สืบเนื่องจากได้พบเจอกับกระทู้แชร์ประสบการณ์ความรักที่สมหวังผุดขึ้นมาเป็นดอกเห็ด ซึ่งเราก็อ่านไปจิกหมอนไป พอถึงท่อนฟินๆก็กรี๊ดใส่หมอน อ่านจบก็เบะปาก กลอกตาตามสเต็ปเพราะอิจ อิจไม่ธรรมดา อิจมากกก ก.ไก่ล้านตัว เลยอยากจะแชร์บ้างแต่กลายเป็นผิดหวังแทน แท็กห้องไม่ถูกนี่ปัญหาใหญ่
ความรักก็ไม่ต่างกับเหรียญสองด้าน ซึ่งต่างกัน [ที่เอาเหรียญมาอ้างนี่คือแบบ มั่วเอาเองสามารถเอามาเชื่อมโยงกันได้ 55555] ในเมื่อมีด้านดี ก็ต้องมีไม่ดี ความรักก็เช่นกันก็ต้องมีสมหวังกับผิดหวัง และด้วยความที่ จขทก. ผิดหวังมาตล๊อดตลอด ก็จะมีการแชร์ประสบการณ์ผิดหวังให้ฟัง ขอให้แทน จขทก. ว่า เรา นะคะจะได้ไม่งง ส่วนคนที่เราชอบว่าเขา ส่วนเพื่อนสนิทขอเรียกแทนว่านาง
สเป็ค เรื่องนี้เราไม่มีกฎตายตัวค่ะ อาจจะมีคาดหวังว่า ต้องสูง เก่งกีฬา เล่นดนตรีได้ไรแบบเงี้ย แต่ถ้าเคมีไม่ตรงกันมันก็ไปกันยากนะคะ บางทีเราคุยเก่งไปเจอแบบไม่ค่อยคุย นิ่งๆ ไม่แสดงออก เราก็ไปไม่ถูกนะ
เราเป็นคนที่ตัวเล็กค่ะ [ง่ายๆ ก็เตี้ย] ตาโตๆ ไว้หน้าม้าปัด หน้าออกแนวหยิ่งๆนิสส ดูนิ่งๆกับคนนอก แต่พอรู้จักสิ รั่วได้ทุกที่ค่าา บางทีก็ฮาร์ดคอทำอะไรแปลกๆ
มีแฟนครั้งแรก คบทอม ก็จากเพื่อนกลายเป็นแฟนนั่นเอง [ขออุ๊ปส์เรื่องอายุไว้ละกันนะ เราเขินน แต่จะเล่าเป็นตอนๆ ไป] คือแบบตอนนั้นก็ยังเด็กม๊ากมาก เขาขอคบเราก็โอเคเฉยๆ เพราะมันมาจากคนใกล้ตัว แค่รู้สึกดีรึว่าตอนนั้นเด็กเกินไม่รู้ แยกไม่ออก ไม่มีโมเม้นท์แบบเขิน บิดตัวเป็นเลขแปด ย้ำนะคะว่าไม่มี เลยแยกย้ายกันไปต่อที่เรียนใหม่ ก็ลืมๆกันไป
ย้ายที่เรียนใหม่ก็นิ่งๆ ค่ะ เพราะเราย้ายจากกรุงเทพ ไปต่างจังหวัด ความรู้สึกนั้นคือแบบ เวลาแนะนำตัว ก็จะโดนสายตาแปลกๆตามมา ก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกัน ก็มีคนคุยๆ บ้าง แต่มีคนๆนึง ที่สเป็คเลย แบบคนนี้แหละแม่ ลูกสะใภ้แม่นะ เขานั่งหลังห้องประจำค่ะ แล้วแบบเวลาที่เราหันไปมองเขา เขาก็จะมองเรามาเหมือนกัน อร๊ายยเขิน กลับมานั่งหาเฟสค่ะ แล้วเขาก็แอดเรามาพอดี คุยกันทุกวันค่ะ ไม่รู้ว่าสรรหาอะไรมาคุยนักหนา คุยกันก็เขินบิดไปบิดมา โทรศัพท์ตอนนั้นเป็นปัจจัย4 ค่ะ เงินไม่มีไม่เป็นไรแต่โทรศัพท์ห้ามห่างจากตัวเราสักวินาที คือแบบผลัดกันหยอด เราเริ่ม เขานิ่งแล้วก็หยอดกลับ กลายเป็นเราเขินส่ะเอง เขาเล่นกีต้าร์ค่ะ แล้วเราก็จะส่งเพลงเพราะๆ ให้เขาหัดเล่น ช่วงนั้นมีปัญหาเรื่องเพื่อนมากย้ายกลุ่มบ่อยเขาก็จะคอยปรึกษา เคยมีกินข้าวคนเดียวแล้วอาจารย์ฝึกสอนมาเห็น อาจารย์มานั่งกับเรา แล้วเขาก็ขนเพื่อนในกลุ่มเกือบสิบคนมานั่ง คือทั้งโต๊ะผู้หญิงคนเดียวไง ก็รีบๆกิน ลุกขึ้นเดินหนี ถ้าปกติไม่หนีคือเราเป็นคนที่แสดงอารมณ์ทางสีหน้า รู้สึกอะไรคนอื่นจะอ่านได้หมด
ผลสุดท้ายไปได้เพื่อนกลุ่มนึงกลุ่มนี้แบบดีมากได้เพื่อนสนิทมานางนึง นางเป็นคนที่แบบชอบประจบหวังผล ตอนแรกไม่ได้คิดอะไรค่ะ นางก็รู้นะว่าเราชอบเขา เพราะที่เรียนเราจะไม่คุยกัน ขอแทรกซักนิด เราเป็นคนต่อหน้าคุยไม่เก่ง น้ำเสียงจะดูเหวี่ยงๆ เคยลองเปลี่ยนใหม่มีแต่คนทักว่าแอ๊บเสียง เลยกลับมาเหวี่ยงเหมือนเดิมนั่นล่ะ แต่เป็นคนที่ชอบพิมพ์ค่ะ เป็นคนคุยกับเพื่อนเยอะมาก ในเฟสมันจะมีว่าเราคุยกับใครมากที่สุด เขาก็จะครองเป็นอันดับหนึ่งเลย ส่วนเพื่อนสนิทเรานางไม่เล่นค่ะ นางเลยไม่รู้ว่าเราพร่ำเพ้ออะไรลงไปบ้าง จุดเปลี่ยนอยู่ตรงที่ว่า นางไปบอกชอบเขา เขาที่ว่าเนี่ย คนเดียวกับที่เราชอบ แบบล้อกันทั้งห้อง เราเลยนอนฟุบกับโต๊ะน้ำตาไหล นางก็ถามเราเป็นไร เลยบอกนางว่าปวดหัว ขอชมนางที่เวลาเราป่วย คือเราไม่แข็งแรงไง เหนื่อยง่าย กีฬาอะไรเราก็เล่นไม่เป็น เคยให้คนนู้นคนนี้สอน เราจะเหนื่อยแบบหอบ เคยบอกที่บ้านให้พาไปหาหมอแล้ว แต่ไม่มีใครพาไป เวลาเป็นอะไรนางจะเทคแคร์เราดีตลอดวิ่งหายาหาน้ำ แล้วคือตอนนั้นคนในกลุ่มทะเลาะกันเอาความลับเราไปพูด เรากลัวนางเสียใจ เราก็เลยอ้างว่า ไม่ได้ชอบเราชอบคนนั้นนู่น คือเพื่อนสนิทเขาเอง กลายเป็นว่าเราดึงบุคคลเข้ามาเพิ่ม เขาก็เลยไปคบกับคนอื่น [บางทีก็คิดเข้าข้างตัวเองว่าเขาอาจจะประชดเราก็ได้] พอนางรู้ว่ายังไงก็ไม่ได้คบนางก็เปลี่ยนไปชอบคนใหม่แบบไวมาก
