คือเรื่องเป็นแบบนี้ จขกท. เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่แฟลตนี้ได้ประมาณ 3-4 ปีเห็นจะได้ คือในชั้นเดียวกับ จขกท. ก็มี จขกท.
นี่แหละค่ะที่เข้ามาทีหลังสุด ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาจขกท. ต้องพบเจอวีรกรรมของเหล่าเด็กภายในตึกมากมายค่ะ
(ที่ไม่ทราบว่าไม่พอใจอะไรกัน)

          ช่วงย้ายมาแรก ๆ นี่โดนแค่รับน้องค่ะ โดนเคาะประตูเล่น (อันนี้คิดว่าน่าจะมีหลายคนเคยโดนแต่อาจจะโดนเป็นรูปแบบ
แอบกดกริ่งแล้ววิ่งหนีไป) พอเรามาเปิด เอ้า! ไม่มีคน วัน ๆ หลายรอบค่ะ จนพักหลัง ๆ ใครเคาะถ้าไม่ส่งเสียงเช่น 'กับข้าวมาส่งค่ะ'
หรือ 'พัสดุครับ' หรือเสียงเรียกจากที่บ้านเองจขกท. ก็เฉย ๆ ค่ะ จนก๊วนเด็กก็เลิกลาไป

          ช่วงถัดมาก็โดนอีกค่ะ โดนขีดเขียนผนังห้อง (ด้านนอก) ด้วยสีเทียนค่ะ เขียนจิตกรรมฝาผนังกันสนุกเลยค่ะ ขีดเขียนจินตนาการ
แต่งแต้มสีสันให้ห้อง จขกท. (โดยไม่ได้เรียกใช้บริการ) เพลินเลยค่ะ

          ถัดมานี่ จขกท. ปรี๊ดเลย (โดนมาหลายครั้ง เพิ่งปรี๊ด) มาหักเหล็กดัดประตู จขกท. เล่นค่ะ (เหล็กดัดส่วนที่โดนหักคือเป็นส่วนที่
เป็นลวดลายน่ะค่ะ เป็นรูปดอกไม้ ใบไม้ ผีเสื้อสวยๆ) จขกท. เป็นคนเลือกลายเองด้วยนะคะ เข้าใจฟิลไหมคะ ห้องใหม่ ๆ (ที่โดนสีเทียน
ละเลงไปแล้ว) แล้วยังมาโดนหักเหล็กดัดอีก ตอนแรกได้ยินเสียงแก๊ก ๆ กับเสียงเด็กหัวเราะกัน ไม่ได้คิดอะไรนะคะ (ปกติเด็กกลุ่มนี้ชอบ
มาเล่นกันเสียงดัง ๆแถว ๆ ห้อง จขกท. อยู่แล้ว เป็นปกติ) แต่ก็นึกสงสัยเลยเปิดประตูค่ะ เด็กค่ะเด็ก วิ่งหนีวงแตกกันไปหลบคนละทิศ
ละทางบ้างก็วิ่งขึ้นชั้นบน บางคนวิ่งหนีไปชั้นล่าง บางคนไปแอบตรงราวตากผ้าห้องคนอื่น ลมออกหูเลยเลย ความใจเย็นทั้งหมดที่
สั่งสมมา จขกท. เดินออกมาหน้าห้อง ถามเสียงดัง ๆ (กะให้ผู้ปกครองได้ยิน)
"ใครมาหักมุ้งลวดเล่นแบบนี้? มันเล่นได้ที่ไหน? ทำไมมาทำลายข้าวของบ้านคนอื่นเขาแบบนี้? ออกมาให้หมด!"
เด็กเดินกันออกมา แล้วก็มายืนเถียงกันไปเถียงกันมา 'คนนั้นทำ' 'คนนู้นเขาสั่งให้ทำ' 'ไม่ได้ทำ' อิรุงตุงนังไปหมดเลยตัดสินใจ
โทรหาพ่อค่ะ บอกพ่อให้แจ้งผู้ดูแลตึกด้วย วันนั้นเย็น ๆ ก็ฮือฮาพักนึงค่ะ เขาก็แจ้งกลับมาว่าบอกผู้ปกครองเด็กแล้วให้เขาดูแลเด็ก
บลา ๆ (พูดดีนะคะ จบสวย)

