ะ ไม่เสียใจ แค่เสียการทรงตัวนิดหน่อย จากนั่นก็ใช้การเรียนรักษาใจค่ะ (ใครที่ยังอยู่ในวัยเรียนจำไว้ค่ะ เรื่องเรียนสำคัญที่สุด)
ปล่อยเวลาให้ผ่านไปค่ะ ได้เจอกันบ้างค่ะ เราก็แค่ยิ้มให้ แล้วจากไป เชิดใส่ซะ มั่นมากกก!!!
จนเวลาผ่านไปจนเราขึ้นม.6 เทอมสอง ซึ่งมีวิชาลีลาศค่ะ แต่บังเอิญว่าผช.ห้องเรามีผช.น้อยมาก ไม่ถึงสิบคน กรรมเลยตกที่ผญ.ในห้อง ต้องอาศัยผช.ห้องอื่นเป็นคู่เต้นรำ และนั่นก็ทำให้เราสองคนมาเจอกัน เขาเป็นคู่เต้นรำให้เราค่ะ อ๋อ..ลืมบอกไปว่าเพื่อนผญ.คนนั้นเขามีแฟนค่ะ เป็นเพื่อนในห้องเดียวกันนั่นแหละ
ชั่วโมงนั้นเป็นชั่วโมงที่เราจำได้ดี เพราะเรามือสั่นเหงื่อออกมือ เหมือนเปียกน้ำตลอดเวลาๆ เราทั้งประหม่าและตื่นเต้นค่ะ เพราะเป็นครั้งแรกที่จับมอกับผช. แถมเป็นเขาคนที่เธอหวั่นไหว แถมเพลงที่อาจารย์เปิดก็เป็นเพลงพรหมลิขิตค่ะ ยิ่งทำให้เราเต้นผิดเต้นถูก เหยียบเท้ากระจุย บอกคำเดียวว่าอายมากก แต่มันก็เป็นความทรงจำดีๆ จนถึงวันนี้ และมันก็ผูกพันที่อยู่ในใจ
ทุกอย่างเหมือนเริ่มจะดีขึ้น สายตาของเขากลับมาที่เราอีกครั้ง แต่มันก็ไม่เป็นไปอย่างที่ควรเป็น เรากับเขากับมาห่างกันอีกครั้งแบบไม่รู้สาเหตุ ตอนนั้นอึดอัดและทรมานยิ่งกว่าตอนแรกเยอะค่ะ จนเวลาหนึ่งเทอมนั่นผ่านไป แม้เราอยากจะถามแต่เราก็ไม่กล้าพอ จนถึงวันจบการศึกษา เรากับเขาก็ทำแค่สบตา ไม่พูดอะไรสักคำ เราจำได้ว่าคืนนั้นเราร้องไห้ค่ะ เสียใจมากที่จะไม่ได้เจอกันอีก เราถือว่า เป็นการอกหักที่งี่เง่าที่สุด เพราะไม่ทันรู้ด้วยซ้ำว่ามันเกิดขึ้นเพราะอะไร
จนตอนนี้เราเรียนจบมหาวิทยาลัยมา 3 ปีแล้วค่ะ ไม่ได้เจอกับเขาเกือบสิบปี เป็นสิบปีที่ทำให้รู้ว่าความรู้สึกของเรายังเหมือนเดิม แม้จะเจอกันเเต่หน้าจอสี่เหลี่ยม ที่เราทำได้แค่ส่องค่ะ 55 แทนความคิดถึงที่อัดแน่นในใจ ทุกวันนี้เสียดายค่ะ ที่ไม่ได้พูดความรู้สึกดีๆ นั้นออกไป ถ้าย้อนเวลาได้ เราคงไม่เสียใจและทรมานกับความคิดถึงแบบนี้ และเราก็เสียใจที่ไม่พยายามทำใรสิ่งที่ใจเรียกร้อง เสียใจจริงๆ ถ้ามีโอกาสและเรากล้าพอ เราจะบอกว่าเราคิดถึงเขามากแค่ไหน แต่มันคงไม่มีวันนั้น
