ให้กำลังใจตัวเองยังไงเมื่อเพิ่งเปลี่ยนที่ทำงานใหม่ เจอเพื่อนใหม่ งานใหม่ ไม่คุ้นเลย

จบป.ตรีมาได้สองปีค่ะ อยู่เมืองนอกปีนึง กลับมาทำงานที่แรกอีกปีนึง ตอนนี้เปลี่ยนงานใหม่ บริษัทใหม่ใหญ่กว่าเดิมมากๆเลย ที่ตัดใจเปลี่ยนงานเพราะมีความรู้สึกที่ไม่สมควรจะมีกับเจ้านายเก่าแล้วก็รู้อยู่แก่ใจว่านานไปคงอันตรายแน่ๆ อยู่นานกว่านี้ก็ไม่อยากเจ็บแล้ว(เค้ามีครอบครัวแล้วค่ะ)แล้วมีโอกาสทีดีจากงานใหม่เข้ามาด้วยเลยอยากลองเรียนสายงานอื่นดูบ้างประกอบกับอยากมั่นคง สายที่เพิ่งเปลี่ยนมาเป็นสายกฎหมายค่ะ เราไม่ได้ทำฝ่ายกฎหมายหรอก แต่มาซัพพอร์ทงานด้านอื่นๆเท่านั้น ตอนทราบว่าได้งานดีใจมากกกก เพราะเป็นบริษัทใหญ่เราต้องได้เรียนรู้งานเยอะมากๆแน่เลย ใจก็แอบกังวลเรื่องเพื่อนร่วมงานค่ะ เปิดมาวันแรกเป็นอย่างที่คิดค่ะ เก่งกันมากๆเลยทุกๆคน คนวัยเดียวกับเราที่ทำที่นี่เป็นเด็กมีฐานะค่ะ สปีคอิงลิชกันไฟแล่บบ จบนอกกันพรึ่บพรับ เรานี่บ้านๆเป็นคนนอกไปโดยปริยาย เค้าคุยกันเราก็ไม่ค่อยรู้เรื่องประกอบกับเค้าเองก็ตามสภาพอะคะ คุยกับคนระดับสังคมเดียวกันแล้วมันลื่นกว่า ฝ่ายที่เราทำเราไม่มีเพื่อนเลยเพราะพี่ๆในแผนกมีอายุแล้วก็จับกันเป็นกลุ่มแน่นมากๆ แต่เค้าก็ไนซ์กับเราค่ะก็ตามมารยาท ประเด็นคือเรื่องเพื่อนเราไม่ได้กังวลมากค่ะเพราะคิดว่าถ้ามันใช่เดี๊ยวก็จูนกันติดเอง ตอนนี้ก็กินข้าวคนเดียวไปก่อน กระซิกๆ แต่เรื่องงานนี่สิคะ เราชอบกังวล ไม่รู้ว่าควรทำใจยังไงดี อยากตั้งใจทำงาน รู้ว่างานมันยากแต่เราก็อยากทำให้ได้เพราะอยากรวย อยากเก่ง อยากมีอนาคต เวลาคิดถึงหน้าพ่อแม่เราไม่มีกำลังใจนะ เรารู้สึกมีความกดดันมากเพิ่มไปอีกแล้วยังรู้สึกด้อยมากๆเพราะเวลาคิดถึงพ่อแม่แล้วสะท้อนใจ เมื่อก่อนเราเป็นเด็กดื้อค่ะ ไม่ได้เกเรเที่ยวเตร่ไรงี้นะคะ แต่ดื้อพูดไม่ฟังเท่านั้น มีเพื่อนๆพี่ๆคนไหนเคยรู้สึกอารมณ์นี้บ้างไหมคะ เราอยากได้ข้อคิด กำลังใจ เราอยากมีอนาคตอยากเก่งอยากรวยแต่ความกังวลที่มีอยู่ในตัวทำให้เราทำงานได้ไม่เต็มที่ คิดงานอะไรก็ไม่โล่งเพราะเหมือนมีก้อนอะไรไม่รู้อยู่ในใจอยู่ในหัว อยากมีวิธีคิดให้ตัวเองกล้า มีใจสู้แล้วก็มีความแอคทีฟมากกว่านี้ อยากเลี้ยงพ่อแม่ได้ไวๆ