ปัญหาโลกแตกที่หลายคนก็เจอเคยเจอ. แต่บางคนมีปัญหาไม่เหมือนกัน เราไม่ใช่คนเดียวใช่ไหมที่เจอเรื่องแบบนี้ รู้สึกท้อแท้หมดกำลังไปหมด ยังไงก็ขอระบายในนี้ละกันนะคะ ใครเคยเจอหรืออยากออกความคิดเห็นได้เต็มที่เลยนะคะ ไม่ว่าจะเป็นความคิดเห็นที่ดีหรือไม่ดี เราถือว่าเป็นกำลังให้เรานะ. เราชื่อแนตแฟนเราชื่อเอ็ม
เรื่องมีอยุ่ว่า
เดือนพฤษภาฯ2557ปีที่แล้วแนตได้มาเข้าเรียนที่วิทยาลัยที่นึงระดับชั้น ปวส1 มาสมัครเรียนคนเดียวพอมาเรียนก็ไม่รู้จักใครสักคน. เราเรียนไปได้สักพัก ได้คุยกับคนคนนึงที่อยู่ห้องเดียวกัน แต่เรามีแฟนแล้วนะ เราคบกับแฟนมาสามปี แต่หลังๆเรามีปัญหากันบ่อยมาก แฟนเราเจ้าชู้มาก. แต่แปลก แฟนเราเจ้าชู้มากยังไง. แต่เเฟนเราก็ไม่เคยทำให้รู้สึกว่าเป็นรองใครเลย แรกๆก็รับไม่ได้หรอกถึงแม้จะเป็นที่หนึ่งก็ตาม. แต่เรารักเค้ามาก. เราเลยเลือกที่จะรับข้อนี้ให้ได้ แล้วคบกันมาถึงสามปี แต่ช่วงหลังนี้มันรู้สึกหนักจนบรรยยายไม่ถูก เสียใจตลอดจนไม่รู้จะทำไง จนมาเจอคนที่บอกนี่แหล่ะที่อยู่ห้องเดียวกัน. มันรู้สึกดีนะ เค้าแลเป็นคนดี คุยกันมาได้จนถึงเดือนกรกฎาคม โดยที่แฟนเราไม่รู้เลย แต่เราก็แค่คุย แต่มันรู้สึกดีกันมาก. ปลายเดือนกรกฎาคมมีสายเรียกเข้าสายนึงโทเข้ามาเรารับแล้วผู้หญิงปลายสายคนนั้นพูดว่า เราแฟนเอ็มนะ .................- _-
เราอึ้งไปพักนึงคิดในใจเจอตอแล้วกู!!
ผู้หญิงคนนั้นบอกว่าเค้าคบกันมา5ปี แต่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน. อยู่กันคนละจังหวัด เจอกันเดือนละครั้ง คบกันมา5ปีละ เราอึ้งไปพักนึงแล้วก็ตกลงกันว่าเราจะไม่ยุ่งกับเอ็มอีก.
พอคุยเสร็จเราก็บล็อคเบอร์บล็อคไลน์บล็อคเฟสเอ็มทั้งหมด จนกระทั่งวันจันทร์ไปเรียน เอ็มเดินมาดึงแขนเราไปถามใหญ่ว่าทำไมโทรหาไม่ติดไลน์ไปไม่ตอบ ทำไมเป็นอะไร??????เราก็พูดไปว่าเราเลิกกันเถอะ เราไม่อยากคุยกับคนที่มีแฟนแล้ว สงสารแฟนตัวเองเหอะ เลิกทำแบบนี้ได้แล้ว. เลิกยุ่งกะเรา(ถึงแม้เราก็มีแฟนเหมือนกัน555). แต่เอ็มรู้นะว่าเรามีแฟน เราไม่เคยปิดบังเอ็ม และเอ็มก็รับได้
ผ่านไปสักอาทิตย์นึงเอ็มเดินมาบอกเราว่า
"แนต เราเลิกกับคนนั้นแล้ว แนตมาคบกับเราเหอะนะ เราไม่ได้รักกัน อยู่ไปก็ฝืน เราไม่มีความสุข เราไม่ได้เป็นเเบบนี้เพราะแนตนะ แต่เรามีปัญหากันมานานแล้ว เพียงแต่แค่ยังไม่มีโอาสพูดกันจิงๆจังๆสักที. เราเลยตัดสินใจ จากกันด้วยดี. เรารักแนตนะ เราคบกันจริงจังได้มั้ย ขอโอกาศสักครั้ง"
คำพูดพวกนี้เราจดไว้ในกระดาษตั้งแต่วันนั้นเราถึงจำมันได้น่ะ- -"
พอเราฟังเอ็มพูดเสร็จเรายอมรับว่าเราใจอ่อน เราเลยตกลง เรากลับจากโรงเรียนเราก็ไปบอกเลิกแฟนเรา เรายอมรับว่าเราเห็นแก่ตัว. สรุป!เรากับเอ็มคบกัน