#หากคุณยังมีโอกาส อย่าปล่อยไปโดยเปล่าประโยชน์จะได้ไม่เสียใจอย่างที่เราเป็น
แค่ 10 ปีที่คิดถึง
ขอเริ่มเรื่องเลยนะ คือเรื่องนี้มันเกิดขึ้นเมื่อประมาณสิบปีที่แล้ว แต่ยังเป็นเรื่องปัจจุบันของเราอยู่ มันเกิดจากความคิดถึงที่มันตกตะกอนอยู่ในใจของเรามาตลอดเวลาสิบปี เราเพิ่งมารู้ชัดเมื่อไม่กี่วันนี่เอง ว่าจริงแล้ว เราคิดถึงคนๆ นี้ ตลอดมา
เรากับเขา ผช.คนนี้เป็นเพื่อนกันตั้งแต่ม.ต้น แรกๆ ความสัมพันธ์ของเราก็คือเพื่อนธรรมดา
ทั่วไป ไม่ได้มุ้งมิ้งแบบวัยรุ่นทั่วไปค่ะ จนเราอยู่ม.3 ความรู้สึกฉันเพื่อนก็เปลี่ยนไปเป็นความผูกพันค่ะ ไม่ขอฟันธงว่ารักค่ะ เพราะเราแค่รู้สึกดีกับเขา มีหยอกล้อกันตามประสา จนเราสนิทกันมากขึ้น ตอนนั้นเราจำได้ว่าตัวเองมีความสุขดี อาจจะไม่คำสารภาพความในใจ มีเพียงสายตาที่สบกันเท่านั้น แต่ช่วงเวลาเเห่งความใกล้ชิดก็มีไม่นานค่ะ พอขึ้น ม.4 ฉันกับเขาโดนแยกห้องค่ะ คราวนี้ความสัมพันธ์เราห่างเหินกันไปค่ะ ได้แต่มองหน้า แล้วเดินผ่าน เป็นอะไรที่เซ็งสุดๆ จนครั้งหนึ่งเราลองทักเขาค่ะ แต่ผลที่ได้คือโดนเมินค่ะ คำพูดของเขาทำเราเงิบค่ะ มันแสดงถึงความห่างเหินและไม่เหมือนเดิมค่ะ จากนั้นเราก็เอามาบ่นกับเพื่อน ว่าเขาไม่เหมือนเดิม แต่ก็ต้องเงิบรอบสองค่ะ เพราะเพื่อนเราบอกว่า เขาคุยกับพวกเพื่ิอนๆ คนอื่นแบบปกติทุกอย่าง ดังนั้นมีเราคนเดียวที่โดนเมิน #ร้องไห้แพพ
จากนั้นเราก็ไม่กล้าทักเขาอีกค่ะ แต่ก็ยังไม่วายมโนว่าเขาชอบตัวเองค่ะ ส่วนนึงที่เรามโนก็เพราะเขาชอบมองมาที่เรา ตอนที่เรียนห้องใกล้ๆ กันค่ะ พอดีว่าห้องที่ติดกันนั้น เป็นผนังกระจก ทำให้ได้เห็นหน้ากันตลอดๆ เรานี่แอบไัปฝันหวานอีกแล้วค่ะ แต่ฝันได้ไม่นาน ความจริงก็ปรากฎ ว่าที่เขามองมาทางเราบ่อยๆ ก็เพราะแอบชอบเพื่อนผู้หญิงในห้องเราค่ะ ที่สำคัญหล่อนนั่งหลังเรา เป็นอันจบ ตัดใจขายขาด เพราะมั่นใจว่าเขาคงไม่ได้ชอบเราแบบที่เราเข้าข้างตัวเอง TT
. เราไม่เฮิร์ตค่ะ ไม่เสียใจ แค่เสียการทรงตัวนิดหน่อย จากนั่นก็ใช้การเรียนรักษาใจค่ะ (ใครที่ยังอยู่ในวัยเรียนจำไว้ค่ะ เรื่องเรียนสำคัญที่สุด)
ปล่อยเวลาให้ผ่านไปค่ะ ได้เจอกันบ้างค่ะ เราก็แค่ยิ้มให้ แล้วจากไป เชิดใส่ซะ มั่นมากกก!!!