          หลังจากที่เคยตอบโต้รอบมุ้งลวดไปก็กลายเป็น จขกท. โดนเด็กกลุ่มนี้แบนค่ะ บางครั้งเวลาเราเดินผ่านเด็กกลุ่มนี้ก็จะเงียบ
แบบไม่มีสาเหตุ พอโดนคล้อยหลังไปแปปนึง จขกท. ได้ยินกับหู 'ตัวประหลาดมาแล้ว' บางครั้งพ่อ จขกท. ได้ยินแล้วก็เอามาบอกค่ะ
พ่อ จขกท. ก็ขำ ๆ ไปเรื่องที่เด็ก ๆ พูดแบบนั้น แต่ จขกท. แค่รู้สึกว่าแย่นิดหน่อยว่า เราไม่ได้ไปว่าดุด่าว่าเขาแบบไร้เหตุผล ในเมื่อ
เขาทำผิด เราบอกผู้ปกครองเขาให้ตักเตือนมันไม่ถูก? จขกท. ไม่ทราบนะคะว่าผู้ปกครองเขาได้ว่ากล่าวตักเตือนตัวเด็ก ๆ เองรึยัง
รึโดนตักเตือนไปแล้วเลยพาลมาแบน จขกท.

          แล้วก็ยังเกิดขึ้นอีก ตอนนี้ผนังไม่มีที่เขียนแล้วค่ะ มุ้งลวดหักหมดแล้วค่ะ อะไรต่อดีน้า เล่นอะไรต่อดี หันไปเจอวาล์วน้ำค่ะ
เป้าหมายใหม่ ปิดมันเล่นซะเลย จขกท. นี่บางทีล้างจานอยู่ เอ้า! น้ำไม่ไหล งงเลยค่ะ ทำไมซ่อมอะไรกันไม่ประกาศให้ลูกบ้านรู้
เดินออกมาเผื่อมีใครแถวนั้นว่าจะถามว่าน้ำไหลไหม หันไปเจอวาล์น้ำโดนปิด กับกลุ่มเด็กที่นั่งเล่นอยู่แถวนั้นค่ะ จขกท. ก็ฟิลแบบ
'อีกละ เอาอีกแล้ว' ครั้งแรกยังเฉย ๆ ค่ะ ถือว่าอ่ะ เด็กอาจจะหยอกขำ ๆ ค่ะ พอเราเดินไปเปิดเด็ก ๆ ก็หัวเราะกันสนุกเลยคะ
คิก ๆ คัก ๆ พักหลังเริ่มบ่อยค่ะ บางครั้งถอดเสื้อผ้าอยู่ในห้องน้ำแล้วค่ะ กะบิดฝักบัวน้ำเย็น ๆ ไหลลงมากระทบกับตัวสดชื่น
คลายเหนื่อย คลายร้อน เปล่าเลย! โดนอีกแล้ว คือโดนบ่อยมากในสถานการณ์แตกต่างกันไปค่ะ
(นี่ยังไม่นับรวมว่ากำลังทำธุระส่วนตัวอีกนะ)

          จขกท. ก็มีบ่น ๆ กับพ่อนะคะ (ด้วยความที่พ่อไม่ค่อยเจอ เพราะทำงานตลอด บางทีก็ไม่ค่อยอยู่ คนที่โดนก็ จขกท. นี่แหละ)
พ่อก็เงียบ ๆ ค่ะแต่ก็นั่งฟังเราบ่นไป เพราะพ่อก็ไม่รู้จะช่วยยังไง รอบล่าสุดเราเลยตอบโต้แบบเงียบ ๆ ด้วยวิธีของเราเอง เขียนป้ายค่ะ
ไปติดไว้ สักพักก็มีเด็กกลุ่มนี้แหละค่ะเดินมาอ่านด้วยเสียงยานคางดังเชียว 'ห้าามมมม เล่นนนนน วาล์ววววว น้ามมมม'
ได้ผลเยี่ยมเลยค่ะ ไม่มีเด็กเล่นแล้ว แล้วผู้ปกครองเด็กกลุ่มนี้พอเด็กมาเดินป้วนเปี้ยนแถวห้องเราก็จะตะโกนมาค่ะว่า 'ออกมา!'
'อย่าไปยุ่ง!' 'มานี่นะ!' แต่ไม่ได้ดุกับเด็กที่ทำค่ะ ดุกับเด็กที่ไม่ได้ทำ แล้วผู้ใหญ่บางคนก็หมางเมินห่างเหินกันไป เคยยิ้มให้กันก็ไม่ยิ้มค่ะ
เคยพูดทักทายกันก็ไม่ได้พูด ตั้งแต่ติดป้ายไว้

