คือตอน ม.1 แอบชอบเพือนต่างห้อง คือเค้าเป็นผู้ชายที่เจอก็แบบแอบชอบ พยายามหาชื่อถามเพือนว่าเค้าคนนั้นอยู่ห้องอะไร หลังจากนั้นก็ชอบมากขึ้นๆ วันวาเลนไทน์ก็เอาดอกกุหลาบไปให้ แต่เค้าบอกว่าอยากเป็นเพื่อนกัน เราก็แอบเสียใจแต่ยังไม่หมดความพายาม แอบชอบมาได้ 1 ปี  พอ ม.2 ประกาศผลคัดห้อง ได้อยู่ห้องเดียวกันดีใจมากๆ ตอนแรกไม่กล้าคุยแล้วก็ไม่ได้พูดคุยกันเลย หลังๆเล่นกันไปเล่นกันมาเหมือนเพื่อนๆก็จะรู้ว่าเราแอบชอบก็ช่วยเราเอาชนะใจเค้าได้ ก็เลยได้คบกันคบกัน หลังจากนั้นความรักของเราสองคนมีเรื่องต่างๆเข้ามามากมาย ตอนแรกๆก็รักกันดี หวานกันมากซึ่งเป็นเรื่องปกติของความรัก เราคุยโทรศัพท์กันบ่อยมาก เราเคยสัญญากันไว้ว่าถ้าเค้าสอบติดเตรียมทหาร 7 ปี เราสัญญาว่าเราจะรอเค้า เรายังไม่รู้จักความรัก แต่แล้วมันก็มีช่วงเวลาที่เราเริ่มเบือ เราเป็นคนที่ขี้งอนมาก โกรธเรืองไร้สาระ เรื่องไม่เป็นเรื่อง ซึ่งเค้าก็ง้อเราตลอดง้อเราบ่อยมาก มีทั้งความสุขและก็ทุกข์ คือทะเลาะกันเราก็แบบบอกเลิกเค้าไป 2 ครั้ง เพราะคำพูดที่เราไม่รู้ว่ามันจะมีผลกับจิตใจเรามากขนาดไหน แต่เค้าก็ยังให้โอกาสกลับมาคบกันอีกครั้ง เค้าทุ่มเทความรักให้เราทุกอย่าง คบกันไปเรื่อยมาจนมา ม.3  อาการขี้งอนเราก็ยังมีแต่ไม่มากเหมือนก่อน แต่ยังมีขี้หึงด้วย บางทีก็หึงน้ะที่เค้าไปเล่นกับเพื่อน แต่รักครั้งนี้มันเป็นอะไรที่เรามีความรู๔้สึกว่าเริ่มรักเค้าคนนี้ขึ้นมาจริงๆ คือจริงๆที่ผ่านมาก็รักน้ะ แต่ยังเป็นความรักที่ไม่ใช่ความรักจริงๆ  เวลาผ่านไปเรารู้สึกว่าทำไมความรักของเราสองคนเริ่มจางลงๆ เพราะเค้าต้องเตรียมตัวสอบเตรียมทหาร หรือเพราะต้องทำคะแนนขึ้นม.4 จนห่างกันเกินไปจนเริ่มไม่มั่นใจ เราเป็นคนที่เวลามีปัญหาชอบไม่พูดกับเค้าตรงๆ ต้องให้เพือนช่วยตลอด แต่แล้วเราก็ไม่รู้ว่าเค้าเป็นอะไรพยายามตีตัวออกห่างเรา จนเราได้รู้ความจริง ความจริงที่เราเป็นคนสุดท้ายที่ได้รู้ คือครอบครัวเค้ามีปัญหา แต่ก็มีความรู้สึกที่เราไม่เข้าใจว่าทำไมเค้าถึงไม่เชื่อใจว่าเราจะรับฟังเค้าได้น้ะ หรือว่าเค้าอาจจะไม่อยากใหเรารับรู้เรื่องนี้มั้ง จนเพื่อนเราคนนึงมาเล่าให้ฟังบอกว่าเหนี่ย คือเเม่เค้าให้เลือกระหว่างแม่เค้ากับเรา ซึ่งตรงนี้เราก็เข้าใจดีว่าเป็นใครๆก็ต้องเลือกแม่ พอรู้อย่างนั้นก็เข้าใจน้ะแต่มันก็เสียใจ จนให้เพื่อนไปถามให้ว่าเค้าจะเลิกกับเราจริงๆหรอ เค้าบอกว่าคงต้องเลิกแหละ กลัวไม่มีสมาธิ แล้วก็อีกหลายๆเรื่อง พอได้ยินเท่านั้นแหละ น้ำตาร่วงเลย คือเสียใจมาก มากจนร้องไห้ทุกวัน หลังจากที่ใกล้จะจบม.3 เราก็เหมือนยังทำใจไม่ได้ เค้าก็ไม่ได้เข้ามาคุยกับเราเลย คุยแต่กับเพื่อนเค้าหรือเพือนเรา ซึ่งมันทำให้เรารู้สึกเสียใจหนักขึ้นไปอีก เพ้อในเฟรช กินไม่ได้นอนไม่หลับ จนมาถึงตอนนี้เราก็เหมือนอยู่ในสถานะอยากกลับมาคืนดี ยังรักแฟนเก่าทั้งๆที่เค้าอาจจะไม่รักเราแล้ว แล้วผลสอบเข้าเตรียมทหารก็ประกาศเค้าสอบไม่ติดคงเพราะยังไม่มีเวลาเตรียมตัวมากนักก็เลยเรียนต่อที่โรงเรียนเดิม เราเสียใจน้ะที่เค้าสอบไม่ติดตามความฝัน แต่ก็ดีใจที่ยังจะได้เจอเค้า แต่เค้าก็ยังมีโอกาสที่จะได้สอบอีก  2 ปี จนถึงปรับพื้นฐานม.4 เราทั้งคู่ได้อยู่ห้องเดียวกัน ถึงมันจะเป็นแค่ 10 วัน ถึงเราจะไม่ไดุ้ยกันเลยก็ตาม แต่แค่เราได้มองหน้าเค้าทุกวันก็โอเคแล้ว จนผลประกาศห้องจริงคือเสียใจหนักขึ้นไปอีก เราไม่ได้อยู่ห้องเดียวกัน นั่นหมายถึง 3 ปี เราอาจจะได้เจอเค้า แต่ไม่ทุกวัน เป็นบางวัน บางเวลา หรือวันนึงอาจจะไม่ได้เจอเลย ซึ่งห้อง 1-4 แยกเรียนอีกตึกนึง เค้าอยู่ห้อง 5 เลยได้เจอกันยากมาก แต่คือมีคนที่เราไม่ค่อยชอบอยู่ห้องเดียวกับเค้าด้วย เราไม่รู้เลยว่าตั้งแต่ตอนนั้นยังตอนนี้เค้าจะชอบใครใหม่หรือยัง แต่เราก็เป็นได้แค่คนไม่มีสิทธ์ แต่ถ้าถามความรู้สึกคือไม่อยากเห็นเค้ารักใครเลย เราพยายามทักแชทไปคุยก็อ่านแต่ไม่ตอบโทรไปก็ไม่รับ ความรู้สึกเจ็บมาก จนตอนนี้ เลิกกันมาได้ 7 เดือนแล้วเรายังไม่ตัดใจ หรือยังไม่เลิกรักเค้าเลย เพราะอะไรน่ะหรอ อาจจะเป็นเพราะคำสัญญาที่เคยให้ไว้ว่าเราจะรอเค้า ซึ่งเค้าอาจจะไม่ทำก็ได้เพราะเราเลิกกันแล้ว แต่สำหรับเราคำสัญญาที่เคยพูดไปมีค่ามาก แต่ถ้าไม่ใช่เพราะสัญญา มันก็คืดความรักจริงๆที่เรายังรักใครใหม่ไม่ได้ มีคนเข้ามาคุยเยอะ เพื่อนบอกให้ตดใจและเปิดใจใหม่ได้และ แต่จะทำไงได้ก็คนมันรัก เค้าเคยบอกว่าเราเป็น Poppy Love ของเค้าด้วยแหละ แต่เราก็อยากจะบอกน้ะ ว่าเธออาจจะเป็น Last Love ของเราก็ได้ พูดไปใครจะเชื่อ มันก็แค่ความรักในวัยรุ่น เดี๋ยวโตไปก็ต้องมีใครใหม่ แต่พวกคุณจะไม่รู้เลยว่าถ้าหากได้เจอกับเรื่องราวเหล่านี้จริงๆหรือคุณได้รักใครสักคนนึงขึ้นมาจริงๆ คูณจะรู้เลยว่าคำว่ารักแท้คืออะไร หากพวกคุณที่ได้อ่านข้อความทั้งหมดแล้ว อยากทราบว่าต่อจากนี้เราควรทำไงดีกับความรักครั้งนี้ ถ้าเรายังรักเค้าอยู่