เราคบกันมาถึงเดือนตุลา2557 เรารู้สึกว่าเรายังรักแฟนเก่าเรา เลยแอบคุยกับแฟนเก่าเรา แต่แฟนเก่าเราไม่รู้นะว่าเราคบกับเอ็มอยู่ ตอนนั้นเอ็มดีกับเรามาก มากจริงๆ เราคุยกับแฟนเก่ารู้สึกมันตัดไม่ได้ แต่ไม่เคยรู้สึกจะกลับไปเลย คุยกับแฟนเก่ามาได้อาทิตนึง เอ็มจับได้ เราทะเลาะกันหนักมาก แต่เราก็เลือกเอ็ม เราเลยเลิกคุยกับแฟนเก่า เราบล็อคทุกอย่าง. เวลาผ่านไปครึ่งเดือนประมาณวันที่20ตุลา. อยู่ๆเอ็มก็มาบอกว่า เราจะไปแคมป์กับเพื่อนๆนะ ไปตามปะสาผู้ชาย สักสองสามวัน เราบอกก็เอาสิ อยู่กับเพื่อนบ้างจะได้ไม่เบื่อ. แล้วจะไปเมื่อไหร่ล่ะ. เอ็มบอกพรุ้งนี้! พออีกวันเราโทไปหาเอ็ม เอ็มบอกเก็บของเสร็จละกำลังออกจากบ้าน. แล้วยังไงจะโทรหานะ เราก็บอกโอเคร. จนผ่านวันนั้นไป เรารู้สึกว่าทำไมมันแปลกๆ ปกติเอ็มเป็นคนโทรหาเราแทบจะตลอด. เอ็มห่างเราไม่ได้เลย. เราเลยลองโทรไป. โทรเท่าไหร่เอ็มก็ไม่รับ. เรางงว่าไปเที่ยวกับเพื่อนตั้งหลายคนต้องมีเช็คอินในเฟสกันบ้างแหล่ะ แต่นี่เฟสเงียบมาก เราโทรเรื่อยๆ โทรเท่าไหร่ก็ไม่รับ จนผ่านอีกวันไป. เราตื่นมาเรานึกขึ้นได้ว่าก่อนเอ็มจะไปเอ็มบอกเราไว้ว่าเพื่อนที่ไปหนึ่งในนั้นชื่อต้า. เราเลยเข้าเฟสเอ็มแล้วค้นหาเฟสคนชื่อต้า พอเจอเฟสเราเลยทักต้าไปว่า. ต้าอยู่กับเอ็มรึเปล่า. ต้าตอบมาว่าเปล่า เราอยู่บ้านกับแฟน. " เราอึ้งจนโทรสับหล่นจากมือ เราไม่รู้จะทำยังไง. เราไม่รู้ว่าเอ็มไปไหน เราคิดยังไงก็คิดไม่ออกว่าเกิดอะไรขึ้น. เราตั้งสติเเล้วโทไปที่บ้านของเอ็ม ยายเอ็มรับสาย เราถามว่า"ยายรู้ไหมคะว่าเอ็มไปไหน หายไปสองวันแล้ว "ยายพูดว่า "เอ็มไปกรุงเทพ"เท่านั่นล่ะ ความคิดเราก็แล่นเข้ามาเรื่องเดียวคือ.' เอ็มไปหาแฟนเก่า' - -...............เรารอให้มันผ่านวันนี้ไป เราจะรอจนกว่าเอ็มจะโทรมา. เราหวังว่าขอให้เรื่องที่เราคิดไม่เป็นเรื่องจิง. จนวันนั้นผ่านไปจนมืดแทบจะอีกวัน เราร้องไห้ตลอด. ไม่กินไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ร้องไห้อย่างเดียว. และก็มีโทรสับเข้าเราคิดในใจขอให้เป็นเอ็ม พอหยิบโทรสับมาสรุปว่าเปฺนเอ็มจริงๆ. เรารีบรับทั้ๆที่ร้องไห้อยู่. เรารีบถามเอ็มว่าไปไหน. อยู่ไหน. ทำไมไม่รับสายเลย. เราถามเยอะมาก. แล้วเอ็มก็พูดว่า"เราขอโทดนะ พรุ้งนี้เราจะเข้าไปหา"เรารอจนถึงอีกวัน แล้วเอ็มก็มาหา เอ็มชวนไปเกาะเสม็ด. เราไปกันสิบคน. รวมเพื่อนๆในห้องเรียนไปด้วยกัน. เอ็มบอกว่าเราอยากพาแนตไปพักผ่อน. จนไปถึงเกาะ เราจัดของเสร็จ และเดินออกมาชายหาดสองคน. เราถามเอ็มขึ้นว่า "สองสามวันที่ผ่านมา ตกลงเอ็มไปไหนกันแน่" ...........(เอ็มเงียบแล้วก้มหน้า). เราเลยพูดอีกทีว่า"ไปหาคนนั้นมาใช่ไหม"เราพูดแล้วภาวนาในใจขอให้เอ็มพูดว่า(ไม่ใช่. ไม่ได้ไป ขอให้เอ็มโกหก!_!) แล้วเอ็มก็พูดว่า "ใช่" แล้วก้มหน้า. !_! !_! !_! !_! ใจเรามันตกไปอยู่ตาตุ่ม เราแทบล้มทั้งยืน. เราร้องไห้หนักมาก. แล้วเอ็มก็พูดว่า "เราขอโทด. เรากลับไปคุยกันได้สักพักหลังจากที่เราจับได้ที่แนตก็ไปคุยกับแฟนเก่าแนต. เราไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบบนี้ ตอนแรกเราคิดว่าแค่ลองคุยอยากปรึกษา เพราะเราเครียดเรื่องแนตมาก. แต่พอคุยไปคุยมา เรารู้สึกคิดถึงเค้า รู้สึกผิดกับเค้า เราขอโทด. แนต. เราต้องเลือกว่ะ". น้ำตาเราก็ยังคงไหลไม่หยุด. ใจทั้งใจเราคือสลาย. ตั้งแต่เอ็มจับได้ครั้งนั้น เราเลิกคุยกับแฟนเก่า. เราคิดว่าเราทำผิดต่อไปนี้เราจะเริ่มใหม่ ทำใหม่ จะทำกับคนนี้ให้ดีที่สุด และเราก็รักเอ็มมาก. แต่ตอนนี้. เราเสียใจ. เสียใจที่สุดคือคำว่าต้องเลือก. สรุปตอนนี้เรากลายเป็นตัวเลือกไปแล้ว. เอ็มพูดว่า "กลับจากเกาะเสม็ดครั้งนี้. เราจะจัดการเรื่องให้เสร็จ เราต้องเลือกให้รู้แล้วรู้รอด จะได้ไม่มีปัญหากัน เรารักแนตนะ". ถึงแม้เอ็มจะพูดว่ารักเรา แต่ทำไมมันเจ็บจี้ดที่หัวใจ เหมือนเอ็มเลือกแล้ว. เหมือนคนที่เอ็มเลือกมันไม่ใช่เรา. พอกลับจากเกาะเสม็ด. ถึงบ้านเอ็มโทรมา "แนต เราขอเวลาสองสามวัน เพื่อถามใจเราเองว่าเราต้องการอะไร. เราอย่าเพิ่งคุยกันนะ" เรารอคำตอบจากเอ็มมาสองวัน. เรารู้สึกกำลังเป็นตัวเลือก และอยู่ๆ เพื่อนเราโทรมา เพื่อนคนนี้สนิททั้งเราและเอ็ม. มันพูดว่า"แนต. ทำใจนะ กูจะพูดอะไรให้ฟัง. เมื่อสักพักเอ็มโทมาหากู มันบอกกูว่า. มันรักแฟนเก่ามัน แต่มันสงสาร. มันเลือกใครดี. และถ้ามันไม่ได้เลือก. มันฝากให้กูดูแล. เชื่อกู คำตอบมันคงไม่ใช่. เตรียมใจกับคำตอบมันนะ กูรักนะเพื่อน"น้ำตามากมาย. หลั่งไหลออกมายิ่งกว่าเอาแม่น้ำทั้งแปดมารวมกัน ความรู้สึกความหวังทั้งหมดพังทลายไม่เหลือสิ้นดี มันเจ็บแทบจะขาดใจ. 'เป็นตัวเลือกก็เจ็บแล้วนะ. แต่เป็นคนไม่ถูกเลือกมันเจ็บมากกว่า '
........เราตั้งสติ แล้วพิมข้อความในไลน์แล้วส่งไปให้เอ็ม "ขอบคุณเวลาที่ผ่านมา. ถึงแม้มันจะสั้น. แต่ก็มีความสุข. ขอโทดกับสิ่งที่เคยทำให้เสียใจ ขอบคุณกับอะไรหลายอย่างที่มอบให้ เรารู้คำตอบของเอ็มแล้ว เอ็มไม่ต้องขอโทดเรา. เอ็มไม่ต้องรู้สึกผิด. ต่อไปนี้ขอให้มีความสุข. ขอให้เราจบกันด้วยดี โชคดี"เอ็มอ่านแล้วตอบกลับมาคำเดียวคือ"ขอโทษที่เป็นแบบนี้"
จากนั้นเราก็ยอมรับและทำความเข้าใจกับความรัก. บางทีความรักมันก็ทำให้มีความสุขจนไม่ต้องการอะไรอีก แต่ทำไมบางครั้งมันให้เราเจ็บ จนเหมือนตายทั้งเป็น. แต่ก็เอาเถอะ!คิดซะว่านี่คือความทรงจำละกัน. ยิ้มมมมเข้าไว้. ทำใจให้ได้. ดีนะที่ตอนนี้ปิดเทอม. เราเลยไม่ต้องเจอเอ็ม เวลาผ่านไปเดือนนึง เต็มๆ นี่ก็เปิดเทอมแล้ว เราพร้อมจะเรียนและแน่นอนเรามาเรียนพร้อมกับใจที่สบาย มีความสุข เราทำใจได้แล้วน่ะ^^ วันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรก. เราเรียนมาถึงเวลากลับบ้าน. ก็กลับบ้านปกติ. อ้อ!!ลืมเล่า. เรากลับมาคบกับแฟนเก่าเราแล้วน่ะ. เราปรับความเข้าใจกันแล้วก็กลับมาคืนดีกัน. พอเลิกเรียนเรากลับมาบ้านปกติ. และก็มีโทรสับเข้า เป็นเพื่อนเราโทรมา. เรารับแล้วเพื่อนก็พูดว่า"แนต วันนี้วันเกิดกู ตอนเย็นแต่งตัวนะ กูจะไปรับ" พอถึงเวลาเราก็แต่งตัวแล้วรอเพื่อนมารับตามที่มันบอก. ไปถึงงานวันเกิดมันก็มีแต่เพื่อนๆในห้องเรียนเกือบทั้งหมด และแน่นอนมีเอ็มอยู่ในนั้น. เราก็เฉยๆ. ปาร์ตี้วันเกิดคืนนี้สนุกมาก.