เราผิดปกติใช่ไหม

เล่าที่มาก่อนนะคะกลัวไม่เค้าใจ

     ตอนเราอายุประมาณ8-9ขวบ
เราเจอผู้หญิงคนนึงในเซเว่น เป็นคนที่หน้าตาน่ารักแบบการ์ตูนญี่ปุ่นเลย
เราก็นึกในใจว่า เป็นใครกันนะ ที่อำเภอเราไม่มีชุดนร.แบบนี้นี่หน่า เราชอบความน่ารักของเธอเลย
     พอ อายุ 10-11 ขวบ ย้ายรร.ไปอยู่อีกอำเภอนึง
เราเห็นผู้หญิงคนนั้นเราดีใจมาก นี่เราจะได้เป็นเพื่อนกับตัวการ์ตูนหรอเนี่ย
เราก็เริ่มทักเค้าว่าชื่ออะไร บ้านอยู่ที่ไหน ปรากฏว่า พ่อแม่เรารู้จักกัน
ก็คุยกันมาดีตลอด
     แต่ไม่นาน เค้าก็ชอบขโมยของไปสมุด,รายงานบ้าง บางทีก็ไม่คืนเลย
แล้วไปบอกครูว่าเราทำหาย เราเริ่มกลับบ้านไปร้องไห้ ไปฟ้องครูทีหลัง บางทีก็โทรมาคุยโทรศัพท์
แล้วถามว่าทำไรอยู่ เราจะได้ทำตาม เราก็แกล้งกลับว่านอนอยู่แค่นี้นะ
     พอ อายุ 12-14 ปี เราก็ดันได้มัธยมห้องเดียวกัน
ตอนนั้นเราตีตัวออกห่าง หาเพื่อนใหม่แล้ว แต่เค้ากลับไปบอกคนอื่นว่า
เราเล่นไสยศาสตร์ เราก็บอกเค้าดีๆว่า ถ้าเล่นไสยเราไม่อยู่ห้องเดียวกับเธอหรอก
นิสัยขี้ขโมยก็มีมาตลอดเหมือนเดิม ชอบซื้อของตามตลอด
ชอบแข่งเรียนกับเราด้วย เราเบื่อสุดๆจำคะแนนทุกวิชาของเราได้ ตัวเรายังไม่ค่อยจะจำเลย
     พอ 15 เราก็ต้องเริ่มเรียนพิเศษ เจอที่เรียนพิเศษทีไร เรากลัวทุกที
กลัวว่าเค้าจะมาแข่งกับเรา กลัวยิ้มสยองของเค้าทุกครั้ง
เค้ารู้ว่าเราไม่ชอบมันก็ยั่วโมโห แต่เราไม่หวั่นไหวหรอก ชอบนินทาเราให้เพื่อนๆเกลียดด้วย
มีเชื่อบ้างไม่เชื่อบ้าง ตามบุญตามกรรม

     ตอนที่ขโมยเเล้วบอกครูว่าเราทำหาย เราเกลียดตั้งแต่ตอนนั้น
แต่ตอนนี้เราให้อภัยเค้าแล้ว แต่เรากลัวเค้าแทน ไม่อยากเจอ เห็นแล้วหนีทุกครั้ง เราเรียนพิเศษไม่ทันแล้ว
เรากลัวรถเก๋งสีขาวทุกคัน เพราะที่บ้านของเธอมี เราจะต้องหนีไปถึงเมื่อไร


ใครเคยเจอแบบนี้ หรือมีคำแนะนำช่วยบอกด้วยค่ะ อยากหลุดออกจากจุดๆนี้
เรากลัวเกินเหตุไปหรือเปล่า เราก็สวดมนต์ นั่งสมาธิ เข้าวัดนะ
แต่กลัวเค้าเหลือเกิน เค้ามีอิทธิพลขนาดนั้นหรอ?ก็ไม่ เราคิดว่ามันคือปม
เราจึงกลัวทุกคนที่เค้ามาหาเรา แต่เราแก้ไม่ได้ซักที