ผมอายุ 19 มีปันหาชีวิตเยอะมาก
ครอบครัวแตกแยก
เรียนไม่จบเพราะมีปัญหากับอาจาร์น
ทำงานช่วยพ่ออยู่บ้านก็ไม่ได้รับการเอาใจใส่ จะกินจะอยู่ยังไงไม่สนใจขอแค่ทำงานให้ก็พอ
มีเพื่อน เพื่อนก็ขยันหาปัญหามาให้ สรุป เพื่อนพ่อแม่พี่น้อง มีก็เหมือนไม่มี ปกติผมก็พออยู่ได้ครับ พยายามดูแลให้ตัวเองมีชีวิตรอดทุกวัน
เวลาผ่านไปความคิดผมก็โตขึ้น มีความคิดและทัศนะคติที่ดี เข้มแข็งพอจะดูแลตตัวเองได้ แต่ก็อย่างว่าครับ ผมก็ยังเป็นแค่เด็ก ต้องการความรักการเอาใจใส่จากคนรอบข้าง แต่มันไม่มีนี่สิครับ มันจะจิตตกสุดๆเลยตอนที่มีปัญหาเข้ามา คิดเสมอว่าอยากให้มีใครมาคอยให้กำลังใจข้างๆครับ พอคิดแบบนี้ก็น้ำตาไหลเลย
ที่คิดได้แต่แบบนี้เพราะหลายปีก่อนผมเคยมีคนๆนี้ครับ ผมทุ่มเททำงาน สร้างอนาคตเพื่อคนๆนั้น แต่สุดท้ายก็จากกันไป หลังจากนั้นมาผมก็ใช้ชีวิตแบบว่าอยู่ไปวันๆ ทำงานอดิเรกนู้นนี่ประคับประคองจิตใจไปเรื่อย แต่ช่วงนี้มันไม่ไหวแล้วล่ะครับ มันก็เหมือนเสาที่ถูกแซะฐานวันละนิด ซักวันนึงต้องพังทลาย
ผมจะทำยังไงดีครับ
ั
ผมควรจะทำยังไงกับสภาพจิตใจตัวเองดีครับถ้าเป็นแบบนี้....
ครอบครัวแตกแยก
เรียนไม่จบเพราะมีปัญหากับอาจาร์น
ทำงานช่วยพ่ออยู่บ้านก็ไม่ได้รับการเอาใจใส่ จะกินจะอยู่ยังไงไม่สนใจขอแค่ทำงานให้ก็พอ
มีเพื่อน เพื่อนก็ขยันหาปัญหามาให้ สรุป เพื่อนพ่อแม่พี่น้อง มีก็เหมือนไม่มี ปกติผมก็พออยู่ได้ครับ พยายามดูแลให้ตัวเองมีชีวิตรอดทุกวัน
เวลาผ่านไปความคิดผมก็โตขึ้น มีความคิดและทัศนะคติที่ดี เข้มแข็งพอจะดูแลตตัวเองได้ แต่ก็อย่างว่าครับ ผมก็ยังเป็นแค่เด็ก ต้องการความรักการเอาใจใส่จากคนรอบข้าง แต่มันไม่มีนี่สิครับ มันจะจิตตกสุดๆเลยตอนที่มีปัญหาเข้ามา คิดเสมอว่าอยากให้มีใครมาคอยให้กำลังใจข้างๆครับ พอคิดแบบนี้ก็น้ำตาไหลเลย
ที่คิดได้แต่แบบนี้เพราะหลายปีก่อนผมเคยมีคนๆนี้ครับ ผมทุ่มเททำงาน สร้างอนาคตเพื่อคนๆนั้น แต่สุดท้ายก็จากกันไป หลังจากนั้นมาผมก็ใช้ชีวิตแบบว่าอยู่ไปวันๆ ทำงานอดิเรกนู้นนี่ประคับประคองจิตใจไปเรื่อย แต่ช่วงนี้มันไม่ไหวแล้วล่ะครับ มันก็เหมือนเสาที่ถูกแซะฐานวันละนิด ซักวันนึงต้องพังทลาย
ผมจะทำยังไงดีครับ
ั