เวลาเกือบเที่ยงคืน อยู่ๆเอ็มเดินมาแล้วบอกว่าออกไปข้างนอกหน่อย ขอคุยไรด้วยหน่อย เราก็เดินตามหลังเอ็มออกไป. เอ็มพูดว่า "แนต. หนึ่งเดือนที่ผ่านมา เรารู้สึกว่าเราขาดแนตไม่ได้ เราคิดถึงแนตว่ะ เชื่อมั้ยหนึ่งเดือนที่ผ่านมา. เราไม่มีความสุขเลย เราคิดถึงคิดแนตมาก. เรากลับมาเหมือนเดิมได้มั้ย ส่วนเรื่องแฟนเก่าเราที่เรากลับไปคบ. เราว่ามันไม่ใช่จริงๆว่ะ เราเลยบอกเลิกไปได้สักพักละ และเราก็ทบทวนตัวเอง จนวันนี้เราว่าเราจะคุยกับแนตเรื่องนี้. เราขอโอกาศอีกสักครั้ง เราสัญญาถ้ามีอีกครั้ง. แนตจะทำอะไรกับเราก็ได้. เราจะไม่มีวันมาให้แนตเห็นหน้าเราอีก. เรารักแนตนะ" เรามองหน้าเอ็มสักพักใหญ่ๆแล้วน้ำตาเราก็ไหล. เราไม่รู้จะทำยังไง. เอ็มอ้อนวอนขอร้องเรามาก. พูดขอร้องไม่รู้จักจบ. เราเลยบอกเอ็มว่า"เราขอคิดดูก่อนนะ" เรากลับเข้าไปในปาร์ตี้. เราเมามาก. ทุกคนเริ่มเมา ผับใกล้ปิด ทุกคนแยกย้ายกลับบ้าน
เช้ารุ่งขึ้น'โทรสับเราสั่นไม่หยุด. จนเราต้องหยิบมากำลังจะรับ แต่ชะงักเบรกอย่างแรง เพราะเบอร์ที่โทรมาเป็นเบอร์แฟนเก่าเรา. เราไม่ได้รับจนสายนั้นวางไป
เราเปิดไลน์ดู ข้อความเข้าเป็นสิบ. ทั้งหมดเป็นของแฟนเก่าเราทั้งนั้น. ข้อความสุดท้ายแฟนเก่าเราพิมมาบอกว่าเลิก. เราตกใจมากเรารีบลุก. เอ็มนอนอยุ่ข้างๆเราซึ่งเอ็มหลับอยู่. สรุปมะคืนเรากลับมาพร้อมเอ็ม ..เรารีบลุกเปิดประตูออกไปข้างนอกแล้วโทรหาแฟนเก่าเรา เเฟนเก่าเราบอก"มันสายไปแล้ว ไม่ต้องโทรมาแล้ว ไปซะ" เรารีบบอกเราจะรีบไปหา แฟนเก่าเราบอกว่า"ไม่ต้องกลับมา ไปอยู่กับคนที่อยู่ในรูปไลน์แนตเหอะ"!!!!!!!!!!!!!!วางสายปุ้ป เรารีบเข้าไลน์ดู ปรากฏว่า มีคนเปลี่ยนรูปไลน์เราเป็นรูปเรากับเอ็มกอดกันเป็นรูปโปรไฟล์. O o. O _ O. ชิหายแล้ววววว
จะเป็นใครที่ไหนไปไม่ได้ที่เป็นคนเปลี่ยน นอกซะจาก. เอ็ม. .....
เรากลับเข้าไปหาเอ็ม เอ็มตื่นพอดี เราพูดว่า "ทำแบบนี้ทำไม เปลี่ยนรูปแบบนี้ทำไม" เอ็มมองเราแล้วพูดว่า "ขอโทด. เราอยากให้แนตกลับมา กลับมาเป็นเหมือนเดิมนะ" ทุกสิ่งอย่างมันคงจบแล้วล่ะ เรามันเลว สมแล้ว. คบกับเอ็มไปนั่นแหล่ะ เหมาะแล้ว เราตอบเอ็มไป "อืม" - -!
สองเดือนผ่านไป เราคบกันมาก็มีความสุขนะ เอ็มดีมาก ตอนนี้ก็คือรักอ่ะ และเราก็ดีกับเอ็มมาก อยู่ๆเรารู้สึกว่าอาการเราเเปลกๆ. เวียนหัว อ้วกทั้งวัน. กินอะไรไม่ได้. อ้วกอออกมาตลอด. เรากังวลว่าเราเป็นอะไรนะ เราเลยเครียดมาก เพราะเราอาการแย่. เราเครียดถึงขั้นไปซื้อยาแก้เครียดแก้ปวดหัว ยานอนหลับ. ซื้อมาเยอะมาก. กินเยอะมาก. กินเท่าไหร่ก็ไม่หาย. เป็นหนักกว่าเดิมด้วยซ้ำ เอ็มสงสัยว่าเราเป็นอะไรกันแน่ จนไปโรงพยาบาล ผลตรวจออกมาสรุป!เราท้อง. เราตกใจมาก เพราะไม่คิดเรื่องนี้จริงๆ เราคิดว่าเราเป็นโรคเครียดมากกว่า เพราะว่าเราเครียดจริงๆ. ประจำเดือนมันหยุดๆมาจนเราชินอยู่แล้ว. ทีนี้เอาไงล่ะ จะทำยังไงกันดี. เราได้นามบัตรคลีนิคแห่งหนึ่งมา เป็นคลีนิคทำแท้ง เราตัดสินใจว่าจะไปที่นั่น เพราะเรายังไม่พร้อมกันจริงๆ สุดท้ายมีเหตุจำเป็นที่ต้องใช้เงินก้อนนี้จริงๆ เราตั้งใจกันไว้ว่าจะเอาเงินก้อนนี้ไปทำแท้ง. แต่ตอนนี้มันต้องใช้จริงๆ เลยไม่ได้ไปทำแท้ง เราท้องได้สามเดือนแล้ว. เราก็ไม่รู้จะทำไง. เราไปหาซื้อยาขับมากิน. เรากินหมดไปสองชุด ก็ไม่อออก. กินอะไรก็อออก. โอ้ยยยเครียด จะทำยังไงดี. เวลาผ่านไปสักพัก ตอนนั้นเรารู้สึกอยากออกไปหาไรกินเราเลยโทรไปหาเอ็ม อ่านต่อตอน2