จุดนั้นแบบ จะร้องไห้จะโวยวายใส่หน้า แต่เราจะไม่เสียเพื่อนเพราะเรื่องผู้ชายแน่นอน ใจตอนนั้นคิดว่ากว่าจะไว้ใจกันขนาดนี้ จะเสียไปง่ายๆเหรอ ไม่ค่ะถ้าจะเสียก็ต้องเสียเรื่องอื่น ผลสุดท้ายก็ทะเลาะกันค่ะ เพราะตัวของนางเอง [สาเหตุขออุบไว้นะ เราจะจำแค่สิ่งดีๆ ละกัน]
สุดท้ายได้คุยกับเขา เขาบอกว่าเขาเคยชอบเรานะ ชอบมากด้วย แต่เขาตัดใจเพราะเราบอกว่าชอบคนอื่น [ด้วยความเป็นสตรีใจแกร่ง ฉันจะไม่นอยด์ ไม่งี่เง่า ฉันต้องยิ้มแบบนางงามจักรวาล แต่กลับบ้านไปฟุบหน้ากับหมอนร้องไห้แทน]
มาคิดได้ทีหลัง ถึงเราจะไม่มีใคร ถึงเขาจะมีแฟนที่รักมาก หรือจะโสดก็ตาม แต่คำว่า เพื่อน คำนี้แหละ เพราะบางทีต่อให้รักมาก พอเลิกมาก็เข้าหน้ากันไม่ติดอยู่ดี ไม่ใช่ว่าไม่เสียใจ แต่กลัวคำว่า แฟน มันอาจทำให้เราเจ็บทั้งคู่ก็ได้
ที่เรามาแชร์ประสบการณ์ที่ผิดหวัง บางคนอาจจะคิดว่าทำไมไม่เลือกเราตั้งแต่แรกจะได้ไม่เสียไป ตอนนั้นมันมีความคิดว่า “คนที่ใช่มาเวลาที่ผิด ก็คือไม่ใช่” ถ้าใครเจอคนที่แบบคนนี้แหละ ที่เราจะอยากอยู่ด้วย อยากให้เขาปกป้อง อย่าปล่อยให้เขาไปไหนนะคะ
“ตอนนี้ก็รอค่ะ รอคนที่เขารักเราในสิ่งที่เราเป็น รอคนที่เข้าใจเราทุกอย่าง รอคนที่เราสามารถพูดว่ารักดังๆ ให้เขาได้ยินโดยไม่เบื่อ ”
** ปล.ขอบคุณค่ะที่อ่านจนถึงตรงนี้ ไว้จะแบ่งปันเรื่องราวใหม่ค่ะ ส่วนใครที่มีเรื่องอะไรแบ่งปันกันได้น้าา เค้ารออ่านอยู่
[ขอพื้นที่มาแบ่งปันเรื่องราว] มาแชร์ประสบการณ์ผิดหวังกันโหน่ยย T^T
ความรักก็ไม่ต่างกับเหรียญสองด้าน ซึ่งต่างกัน [ที่เอาเหรียญมาอ้างนี่คือแบบ มั่วเอาเองสามารถเอามาเชื่อมโยงกันได้ 55555] ในเมื่อมีด้านดี ก็ต้องมีไม่ดี ความรักก็เช่นกันก็ต้องมีสมหวังกับผิดหวัง และด้วยความที่ จขทก. ผิดหวังมาตล๊อดตลอด ก็จะมีการแชร์ประสบการณ์ผิดหวังให้ฟัง ขอให้แทน จขทก. ว่า เรา นะคะจะได้ไม่งง ส่วนคนที่เราชอบว่าเขา ส่วนเพื่อนสนิทขอเรียกแทนว่านาง