          บางที จขกท. ก็คิดนะคะว่าเราคงคิดมากไป แต่ย่าของ จขกท. นาน ๆ มาทีและเคยมีโอกาสพูดคุยกับผู้ปกครองเหล่านั้น
(ย่า จขกท. ไม่รู้เรื่องน่ะค่ะว่าเอาป้ายไปติดแล้ว) พอทักทายยิ้มแย้มไป เขาไม่คุยด้วยค่ะ ย่า จขกท. ก็เดินตาม จขกท. มาแบบเงียบ ๆ
งง ๆ ค่ะ จขกท. ก็เครียดนะคะ แบบบางทีก็คิดว่าสรุปแล้วเราผิดใช่หรือเปล่า? เราไม่ได้อยากให้ความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนบ้าน
(ที่จริงก็อาจจะไม่ได้ชิดเชื้อเท่าไหร่) ต้องสั่นคลอนหรือลดลงไป มันอึดอัดน่ะค่ะ แบบพอเจอหน้ากันจากคุยหรือยิ้มก็กลายเป็นบึ้ง ๆ  
ทั้ง ๆ ที่เราโดนกระทำจากคนในความดูแลของเขา

          จขกท. ไม่มีอคติกับเด็กนะคะ ไม่ใช่คนไม่ชอบเด็ก โดยพื้นฐานจริง ๆ แล้วชอบเด็กด้วยซ้ำ น้อง ๆ ของเพื่อน จขกท. ส่วนใหญ่
จะรักและชอบ จขกท. มากกว่าเพื่อน จขกท. เองอีก (คิดแล้วแอบขำ) เวลาเห็นเด็ก ๆ เล็ก ๆ วัยประมาณ 1 ขวบขึ้นไปถึงประถมต้น
หรือประถมปลายที่มากับพ่อแม่ แล้วไม่ได้งอแงเกินงาม หรือพ่อแม่สอนพูดแล้วฟัง หรือบางคนช่างสังเกต ขี้สงสัย ถามนู้นถามนี้ จขกท.
ก็มองแล้วยิ้มด้วยความเอ็นดูนะคะ พ่อแม่ของเด็กเหล่านั้นยังหันมายิ้มตอบด้วยซ้ำ อันนี้บอกเพราะกลัวบางท่านคิดว่าเรามีอคติ
หรือเป็นพวกไม่ชอบเด็กน่ะค่ะ

***สปอยล์แค่อยากเล่าว่า เด็ก ๆ ไม่จำเป็นต้องซนเป็นลิงเป็นค่างกันทุกคนนะคะ อันนี้ยกตัวอย่างตัวเองเลยด้วยซ้ำ กลัวบางท่านคิดว่าเราไม่เคยเป็นเด็ก หรือไม่เข้าใจความไร้เดียงสาของเด็ก หรือไม่เข้าใจคนเป็นพ่อเป็นแม่ ฯลฯ เด็กบางคนซนจริง ๆ ค่ะ แต่ซนแบบไม่เดือดร้อนน่ะค่ะ งงไหม? 55555 เด็กบางคนซนพอน่ารัก หยุมหยิม ขี้สงสัย ช่างพูดช่างคุย ช่างถาม เด็กบางคนน่ารักจริง ๆ นะคะ ตามวัย (อันนี้ชมจากใจจริง ๆ เพราะเคยเจอ)***

          จริง ๆ ส่วนหนึ่งตั้งกระทู้นี้มาเพื่อระบาย และอยากขอความคิดเห็นว่าเรื่องที่เพื่อนบ้านหมางเมินเรานี่เราจะแก้ยังไง
กับเด็กเหล่านั้นมีวิธีไหนให้เขาเปลี่ยนนิสัยได้ หรือต้องบอกกับผู้ปกครองเขาอย่างเดียว (ในกรณีที่เกิดเหตุซ้ำ) หรือต้องรอ
ให้เขาโตขึ้นกว่านี้ (ปัจจุบันประถมต้น น่าจะประมาณ ป.2-ป.3) หรือทำอะไรไม่ได้คะ? บางทีมันอึดอัดจริง ๆ นะคะ ไม่รู้จะ
ทำยังไง เพราะเราก็เดือดร้อนจากการกระทำของเด็ก ๆ จริง ๆ ค่ะ

          พ่อแม่หรือผู้ปกครองเด็ก ๆ ให้คำแนะนำได้นะคะ มีวิธีไหนที่ทำให้เขาไม่ได้แบนเราไหม 55555 คือแบบโดนเด็กแบน
เฟลนิดหน่อยนะคะ หรือมีวิธีไหนทำให้บ้านแถวนั้นเขาเข้าใจในการกระทำของเราไหม หรือต่างคนต่างอยู่ไปเลย หรือมุมมอง
ของพ่อแม่ผู้ปกครองท่านใดเป็นแบบไหน เราทำอะไรผิดไป บอกกล่าวได้นะคะ หรือวิธีของเรามันไม่เวิร์คกับการตอบโต้เด็ก
ยินดีรับทุกความคิดเห็นค่ะ ขอบคุณที่อ่านจนจบและขอบคุณสำหรับความคิดเห็นนะคะ