จนเวลาผ่านไปจนเราขึ้นม.6 เทอมสอง ซึ่งมีวิชาลีลาศค่ะ แต่บังเอิญว่าผช.ห้องเรามีผช.น้อยมาก ไม่ถึงสิบคน กรรมเลยตกที่ผญ.ในห้อง ต้องอาศัยผช.ห้องอื่นเป็นคู่เต้นรำ และนั่นก็ทำให้เราสองคนมาเจอกัน เขาเป็นคู่เต้นรำให้เราค่ะ อ๋อ..ลืมบอกไปว่าเพื่อนผญ.คนนั้นเขามีแฟนค่ะ เป็นเพื่อนในห้องเดียวกันนั่นแหละ
ชั่วโมงนั้นเป็นชั่วโมงที่เราจำได้ดี เพราะเรามือสั่นเหงื่อออกมือ เหมือนเปียกน้ำตลอดเวลาๆ เราทั้งประหม่าและตื่นเต้นค่ะ เพราะเป็นครั้งแรกที่จับมอกับผช. แถมเป็นเขาคนที่เธอหวั่นไหว แถมเพลงที่อาจารย์เปิดก็เป็นเพลงพรหมลิขิตค่ะ ยิ่งทำให้เราเต้นผิดเต้นถูก เหยียบเท้ากระจุย บอกคำเดียวว่าอายมากก แต่มันก็เป็นความทรงจำดีๆ จนถึงวันนี้ และมันก็ผูกพันที่อยู่ในใจ
ทุกอย่างเหมือนเริ่มจะดีขึ้น สายตาของเขากลับมาที่เราอีกครั้ง แต่มันก็ไม่เป็นไปอย่างที่ควรเป็น เรากับเขากับมาห่างกันอีกครั้งแบบไม่รู้สาเหตุ ตอนนั้นอึดอัดและทรมานยิ่งกว่าตอนแรกเยอะค่ะ จนเวลาหนึ่งเทอมนั่นผ่านไป แม้เราอยากจะถามแต่เราก็ไม่กล้าพอ จนถึงวันจบการศึกษา เรากับเขาก็ทำแค่สบตา ไม่พูดอะไรสักคำ เราจำได้ว่าคืนนั้นเราร้องไห้ค่ะ เสียใจมากที่จะไม่ได้เจอกันอีก เราถือว่า เป็นการอกหักที่งี่เง่าที่สุด เพราะไม่ทันรู้ด้วยซ้ำว่ามันเกิดขึ้นเพราะอะไร
จนตอนนี้เราเรียนจบมหาวิทยาลัยมา 3 ปีแล้วค่ะ ไม่ได้เจอกับเขาเกือบสิบปี เป็นสิบปีที่ทำให้รู้ว่าความรู้สึกของเรายังเหมือนเดิม แม้จะเจอกันเเต่หน้าจอสี่เหลี่ยม ที่เราทำได้แค่ส่องค่ะ 55 แทนความคิดถึงที่อัดแน่นในใจ ทุกวันนี้เสียดายค่ะ ที่ไม่ได้พูดความรู้สึกดีๆ นั้นออกไป ถ้าย้อนเวลาได้ เราคงไม่เสียใจและทรมานกับความคิดถึงแบบนี้ และเราก็เสียใจที่ไม่พยายามทำใรสิ่งที่ใจเรียกร้อง เสียใจจริงๆ ถ้ามีโอกาสและเรากล้าพอ เราจะบอกว่าเราคิดถึงเขามากแค่ไหน แต่มันคงไม่มีวันนั้น
#หากคุณยังมีโอกาส อย่าปล่อยไปโดยเปล่าประโยชน์จะได้ไม่เสียใจอย่างที่เราเป็น