สเป็ค เรื่องนี้เราไม่มีกฎตายตัวค่ะ อาจจะมีคาดหวังว่า ต้องสูง เก่งกีฬา เล่นดนตรีได้ไรแบบเงี้ย แต่ถ้าเคมีไม่ตรงกันมันก็ไปกันยากนะคะ บางทีเราคุยเก่งไปเจอแบบไม่ค่อยคุย นิ่งๆ ไม่แสดงออก เราก็ไปไม่ถูกนะ
เราเป็นคนที่ตัวเล็กค่ะ [ง่ายๆ ก็เตี้ย] ตาโตๆ ไว้หน้าม้าปัด หน้าออกแนวหยิ่งๆนิสส ดูนิ่งๆกับคนนอก แต่พอรู้จักสิ รั่วได้ทุกที่ค่าา บางทีก็ฮาร์ดคอทำอะไรแปลกๆ
มีแฟนครั้งแรก คบทอม ก็จากเพื่อนกลายเป็นแฟนนั่นเอง [ขออุ๊ปส์เรื่องอายุไว้ละกันนะ เราเขินน แต่จะเล่าเป็นตอนๆ ไป] คือแบบตอนนั้นก็ยังเด็กม๊ากมาก เขาขอคบเราก็โอเคเฉยๆ เพราะมันมาจากคนใกล้ตัว แค่รู้สึกดีรึว่าตอนนั้นเด็กเกินไม่รู้ แยกไม่ออก ไม่มีโมเม้นท์แบบเขิน บิดตัวเป็นเลขแปด ย้ำนะคะว่าไม่มี เลยแยกย้ายกันไปต่อที่เรียนใหม่ ก็ลืมๆกันไป
ย้ายที่เรียนใหม่ก็นิ่งๆ ค่ะ เพราะเราย้ายจากกรุงเทพ ไปต่างจังหวัด ความรู้สึกนั้นคือแบบ เวลาแนะนำตัว ก็จะโดนสายตาแปลกๆตามมา ก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกัน ก็มีคนคุยๆ บ้าง แต่มีคนๆนึง ที่สเป็คเลย แบบคนนี้แหละแม่ ลูกสะใภ้แม่นะ เขานั่งหลังห้องประจำค่ะ แล้วแบบเวลาที่เราหันไปมองเขา เขาก็จะมองเรามาเหมือนกัน อร๊ายยเขิน กลับมานั่งหาเฟสค่ะ แล้วเขาก็แอดเรามาพอดี คุยกันทุกวันค่ะ ไม่รู้ว่าสรรหาอะไรมาคุยนักหนา คุยกันก็เขินบิดไปบิดมา โทรศัพท์ตอนนั้นเป็นปัจจัย4 ค่ะ เงินไม่มีไม่เป็นไรแต่โทรศัพท์ห้ามห่างจากตัวเราสักวินาที คือแบบผลัดกันหยอด เราเริ่ม เขานิ่งแล้วก็หยอดกลับ กลายเป็นเราเขินส่ะเอง เขาเล่นกีต้าร์ค่ะ แล้วเราก็จะส่งเพลงเพราะๆ ให้เขาหัดเล่น ช่วงนั้นมีปัญหาเรื่องเพื่อนมากย้ายกลุ่มบ่อยเขาก็จะคอยปรึกษา เคยมีกินข้าวคนเดียวแล้วอาจารย์ฝึกสอนมาเห็น อาจารย์มานั่งกับเรา แล้วเขาก็ขนเพื่อนในกลุ่มเกือบสิบคนมานั่ง คือทั้งโต๊ะผู้หญิงคนเดียวไง ก็รีบๆกิน ลุกขึ้นเดินหนี ถ้าปกติไม่หนีคือเราเป็นคนที่แสดงอารมณ์ทางสีหน้า รู้สึกอะไรคนอื่นจะอ่านได้หมด
