คนที่บอกอยากเจอลูก ทำแบบนี้มันรักลูกหรือรักตัวเองกันแน่

เราเป็นแม่ลูกหนึ่ง ตอนนี้อายุสามขวบแล้ว เป็นซิงเกิลมัมมาตั้งแต่ลูกขวบนิดๆ มีแม่เราคอยช่วย(แต่แม่เราก็มีร้านที่ต้องดูแล)

เราไม่เคยรักเขา(พ่อของลูก) แต่เพราะเขามาทำเราท้อง เสียใจแต่ต้องจำใจเพราะก็ไม่อยากให้ลูกเกิดมาขาดพ่อ แต่ไม่ได้จดทะเบียนกัน

แต่แล้วที่ต้องเลิกกันเพราะ เขาหลอกเอาเงินไป (ไม่ใช่แค่ครั้งแรก) หลอกไปแต่ละครั้งชีวิตเราแทบพัง เกือบทำชีวิตราชการเราพัง เช่น

(ขโมยของหลวงไปจำนำ-ดีที่เราอุ้มท้องโย้ๆเดินตามหาพวกร้านจำนำมือถือจนเจอ โทรถามก็ไม่บอก ถ้าไม่ไถ่มาคงโดนออกจากราชการ)
(เอาชุดเครื่องประดับของแม่เราไป-แต่เขาพูดตลอดว่า ไม่ได้เอาไป แหงล่ะ ถ้าจับไม่ได้ก็ไม่มีทางยอมหรอก)
(เอาบัตรเอทีเอ็มเราไปถอนเงินจนหมดธนาคาร มีอยู่เดือนนึงต้องพึ่งเงินแม่ จากที่ไม่เคยต้องแบมือขอเงินแม่ ร้องไห้ไม่มีน้ำตา)

เราไล่ และเลิก ใช้ชีวิตอยู่ตัวคนเดียว ยอมกู้เงินซื้อรถมือสองซักคันเพื่อจะได้ไม่ลำบากถ้าต้องไปคลอด

จนวันคลอดลูก พอเขารู้ก็เอาเงินมาคืนเราบ้าง(ไม่มากเท่าที่มันเอาไปหรอก) แล้วก็ขอกลับมาอยู่เพื่อเลี้ยงลูก

เรายอม แต่เพราะลูก ไม่ได้ยอมเพราะพิสวาท

เราไม่ยอมที่จะมีอะไรด้วยเลย จนหลังๆเขาหงุดหงิดด้วยซ้ำ เราก็อ้างลูก ทำอะไรไม่ได้หรอก บ้านตายายชั้น อย่ามาทำไรรุ่มร่าม

จนชะตาพลิกผันเราต้องออกมาหาบ้านและต้องทำงาน เขาก็คิดจะทำธุรกิจนั่นนี่ หลอกเราจะเซ้งตึกเพื่อทำร้านเกมส์ จะได้มีเวลาดูลูก

เราอุตส่าวางเงิน แม่เราออกเงินอีกสองแสนห้า เพื่อให้ได้ตามที่เขาวางแผน

ขณะที่เชื่อใจว่าเขากลับตัว พอเราบอกว่า จะไปดูร้าน เขาก็บอกว่า ร้านทำนั่นทำนี่ เดี๋ยวจะเลอะเปล่าๆ เดี๋ยวเสร็จแล้วจะพาไป

วันชี้ชะตาตัดขาดคือ เราฝากเงินให้ไปผ่อนบัตรที่เคาเตอร์ ถามถึงใบเสร็จ ก็บอกว่า คงอยู่ในรถเดี๋ยวหาให้
ผ่านไปเจ็ดวัน ธนาคารโทรมาว่าเราไม่จ่าย
เราก็โทรไปว่า คุณจ่ายหรือยัง เขาก็ตอบว่า จ่ายแล้ว

รู้ไม๊ว่า เจ็ดวันที่ผ่านมาเนี่ย มันอยู่อย่างสบาย มีข้าวให้กิน แม่เราทำให้กิน อยู่แบบไม่เดือดเนื้อร้อนใจเลย

สุดท้าย เราโทรถามอีกครั้ง พร้อมตวาด เค้นจนได้รู้ว่า ยังไม่จ่าย ปรี๊ดแตก บอกว่า เก็บข้าว เก็บของออกไปจากบ้าน กอ-อู เดี๋ยวนี้นะ กลับไปอย่าให้เจอ

เราก็ไปที่ตึกที่เซ้งร้านเกมส์ ปิดสนิท โทรไปหาพี่ที่เค้าให้เช่าเซ้งตึก พี่เค้าตอบว่า

พี่ยึดเงินมัดจำเรามาตั้งนานแล้วนะ เพราะวันที่นัดไม่ได้เอาเงินมาจ่ายตามนัดพี่

โหย เรานี่ปรี๊ดเลยอ่ะ เงินเป็นแสน มันไม่ใช่เอามาบำรุงบำเรอ เรากับลูกนะ
เราก็ยังอยู่อย่างลำบาก กินก็อดๆไว้ก่อน ไม่อยากจ่ายเงิน

