ระหว่างความรัก กับความเสียสละ

สวัสดีครับเพื่อนๆชาวพันทริป กระทู้นี้เป็นกระทู้แรกของผม

ก่อนอื่นขอแนะนำตัวก่อนนะครับ ผมเป็นเกย์คนหนึ่งที่พยายามมองหาความรักที่มันใช่สำหรับตัวเอง
เหตุการณ์ในชีวิตที่อยากเล่าเหตุการณ์หนึ่งคือการต้องเลือก เลือกที่จะจากกันไปอย่างไร.......

ผมมีแฟนซึ่งคบกันมาประมาณ2ปี โดยเราก็รักกันตามประสาเกย์วัยรุ่น คบกันมาเรื่อยๆ พอวันหนึ่งแฟนไปเที่ยวห้างดังย่านบางนาแล้วถ่ายรูป ผู้ชายเดินจับมือกัน อัพลง Facebook แล้วน้าที่อยู่ข้างบ้านของแฟนเอารูปนี้ไปให้พ่อของแฟนดู แล้วหลังจากนั้นก็ได้เจอกับความเครียดกัน พ่อโทรมาบอกแฟนว่าทำไมถึงทำแบบนี้ เลิกได้ไหมพ่อเสียใจที่ลูกเป็นแบบนี้ เนื่องด้วยครอบครัวเดิมเขาเป็นคนใต้ที่ไม่แสดงออกกับครอบครัว จนเรามานั่งคุยกันมันเป็นสิ่งที่ลำบากใจมากสำหรับเรื่องนี้ หลังจากนั้น 2วัน พ่อของเขาถึงขั้นทรุดเข้าโรงพยาบาล ผมเองทำอะไรไม่ถูก เรานอนร้องไห้กอดกันแต่ไม่ได้พูดถึงการเลิกกันเลย สุดท้ายผมเองเลือกออกมาอยู่กับเพื่อนเพื่อทำใจ และแล้วอีก 3วันให้หลังผมเองได้รับโทรศัพท์บอกเลิกจากเขา จากนั้นเขาก็ลบผมออกจากทุกอย่างและผมก็ไม่ได้โทรไปเซ้าซี้กับเขาอีกเลย ช่วงนั้นทรมารใจมากถึงขั้นไปทำบุญถึงสุโขทัย พิษณุโลกและรอบเมือง เพื่อให้ลืมเรื่องราวแบบนี้ นับจากวันนั้นถึงวันนี้ก็ผ่านไป 2ปีแล้ว แต่มันก็ยังคงอยู่ในความทรงจำของผมตลอดไป ถึงแม้เราจะมีแฟนใหม่แล้วก็ตาม

สิ่งหนึ่งที่เราเชื่อคือการตัดสินใจของคน ว่าถ้าเขารักเราจริงเขาคงไม่ทำแบบนี้ เราเลยเลือกที่จะคิดในแง่ที่ทำให้เขาไม่มีผลในชีวิตเรา

คำถามคือถ้าเหตุการณืนี้เกิดขึ้นกับเพื่อนๆ เพื่อนๆจะทำยังไงครับ? แค่อยากรู้ว่าเราตัดสินใจไปแล้วมีคนคิดเหมือนกันรึเปล่า

แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่