ผมไม่รู้ว่าควรจะเหนื่อยต่อไปไหม?

สวัสดีครับทุกคน ผมเพิ่งมีกระทู้นี้เป็นกระทู้แรก จริงๆแล้วผมชอบผู้ชายครับ ตอนนี้จบปี 1 แล้วเรียนด้วย ฝึกงานด้วยทำแบบนี้มาตั้งแต่ ม.ปลาย ดีอย่างเสียอย่างครับ แฟนที่เคยคบกันจริงจังก็มี 3 คนครับระยะเวลาก็ปีกว่าๆ คนแรกเลิกกันด้วยสาเหตุอะไรไม่แน่ใจอยู่ๆก็หายไป และสามปีต่อมาก็ติดต่อกับผม และสารภาพว่าตอนที่คบกับผมเขาแอบคืนดีกับแฟนเก่า ผมไม่รู้ว่าการที่มาบอกผมจะทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นที่รู้ หรือรู้สึกแย่กว่า...คนที่สองก็คบกันปีนึงแล้วมาเลิกกันตอนผมสอบซึ่งเราอยู่ไกลกันและมีบางอย่างที่เราไม่เข้าใจ เราโทรหากันเทลาะกันหน้าห้องสอบและเขาเป็นคนบอกเลิก หลังจากนั้นผมก็เงียบหายไปเลย  จนกระทั้งเจอคนนี้ ขออนุญาติไม่บอกชื่อกับอาชีพ น่ะครับ แต่ตอนนี้เขาเรียนจบแล้ว เราห่างกันไม่กี่ปี เขาเข้ามาหาผมโทรหา ทักเฟสมา สามสี่วันตอนแรกผมไม่คิดที่จะอะไรด้วย เพราะรู้ว่านี่เป็นเฟสปลอม และผมกำลังคุยกับใครคนนึงอยู่ แต่แล้วคืนนึงผมว่าง เราเลยคุยกันยันเช้าและนัดเจอตัวจริงกันไปเลย เพราะอยู่ในกรุงเทพเหมือนกัน เขาน่ารัก ตัวใหญ่สูงและขาวกว่าผม เจอครั้งแรกที่บีทีเอส ผมไม่กล้ามองหน้าเขาเพราะเขิล เขาจำผมได้ว่าผมชอบช๊อกโกแลตเลยซื้อมาให้ นั่นเป็นสิ่งแรกที่ผมประทับใจและจำได้มาจนถึงวันนี้ ผมไปคอนโดเขา จะว่าง่ายก็ง่ายเลยครับ ผู้ชายกับผู้ชายได้กันเลย และผมก็อยู่ต่อจนถึงวันจันทร์แล้วไปเรียน  หลังจากนั้นเราก็เริ่มคุยกันมากขึ้น เขาก็แวะมาหาผมที่ห้องผมบ้าง บางทีซื้อขนมมาฝาก มาแบบให้ตกใจเล่น หรือหอบงานที่ผมต้องนั่งทำให้เขามาให้ หลังจากนั้นผมกก็ไปห้องเขาบ่อยขึ้น เพราะห้องเขากว้างอยู่สบาย ซึ่งตอนนั้นเรายังไม่ได่ตกลงว่าเป็นอะไรกัน แต่เหมือนจะนานกว่าจะได้คำตอบ  เขาจำได้ว่าผมชอบกินน้ำปั่นไม่ต้องละเอียดมาก หวานน้อย รู้ว่าผมชอบกินกุ้งปลาหมึก ซึ่งทำให้ผมชอบเขามาก ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าผมชอบเขามากๆและอยากได้คำตอบเร็ว เราคุยกันอยู่สักพักและผมก็ด่วนตัดสินใจย้ายมาอยู่กับเขาโดยไม่คิดถึงตัวเองว่าจะเสียตังเพิ่ม ระยะทางเพิ่ม ทั้งที่มีคนอื่นมาเตือน แต่นั่นก็ทำให้ผมมีความสุข เขาป่วย เช้าๆผมก็ออกไปตลาดซื้อข้าวต้มซื้อยามาให้ พอผมป่วยไข้ขึ้นก็เช็ดตัวให้ ดูไข้ หาข้าวให้กิน กอดเวลาผมหนาว เราไปเดินเที่ยวด้วยกัน เล่นกันแหย่กัน มีความสุขไช่ไหมล่ะครับ   แต่ปกติคนเราอยู่ไปนานๆก็เหมือนว่านิสัยคนเราจะออกมาทีล่ะนิด ผมด้วยความที่เป็นเด็กกว่าอะไรๆผมก็ทำยาก จนมาพักหลังเราเทลาะกันบ่อย เทลาะกันหนักขึ้น หลายครั้งด้วยหลายๆเรื่องด้วยกันแต่มีสิ่งหนึ่งที่เหทือนเดิมคือ พักหลังเขาไม่ยอมฟังอะไรผมเลย แรกๆผมคิดว่าเขาแก่กว่าน่าจะมีเหตุผลและเข้าใจอะไรง่าย แต่กลับกัน เทลาะทุกครั้งเขาชอบใช้อารมณ์บางทีก็ด่าผม ว่าผม ผมพูดอะไรอธิบายอะไรเขาก็จะบอกว่าทุกอย่างที่ผมพูดคือการเถียง พอผมเงียบเฉยๆเขาก็จะบอกว่าผมประชด ว่าผมทำเป็นเก่ง เราเทลาะกันแบบนี้มาสามสีาครั้ง ผมร้องให้มาหลายหน และทุกครั้งที่เทลาะจะเป็นแบบนี้ ไม่ว่าผมผิดหรือไม่ผิด เขาจะไม่คิดอะไร ไม่เคยคุยกันดีๆ ผมจะดดนว่าตลอด และต้องยอมให้มันจบๆไป ทุกครั้งที่เทลาะเขาจะหาทางพูดว่าเราไปไม่รอดตลอด เหมือนจะยากเลิกกัน นั้นคือสิ่งที่ทำให้ผมร้องให้ ขอให้พูดดีๆ ช่วยกันปรับตัว แต่ก็ไม่มีวี่แวว ผมยอมรับว่าผมอาจจะงี่เง่าในบางเรื่อง แต่เขาชอบคิดมาก พอคิดแล้วก็จะถือว่าความคิดนั้นดีสุดและไม่ยอมฟังใคร  ค่าห้องเราช่วยกันจ่ายหมดแล้ว ตอนนี้ก็มีปัญหาแค่ตัวผมที่ต้องหาตังคืนเขา ค่านั่นค่านี้แทบจะไม่พอ เรื่องที่บ้านที่ทำงาน ช่วงสอบอีก มารุมเลยไช่ไหมล่ะครับ ถ้าในมุมที่เขาดีก็คือดี ช่วยซื้อกับข้าวให้ หลังๆก็ช่วยกันคิด พูดดีกัน มันทำให้ผมมีความสุขมาก แต่บางทีเขาเหมือนแยกแยะไม่ออกว่าผมประชดหรือพูดเล่นหรือพูดจริง เขาเห็นผมพูดอธิบายอะไร หรือทำท่าทางไงเขาจะคิดไปเองเลย และว่าผม.....................ตอนนี้ภาระผมเยอะมากมีแต่ปัญหามากมายที่ไม่มีใครช่วยได้ อยู่กับแฟนก็โอเครถ้าเขาโอเครแต่หลายรอบที่เขาทำแบบนี้ไม่เคยคุยอะไรกันดีๆ มีปัญหาทีไรเหมือนจะไล่ผมไปทุกที กำลังใจผมเริ่มหมด ซึ่งตอนนี้มันอาจจะมากกว่าสิ่งที่ดีกำลังใจที่ดีที่ผมได้รับมาก็ได้  
              ผมไม่รู้จะทำยังไงต่อไปครับ อยากจบแต่ใจก็รัก และอีกอย่างก็ยังไม่พร้อม เพราะปัญหารอบตัวมาก แค่เขาเหมือนจะไล่ผมผมก็เสียกำลังใจไปทุกที   แค่เวลาสองเดือนทำไมมันเป็นแบบนี้  ถ้าเข้ามาอ่านขอล่ะครับ ช่วยพูดกันดีๆ คิดในแง่ดีๆ และเข้าใจกันให้มากขึ้นได้ไหม เพราะผมรักคุณมากๆ