เขาก็จากไปนะ คือแบบ อยากร้องไห้มากกกกกกกกกกกกกกกกกก แต่อารมณ์นั้น สงสารตัวเองกับแม่ ยังไงก็ต้องเข้มแข็ง
เงินก้อนนะ เหลือติดบัญชีอีกนิดหน่อย แล้วมันคือเงินมรดกก้อนสุดท้าย ไอ้---- เอ๊ย
(เอาเงินไปเยอะอย่างงั้น เล่นพนันชัวร์ เพราะมันเคยมีประวัติ)

หลังจากนั้นไม่เคยติดต่อกัน โทรมาก็ไม่รับ เราไม่โทรไป ประมาณว่า ไม่มีแก ชั้นอยู่ได้ และคิดว่า ถ้าลูกมีพ่อเลวๆแบบนี้ อย่าให้รู้ว่ามีดีกว่า

จนตอนนี้ เขาเพิ่งจะไลน์บอกว่าอยากเจอหน้าลูก ตอนนี้ทำงานอยู่แถวอีสาน ถ้ามีเงินจะส่งเงินมาให้

ตั้งแต่ที่คุยมาประมาณ สองสามเดือน (อาทิตย์หรือ สองอาทิตย์ต่อครั้ง) โอนเงินมาให้รวมแล้ว 23,000 บาท

เราเคยบอกว่า วันไหนมา กทม อยากเจอลูกก็บอก เดี๋ยวขับรถไป แต่ลูกอยู่ไหน ชั้นต้องอยู่ด้วย

ช่วงปิดเทอม ก็มาบอกว่า อยู่ กทม สามวัน จะให้วันนั้นวันนี้ไปหา และมีเงื่อนไขอ้างว่า เขามีแฟนใหม่ไปด้วย

อ๊าว ไปเกี่ยวไรล่ะ ที่เกี่ยวคือ แกกับลูก แล้วชั้นกับแฟนใหม่ ไม่เกี่ยวกัน ก็ไม่คุยกัน (คิดว่า ไม่อยากให้คุยกัน เพราะจะรู้ทันสันดานแกใช่ป่ะ)

แต่อีกใจก็ไม่อยากเห็นหน้าแฟนใหม่คนนี้เลย เพราะไม่อยากให้ลูกเห็นอะไรไม่ดี

แค่รู้ว่าอยู่กับแม่ แล้วพ่อไปทำงาน ตจว ไกลมาก ถ้าโตขึ้นค่อยๆเล่าความจริงยังดีเสียกว่า(คหสต)

สุดท้ายก็ไม่มา บอกไม่ว่าง มีธุระด่วนต้องรีบกลับ (ไม่เป็นไร ดีซะอีก จะได้ไม่ต้องลำบากใจ)

พอเมื่อวานนี้ ไลน์มาบอกว่า จะมารับลูกหน้าบ้านวันหยุดแต่เช้ามืด เราก็บอกว่า ไปไหน ยังไง ทำอะไร ก็คิดว่า ยังไงเราก็ต้องไปด้วยอยู่แล้ว

เขาบอกว่า พาแม่เขา (ย่าของลูก) มา กทม เลยจะพามาเจอหลาน จะพาแต่ลูกไป ไม่ให้เราไปด้วย

อ๊าวววววววววววววววววววววววววววววววววว แกจะมาเจอลูก แล้วชั้นจะปล่อยให้ไปได้ไง ลูกชั้น ชั้นเลี้ยงมา

แกมารับแล้วแกคิดว่า แกจะเข้าใจความรู้สึกนึกคิด กับเด็กที่ฟังมาสองภาษาได้หรอ ปัญญายังฟังไม่รู้เรื่องเลย

เขาบอกว่า แม่เขาไม่อยากเจอหน้าเรา เดี๋ยวๆๆๆๆ เข้าใจตรรกะอะไรผิดรึป่าว คุณย่าคะ ลูกแกทำผิดกับชั้นมาตลอด คุณก็รู้

ยังมาบอกว่าไม่อยากเจอหน้า มันเหตุผลส้นตึกอะไรกันคะ เราก็สืบว่าทำไม

อ๋อออออ ถึงบางอ้อ ว่า เราไปบล้อคเฟสเขา ทำให้เขาเข้าไปดูรูปหลานในเฟสเราไม่ได้ ต้องไปดูจากเฟสญาติคนอื่นในบ้าน

ฟังนะคะ ตอนแรก ชั้นบล้อคทั้งโคตรของคุณแหละค่ะ เพราะ ชั้นไม่รู้ว่า ใครบอกรหัสเข้าเฟสของตนให้พ่อของลูกรู้รึป่าว