เวรกำ1
เรื่องมีอยุ่ว่า
เดือนพฤษภาฯ2557ปีที่แล้วแนตได้มาเข้าเรียนที่วิทยาลัยที่นึงระดับชั้น ปวส1 มาสมัครเรียนคนเดียวพอมาเรียนก็ไม่รู้จักใครสักคน. เราเรียนไปได้สักพัก ได้คุยกับคนคนนึงที่อยู่ห้องเดียวกัน แต่เรามีแฟนแล้วนะ เราคบกับแฟนมาสามปี แต่หลังๆเรามีปัญหากันบ่อยมาก แฟนเราเจ้าชู้มาก. แต่แปลก แฟนเราเจ้าชู้มากยังไง. แต่เเฟนเราก็ไม่เคยทำให้รู้สึกว่าเป็นรองใครเลย แรกๆก็รับไม่ได้หรอกถึงแม้จะเป็นที่หนึ่งก็ตาม. แต่เรารักเค้ามาก. เราเลยเลือกที่จะรับข้อนี้ให้ได้ แล้วคบกันมาถึงสามปี แต่ช่วงหลังนี้มันรู้สึกหนักจนบรรยยายไม่ถูก เสียใจตลอดจนไม่รู้จะทำไง จนมาเจอคนที่บอกนี่แหล่ะที่อยู่ห้องเดียวกัน. มันรู้สึกดีนะ เค้าแลเป็นคนดี คุยกันมาได้จนถึงเดือนกรกฎาคม โดยที่แฟนเราไม่รู้เลย แต่เราก็แค่คุย แต่มันรู้สึกดีกันมาก. ปลายเดือนกรกฎาคมมีสายเรียกเข้าสายนึงโทเข้ามาเรารับแล้วผู้หญิงปลายสายคนนั้นพูดว่า เราแฟนเอ็มนะ .................- _-
เราอึ้งไปพักนึงคิดในใจเจอตอแล้วกู!!
ผู้หญิงคนนั้นบอกว่าเค้าคบกันมา5ปี แต่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน. อยู่กันคนละจังหวัด เจอกันเดือนละครั้ง คบกันมา5ปีละ เราอึ้งไปพักนึงแล้วก็ตกลงกันว่าเราจะไม่ยุ่งกับเอ็มอีก.
พอคุยเสร็จเราก็บล็อคเบอร์บล็อคไลน์บล็อคเฟสเอ็มทั้งหมด จนกระทั่งวันจันทร์ไปเรียน เอ็มเดินมาดึงแขนเราไปถามใหญ่ว่าทำไมโทรหาไม่ติดไลน์ไปไม่ตอบ ทำไมเป็นอะไร??????เราก็พูดไปว่าเราเลิกกันเถอะ เราไม่อยากคุยกับคนที่มีแฟนแล้ว สงสารแฟนตัวเองเหอะ เลิกทำแบบนี้ได้แล้ว. เลิกยุ่งกะเรา(ถึงแม้เราก็มีแฟนเหมือนกัน555). แต่เอ็มรู้นะว่าเรามีแฟน เราไม่เคยปิดบังเอ็ม และเอ็มก็รับได้
ผ่านไปสักอาทิตย์นึงเอ็มเดินมาบอกเราว่า
"แนต เราเลิกกับคนนั้นแล้ว แนตมาคบกับเราเหอะนะ เราไม่ได้รักกัน อยู่ไปก็ฝืน เราไม่มีความสุข เราไม่ได้เป็นเเบบนี้เพราะแนตนะ แต่เรามีปัญหากันมานานแล้ว เพียงแต่แค่ยังไม่มีโอาสพูดกันจิงๆจังๆสักที. เราเลยตัดสินใจ จากกันด้วยดี. เรารักแนตนะ เราคบกันจริงจังได้มั้ย ขอโอกาศสักครั้ง"
คำพูดพวกนี้เราจดไว้ในกระดาษตั้งแต่วันนั้นเราถึงจำมันได้น่ะ- -"
พอเราฟังเอ็มพูดเสร็จเรายอมรับว่าเราใจอ่อน เราเลยตกลง เรากลับจากโรงเรียนเราก็ไปบอกเลิกแฟนเรา เรายอมรับว่าเราเห็นแก่ตัว. สรุป!เรากับเอ็มคบกัน
เราคบกันมาถึงเดือนตุลา2557 เรารู้สึกว่าเรายังรักแฟนเก่าเรา เลยแอบคุยกับแฟนเก่าเรา แต่แฟนเก่าเราไม่รู้นะว่าเราคบกับเอ็มอยู่ ตอนนั้นเอ็มดีกับเรามาก มากจริงๆ เราคุยกับแฟนเก่ารู้สึกมันตัดไม่ได้ แต่ไม่เคยรู้สึกจะกลับไปเลย คุยกับแฟนเก่ามาได้อาทิตนึง เอ็มจับได้ เราทะเลาะกันหนักมาก แต่เราก็เลือกเอ็ม เราเลยเลิกคุยกับแฟนเก่า เราบล็อคทุกอย่าง. เวลาผ่านไปครึ่งเดือนประมาณวันที่20ตุลา. อยู่ๆเอ็มก็มาบอกว่า