เรื่องมีอยู่ว่าเรา พยามยามจะลืมคนที่เเอบชอบซึ่งเขาจบ ม6 เเร้ว.  วน รร เปิด เราไม่ได้เจอเขาเเร้วเเต่ก็มีเหตุจนได้ เราอ่ะก็มา ร.ร. ปกติเเต่คนที่เราเเอบชอบเรามาไงก็ก็ไม่รุเขามาช่วยงานอาจารย์ เราเจอเขาพอดีเเต่เขาไม่เหนเราหรอก. เราก็มานั่งคิดว่าเวลาเราจะลืมใครสักคนทำไมต้องมีเหตุการณ์ ที่ต้องเจอเขาด้วยค่ะ  วน เข้าเรียนไม่มีกะจิตกะใจเรียนเรยค่ะนึกถึงเขาตลอดเเต่ในใจก็ยังเสียใจไม่น้อยเพราะเขาได้ทำร้ายจิตใจเราไว้มากเหลือเกินเราควรทำไงค่ะ เราพยามยาม ไม่เจอ เเต่เราก็ต้องมีอันเจอเขายุเรื่องไป ด้วยเหตุที่ว่าบ้านเขายุใกล้กลับ  ร.ร.  ด้วย. เราทำใจไม่ได้เรยค่ะ เสียใจตลอดเวลายิ้มกับเพื่อนก็เหมือนตัวเองฝืนยิ้มยุอ่าค่ะ หัวเราะก็เหมือนฝืนหัวเราะค่ะ เวลายุกับเพื่อน เรานึกถึงเขาตลอดเรยค่ะ. ทำไมเราจึงเปนเเบบนี้ค่ะ เเร้วมีวิธีทำไห้หายคิดเรื่องคนเเอบชอบมั่งไหมค่ะ  ในใจเราเสียใจมากเรยค่ะ