เพราะมันชอบเปิดไม่ใช่เพื่อดูแค่ลูก มันเผือกเรื่องเราว่า
เรากลับไปคบกับคนที่เรารักที่เรารอคนนั้นรึป่าว (ก็เพราะมันทำเราชั้นต้องเลิกกันแบบไม่เต็มใจ)
แล้วก็เอามาส่งข้อความกระแนะกระแหน ว่า เป็นไง มัน(แฟนคนที่เรารัก)จะกลับมาไม๊ เอ้อ รอเข้าไปนะ!!! มีความสุขไม๊กับการรอ บลาๆๆๆ

เราเลยเลือกที่จะบล้อคก่อน แล้วค่อยๆสืบว่า คนนี้ปลอดภัยเพราะเจ้าของเฟสคงไม่บอกรหัสให้รู้เป็นแน่แท้

แต่แม่เขา อายุก็ปาเข้าไป ห้าสิบกว่า บ้านๆ คิดว่า คนประมาณนี้ เคยเห็นเวลาจะเข้าเฟส ยังต้องบอกให้ลูกเข้าให้ แล้วเราจะปลอดภัยไม๊

เราบล้อคแล้วไง ไม่ใช่ความผิดเรานี่ คุณเลี้ยงลูกยังไง ตามใจยังไงกระทั่งทำกับเราได้ขนาดนี้ ยังจะมางอน บอกไม่อยากเจอหน้าเรา

เหตุจากเพราะแม่เขาไม่อยากเจอเรา สุดท้ายเถียงกันในไลน์ ไปมาว่า อยากพาเดินเที่ยวก็ไปสิ จะเจอลูกก็ไม่ได้ห้าม แค่ต้องมีเราอยู่ด้วย

ถ้าเราไม่ได้ไปด้วย ก็ไม่ให้ไป นี่คือเงื่อนไขที่เรากำหนดแค่นั้น

มันก็เลยบอกว่า "ไม่ได้ก้อแค่นั้น จบ...ถ้าเรื่องแค่นี้ไม่ได้ ความเป็นพ่อของเขามันก็ไม่มีความหมายอะไร กอดไว้ให้แน่นๆนะ ไม่ต้องเจอก็ไม่ต้องเจอ แค่นี้แหละ..."นี่คือข้อความในไลน์ เอารูปลงไม่ได้ บางคำไม่เหมาะสม)

เขาไม่คิดล่ะ ถ้าเป็นเขา เขาก็ไม่ให้ลูกมาหรอก เรากลัวเขาจะเอาไปอีสาน ถ้าเรายอม อะไรจะเกิดขึ้น ทั้งๆที่เราเป็นฝ่ายถูกกระทำ

แล้วทำไมเราต้องยอม ลูกเป็นสิทธิ์ของแม่โดยชอบธรรมอยู่แล้ว แล้วอาชีพก็มั่นคงกว่าเป็นร้อยเท่า การดูแลของชั้นไม่ได้ขาดตกบกพร่อง

เงินที่เขาโอนมาให้ไม่ได้ไปไหนก็อยู่ที่ลูกเนี่ย ซื้อโต๊ะเขียนหนังสือ จักรยาน สารพัดสิ่งที่ต้องให้ลูก ไม่เคยที่จะคิดถึงคนอื่น

เกลียดคำพูดที่เขาพิมพ์มาในไลน์ เหมือนกับว่า เขาเหนือกว่านะ เราต้องทำตาม

ตลอดเวลาที่เขาหายไป รู้ไม๊ว่า เราอยู่แบบสบายใจมาก แม้จะต้องอดออมอยู่น้อย กินน้อย งานก็ทำหนัก พยายามทำฐานะให้มีเท่าเดิม
(เพราะมันเอาเน็ตบุ้ค โน้ตบุค แหวน สร้อยข้อมือทอง กล้องถ่ายรูปแบบตัวโตๆ ฯลฯ แรกๆบอกยืม หลังๆบอกหาย เพื่อนยืมไป เพื่อนทำพัง เอาไปซ่อม ซ่อมมาแระ แต่ไม่ดีแล้วรวน ขายเหอะ ขายแระ ชาติ--- เหอะครับ)

ใครพอรู้กฎหมาย มีทางไหนที่เราจะป้องกันอะไรไว้ได้บ้าง เพราะตั้งแต่วันนั้นที่เลิกคุยในไลน์ แม่เรากับเรา ระแวง ว่า จะมาเอาลูกไปไหม
แต่เราไปอำเภอแจ้งว่าเป็นผู้ปกครองเพียงผู้เดียวไว้ เพราะพาลูกไปทำพาสปอร์ต แต่ จนท.บอกว่าโดยความเป็นแม่มีสิทธิ์เต็มที่อยู่แล้ว
ยังมีอะไรต้องทำอีกหรือไม่ กลัวและระแวงจริงๆ