เราจะไปแคมป์กับเพื่อนๆนะ ไปตามปะสาผู้ชาย สักสองสามวัน เราบอกก็เอาสิ อยู่กับเพื่อนบ้างจะได้ไม่เบื่อ. แล้วจะไปเมื่อไหร่ล่ะ. เอ็มบอกพรุ้งนี้! พออีกวันเราโทไปหาเอ็ม เอ็มบอกเก็บของเสร็จละกำลังออกจากบ้าน. แล้วยังไงจะโทรหานะ เราก็บอกโอเคร. จนผ่านวันนั้นไป เรารู้สึกว่าทำไมมันแปลกๆ ปกติเอ็มเป็นคนโทรหาเราแทบจะตลอด. เอ็มห่างเราไม่ได้เลย. เราเลยลองโทรไป. โทรเท่าไหร่เอ็มก็ไม่รับ. เรางงว่าไปเที่ยวกับเพื่อนตั้งหลายคนต้องมีเช็คอินในเฟสกันบ้างแหล่ะ แต่นี่เฟสเงียบมาก เราโทรเรื่อยๆ โทรเท่าไหร่ก็ไม่รับ จนผ่านอีกวันไป. เราตื่นมาเรานึกขึ้นได้ว่าก่อนเอ็มจะไปเอ็มบอกเราไว้ว่าเพื่อนที่ไปหนึ่งในนั้นชื่อต้า. เราเลยเข้าเฟสเอ็มแล้วค้นหาเฟสคนชื่อต้า พอเจอเฟสเราเลยทักต้าไปว่า. ต้าอยู่กับเอ็มรึเปล่า. ต้าตอบมาว่าเปล่า เราอยู่บ้านกับแฟน. " เราอึ้งจนโทรสับหล่นจากมือ เราไม่รู้จะทำยังไง. เราไม่รู้ว่าเอ็มไปไหน เราคิดยังไงก็คิดไม่ออกว่าเกิดอะไรขึ้น. เราตั้งสติเเล้วโทไปที่บ้านของเอ็ม ยายเอ็มรับสาย เราถามว่า"ยายรู้ไหมคะว่าเอ็มไปไหน หายไปสองวันแล้ว "ยายพูดว่า "เอ็มไปกรุงเทพ"เท่านั่นล่ะ ความคิดเราก็แล่นเข้ามาเรื่องเดียวคือ.' เอ็มไปหาแฟนเก่า' - -...............เรารอให้มันผ่านวันนี้ไป เราจะรอจนกว่าเอ็มจะโทรมา. เราหวังว่าขอให้เรื่องที่เราคิดไม่เป็นเรื่องจิง. จนวันนั้นผ่านไปจนมืดแทบจะอีกวัน เราร้องไห้ตลอด. ไม่กินไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ร้องไห้อย่างเดียว. และก็มีโทรสับเข้าเราคิดในใจขอให้เป็นเอ็ม พอหยิบโทรสับมาสรุปว่าเปฺนเอ็มจริงๆ. เรารีบรับทั้ๆที่ร้องไห้อยู่. เรารีบถามเอ็มว่าไปไหน. อยู่ไหน. ทำไมไม่รับสายเลย. เราถามเยอะมาก. แล้วเอ็มก็พูดว่า"เราขอโทดนะ พรุ้งนี้เราจะเข้าไปหา"เรารอจนถึงอีกวัน แล้วเอ็มก็มาหา เอ็มชวนไปเกาะเสม็ด. เราไปกันสิบคน. รวมเพื่อนๆในห้องเรียนไปด้วยกัน. เอ็มบอกว่าเราอยากพาแนตไปพักผ่อน. จนไปถึงเกาะ เราจัดของเสร็จ และเดินออกมาชายหาดสองคน. เราถามเอ็มขึ้นว่า "สองสามวันที่ผ่านมา ตกลงเอ็มไปไหนกันแน่" ...........(เอ็มเงียบแล้วก้มหน้า). เราเลยพูดอีกทีว่า"ไปหาคนนั้นมาใช่ไหม"เราพูดแล้วภาวนาในใจขอให้เอ็มพูดว่า(ไม่ใช่. ไม่ได้ไป ขอให้เอ็มโกหก!_!) แล้วเอ็มก็พูดว่า "ใช่" แล้วก้มหน้า. !_! !_! !_! !_! ใจเรามันตกไปอยู่ตาตุ่ม เราแทบล้มทั้งยืน. เราร้องไห้หนักมาก. แล้วเอ็มก็พูดว่า "เราขอโทด. เรากลับไปคุยกันได้สักพักหลังจากที่เราจับได้ที่แนตก็ไปคุยกับแฟนเก่าแนต. เราไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบบนี้ ตอนแรกเราคิดว่าแค่ลองคุยอยากปรึกษา เพราะเราเครียดเรื่องแนตมาก. แต่พอคุยไปคุยมา เรารู้สึกคิดถึงเค้า รู้สึกผิดกับเค้า เราขอโทด. แนต. เราต้องเลือกว่ะ". น้ำตาเราก็ยังคงไหลไม่หยุด. ใจทั้งใจเราคือสลาย. ตั้งแต่เอ็มจับได้ครั้งนั้น เราเลิกคุยกับแฟนเก่า. เราคิดว่าเราทำผิดต่อไปนี้เราจะเริ่มใหม่ ทำใหม่ จะทำกับคนนี้ให้ดีที่สุด