โอ๊ยยยยย... อิจฉาคนอยู่ ตจว จริงๆ

คือบางทีก็รู้สึกเอือมระอากับเมืองหลวงอันศิวิไลนี้เหลือเกิน หลายๆครั้ง รู้สึกว่าสภาพจิตใจค่อนข้างย่ำแย่ เพราะหงุดหงิดกับหลายสิ่งหลายอย่างมาก ไม่ว่าจะเป็นเรื่องรถติด ไปไหนก็หาที่จอดไม่ได้ อะไรก็เป็นเงินเป้นทองไปซะหมด

อาจจะเป็นด้วยที่ผมเป็นเด็ก ตจว ซึ่งคุ้นเลยกับท้องทุ่งนา ซึ่งแสนจะสบายใจ นอนลมพัดเย็นใต้ต้นไม้ อยากไปไหนก็ไป ร้านค้า ร้านก๋วยเตี๋ยวข้างทาง มากมาย อยากจอดรถกินอะไรตรงไหนก็ได้ ก่อนที่จะเข้ามาทำมาหากินในเมืองหลวงนี้ก็ได้

พยายามคิดแง่บวก ในเมื่อเราเปลี่ยนเมืองนี้ไม่ได้ ก็พยายามเปลี่ยนที่เราเองแล้วกัน อาทิเช่น ออกให้ไวขึ้น หรือไปไหนก็เอาแท๊กซี่ไป จะได้ไม่ต้องหาที่จอด แต่ก็อีกนั่นแหละ อดไม่ได้ที่จะต้องมาคิดว่าต้องมาอยู่บนถนนวันๆนึง สองสามชั่วโมง หรือต้องเสียค่าแท๊กซี่ เป็นร้อยๆ แค่ไปไหนใกล้ๆเองง

บางทีก็แอบคิดว่า ทำไมภาครัฐถึงไม่ทำอะไร เป็นการกระจายความเจริญออกไปนอกๆเมือง หรือตามหัวเมืองใหญ่ๆบ้าง ทำไมต้องเอาทุกสิ่งอย่างมาไว้ในกรุงเทพ ที่แสนจะแออัดแบบนี้

ตอนนี้ก็มีบิ๊กไบค์อีกคันนึง เวลาขี่กลับบ้านนี่ชิวมากมายย อยากไปไหนก็ไป ไม่มีด่านตำรวจ รถก็ไม่ค่อยเยอะ ขี่ได้แบบสบายใจ รู้สึกอิจฉาเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ที่ได้อยู่บ้าน ตจว มีบ้าน มีรถขับ อยู่ที่นั่นแบบ Slow Life ไม่ต้องรีบร้อน  อยู่กับพ่อ กับแม่ น้องหมา น้องแมว

ไม่มีอะไรมาก มาบ่นตอนเช้าวันเสาร์เฉยๆครับ 55