และเราก็รักเอ็มมาก. แต่ตอนนี้. เราเสียใจ. เสียใจที่สุดคือคำว่าต้องเลือก. สรุปตอนนี้เรากลายเป็นตัวเลือกไปแล้ว. เอ็มพูดว่า "กลับจากเกาะเสม็ดครั้งนี้. เราจะจัดการเรื่องให้เสร็จ เราต้องเลือกให้รู้แล้วรู้รอด จะได้ไม่มีปัญหากัน เรารักแนตนะ". ถึงแม้เอ็มจะพูดว่ารักเรา แต่ทำไมมันเจ็บจี้ดที่หัวใจ เหมือนเอ็มเลือกแล้ว. เหมือนคนที่เอ็มเลือกมันไม่ใช่เรา. พอกลับจากเกาะเสม็ด. ถึงบ้านเอ็มโทรมา "แนต เราขอเวลาสองสามวัน เพื่อถามใจเราเองว่าเราต้องการอะไร. เราอย่าเพิ่งคุยกันนะ" เรารอคำตอบจากเอ็มมาสองวัน. เรารู้สึกกำลังเป็นตัวเลือก และอยู่ๆ เพื่อนเราโทรมา เพื่อนคนนี้สนิททั้งเราและเอ็ม. มันพูดว่า"แนต. ทำใจนะ กูจะพูดอะไรให้ฟัง. เมื่อสักพักเอ็มโทมาหากู มันบอกกูว่า. มันรักแฟนเก่ามัน แต่มันสงสาร. มันเลือกใครดี. และถ้ามันไม่ได้เลือก. มันฝากให้กูดูแล. เชื่อกู คำตอบมันคงไม่ใช่. เตรียมใจกับคำตอบมันนะ กูรักนะเพื่อน"น้ำตามากมาย. หลั่งไหลออกมายิ่งกว่าเอาแม่น้ำทั้งแปดมารวมกัน ความรู้สึกความหวังทั้งหมดพังทลายไม่เหลือสิ้นดี มันเจ็บแทบจะขาดใจ. 'เป็นตัวเลือกก็เจ็บแล้วนะ. แต่เป็นคนไม่ถูกเลือกมันเจ็บมากกว่า '
........เราตั้งสติ แล้วพิมข้อความในไลน์แล้วส่งไปให้เอ็ม "ขอบคุณเวลาที่ผ่านมา. ถึงแม้มันจะสั้น. แต่ก็มีความสุข. ขอโทดกับสิ่งที่เคยทำให้เสียใจ ขอบคุณกับอะไรหลายอย่างที่มอบให้ เรารู้คำตอบของเอ็มแล้ว เอ็มไม่ต้องขอโทดเรา. เอ็มไม่ต้องรู้สึกผิด. ต่อไปนี้ขอให้มีความสุข. ขอให้เราจบกันด้วยดี โชคดี"เอ็มอ่านแล้วตอบกลับมาคำเดียวคือ"ขอโทษที่เป็นแบบนี้"
จากนั้นเราก็ยอมรับและทำความเข้าใจกับความรัก. บางทีความรักมันก็ทำให้มีความสุขจนไม่ต้องการอะไรอีก แต่ทำไมบางครั้งมันให้เราเจ็บ จนเหมือนตายทั้งเป็น. แต่ก็เอาเถอะ!คิดซะว่านี่คือความทรงจำละกัน. ยิ้มมมมเข้าไว้. ทำใจให้ได้. ดีนะที่ตอนนี้ปิดเทอม. เราเลยไม่ต้องเจอเอ็ม เวลาผ่านไปเดือนนึง เต็มๆ นี่ก็เปิดเทอมแล้ว เราพร้อมจะเรียนและแน่นอนเรามาเรียนพร้อมกับใจที่สบาย มีความสุข เราทำใจได้แล้วน่ะ^^ วันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรก. เราเรียนมาถึงเวลากลับบ้าน. ก็กลับบ้านปกติ. อ้อ!!ลืมเล่า. เรากลับมาคบกับแฟนเก่าเราแล้วน่ะ. เราปรับความเข้าใจกันแล้วก็กลับมาคืนดีกัน. พอเลิกเรียนเรากลับมาบ้านปกติ. และก็มีโทรสับเข้า เป็นเพื่อนเราโทรมา. เรารับแล้วเพื่อนก็พูดว่า"แนต วันนี้วันเกิดกู ตอนเย็นแต่งตัวนะ กูจะไปรับ" พอถึงเวลาเราก็แต่งตัวแล้วรอเพื่อนมารับตามที่มันบอก. ไปถึงงานวันเกิดมันก็มีแต่เพื่อนๆในห้องเรียนเกือบทั้งหมด และแน่นอนมีเอ็มอยู่ในนั้น. เราก็เฉยๆ. ปาร์ตี้วันเกิดคืนนี้สนุกมาก.เวลาเกือบเที่ยงคืน อยู่ๆเอ็มเดินมาแล้วบอกว่าออกไปข้างนอกหน่อย ขอคุยไรด้วยหน่อย เราก็เดินตามหลังเอ็มออกไป. เอ็มพูดว่า "แนต. หนึ่งเดือนที่ผ่านมา เรารู้สึกว่าเราขาดแนตไม่ได้ เราคิดถึงแนตว่ะ เชื่อมั้ยหนึ่งเดือนที่ผ่านมา. เราไม่มีความสุขเลย เราคิดถึงคิดแนตมาก. เรากลับมาเหมือนเดิมได้มั้ย ส่วนเรื่องแฟนเก่าเราที่เรากลับไปคบ. เราว่ามันไม่ใช่จริงๆว่ะ เราเลยบอกเลิกไปได้สักพักละ และเราก็ทบทวนตัวเอง จนวันนี้เราว่าเราจะคุยกับแนตเรื่องนี้. เราขอโอกาศอีกสักครั้ง เราสัญญาถ้ามีอีกครั้ง. แนตจะทำอะไรกับเราก็ได้. เราจะไม่มีวันมาให้แนตเห็นหน้าเราอีก. เรารักแนตนะ" เรามองหน้าเอ็มสักพักใหญ่ๆแล้วน้ำตาเราก็ไหล. เราไม่รู้จะทำยังไง. เอ็มอ้อนวอนขอร้องเรามาก. พูดขอร้องไม่รู้จักจบ. เราเลยบอกเอ็มว่า"เราขอคิดดูก่อนนะ" เรากลับเข้าไปในปาร์ตี้. เราเมามาก. ทุกคนเริ่มเมา ผับใกล้ปิด ทุกคนแยกย้ายกลับบ้าน
เช้ารุ่งขึ้น'โทรสับเราสั่นไม่หยุด. จนเราต้องหยิบมากำลังจะรับ แต่ชะงักเบรกอย่างแรง เพราะเบอร์ที่โทรมาเป็นเบอร์แฟนเก่าเรา. เราไม่ได้รับจนสายนั้นวางไป
เราเปิดไลน์ดู ข้อความเข้าเป็นสิบ. ทั้งหมดเป็นของแฟนเก่าเราทั้งนั้น. ข้อความสุดท้ายแฟนเก่าเราพิมมาบอกว่าเลิก. เราตกใจมากเรารีบลุก. เอ็มนอนอยุ่ข้างๆเราซึ่งเอ็มหลับอยู่. สรุปมะคืนเรากลับมาพร้อมเอ็ม ..เรารีบลุกเปิดประตูออกไปข้างนอกแล้วโทรหาแฟนเก่าเรา เเฟนเก่าเราบอก"มันสายไปแล้ว ไม่ต้องโทรมาแล้ว ไปซะ" เรารีบบอกเราจะรีบไปหา แฟนเก่าเราบอกว่า"ไม่ต้องกลับมา ไปอยู่กับคนที่อยู่ในรูปไลน์แนตเหอะ"!!!!!!!!!!!!!!วางสายปุ้ป เรารีบเข้าไลน์ดู ปรากฏว่า มีคนเปลี่ยนรูปไลน์เราเป็นรูปเรากับเอ็มกอดกันเป็นรูปโปรไฟล์. O o. O _ O. ชิหายแล้ววววว
จะเป็นใครที่ไหนไปไม่ได้ที่เป็นคนเปลี่ยน นอกซะจาก. เอ็ม. .....
เรากลับเข้าไปหาเอ็ม เอ็มตื่นพอดี เราพูดว่า "ทำแบบนี้ทำไม เปลี่ยนรูปแบบนี้ทำไม" เอ็มมองเราแล้วพูดว่า "ขอโทด. เราอยากให้แนตกลับมา กลับมาเป็นเหมือนเดิมนะ" ทุกสิ่งอย่างมันคงจบแล้วล่ะ เรามันเลว สมแล้ว. คบกับเอ็มไปนั่นแหล่ะ เหมาะแล้ว เราตอบเอ็มไป "อืม" - -!
สองเดือนผ่านไป เราคบกันมาก็มีความสุขนะ เอ็มดีมาก ตอนนี้ก็คือรักอ่ะ และเราก็ดีกับเอ็มมาก อยู่ๆเรารู้สึกว่าอาการเราเเปลกๆ. เวียนหัว อ้วกทั้งวัน. กินอะไรไม่ได้. อ้วกอออกมาตลอด. เรากังวลว่าเราเป็นอะไรนะ เราเลยเครียดมาก เพราะเราอาการแย่. เราเครียดถึงขั้นไปซื้อยาแก้เครียดแก้ปวดหัว ยานอนหลับ. ซื้อมาเยอะมาก. กินเยอะมาก. กินเท่าไหร่ก็ไม่หาย. เป็นหนักกว่าเดิมด้วยซ้ำ เอ็มสงสัยว่าเราเป็นอะไรกันแน่ จนไปโรงพยาบาล ผลตรวจออกมาสรุป!เราท้อง. เราตกใจมาก เพราะไม่คิดเรื่องนี้จริงๆ เราคิดว่าเราเป็นโรคเครียดมากกว่า เพราะว่าเราเครียดจริงๆ. ประจำเดือนมันหยุดๆมาจนเราชินอยู่แล้ว. ทีนี้เอาไงล่ะ จะทำยังไงกันดี. เราได้นามบัตรคลีนิคแห่งหนึ่งมา เป็นคลีนิคทำแท้ง เราตัดสินใจว่าจะไปที่นั่น เพราะเรายังไม่พร้อมกันจริงๆ สุดท้ายมีเหตุจำเป็นที่ต้องใช้เงินก้อนนี้จริงๆ เราตั้งใจกันไว้ว่าจะเอาเงินก้อนนี้ไปทำแท้ง. แต่ตอนนี้มันต้องใช้จริงๆ เลยไม่ได้ไปทำแท้ง เราท้องได้สามเดือนแล้ว. เราก็ไม่รู้จะทำไง. เราไปหาซื้อยาขับมากิน. เรากินหมดไปสองชุด ก็ไม่อออก. กินอะไรก็อออก. โอ้ยยยเครียด จะทำยังไงดี. เวลาผ่านไปสักพัก ตอนนั้นเรารู้สึกอยากออกไปหาไรกินเราเลยโทรไปหาเอ็ม อ่านต่อตอน2