ผลสุดท้ายไปได้เพื่อนกลุ่มนึงกลุ่มนี้แบบดีมากได้เพื่อนสนิทมานางนึง นางเป็นคนที่แบบชอบประจบหวังผล ตอนแรกไม่ได้คิดอะไรค่ะ นางก็รู้นะว่าเราชอบเขา เพราะที่เรียนเราจะไม่คุยกัน ขอแทรกซักนิด เราเป็นคนต่อหน้าคุยไม่เก่ง น้ำเสียงจะดูเหวี่ยงๆ เคยลองเปลี่ยนใหม่มีแต่คนทักว่าแอ๊บเสียง เลยกลับมาเหวี่ยงเหมือนเดิมนั่นล่ะ แต่เป็นคนที่ชอบพิมพ์ค่ะ เป็นคนคุยกับเพื่อนเยอะมาก ในเฟสมันจะมีว่าเราคุยกับใครมากที่สุด เขาก็จะครองเป็นอันดับหนึ่งเลย ส่วนเพื่อนสนิทเรานางไม่เล่นค่ะ นางเลยไม่รู้ว่าเราพร่ำเพ้ออะไรลงไปบ้าง จุดเปลี่ยนอยู่ตรงที่ว่า นางไปบอกชอบเขา เขาที่ว่าเนี่ย คนเดียวกับที่เราชอบ แบบล้อกันทั้งห้อง เราเลยนอนฟุบกับโต๊ะน้ำตาไหล นางก็ถามเราเป็นไร เลยบอกนางว่าปวดหัว ขอชมนางที่เวลาเราป่วย คือเราไม่แข็งแรงไง เหนื่อยง่าย กีฬาอะไรเราก็เล่นไม่เป็น เคยให้คนนู้นคนนี้สอน เราจะเหนื่อยแบบหอบ เคยบอกที่บ้านให้พาไปหาหมอแล้ว แต่ไม่มีใครพาไป เวลาเป็นอะไรนางจะเทคแคร์เราดีตลอดวิ่งหายาหาน้ำ แล้วคือตอนนั้นคนในกลุ่มทะเลาะกันเอาความลับเราไปพูด เรากลัวนางเสียใจ เราก็เลยอ้างว่า ไม่ได้ชอบเราชอบคนนั้นนู่น คือเพื่อนสนิทเขาเอง กลายเป็นว่าเราดึงบุคคลเข้ามาเพิ่ม เขาก็เลยไปคบกับคนอื่น [บางทีก็คิดเข้าข้างตัวเองว่าเขาอาจจะประชดเราก็ได้] พอนางรู้ว่ายังไงก็ไม่ได้คบนางก็เปลี่ยนไปชอบคนใหม่แบบไวมาก
จุดนั้นแบบ จะร้องไห้จะโวยวายใส่หน้า แต่เราจะไม่เสียเพื่อนเพราะเรื่องผู้ชายแน่นอน ใจตอนนั้นคิดว่ากว่าจะไว้ใจกันขนาดนี้ จะเสียไปง่ายๆเหรอ ไม่ค่ะถ้าจะเสียก็ต้องเสียเรื่องอื่น ผลสุดท้ายก็ทะเลาะกันค่ะ เพราะตัวของนางเอง [สาเหตุขออุบไว้นะ เราจะจำแค่สิ่งดีๆ ละกัน]
สุดท้ายได้คุยกับเขา เขาบอกว่าเขาเคยชอบเรานะ ชอบมากด้วย แต่เขาตัดใจเพราะเราบอกว่าชอบคนอื่น [ด้วยความเป็นสตรีใจแกร่ง ฉันจะไม่นอยด์ ไม่งี่เง่า ฉันต้องยิ้มแบบนางงามจักรวาล แต่กลับบ้านไปฟุบหน้ากับหมอนร้องไห้แทน]
มาคิดได้ทีหลัง ถึงเราจะไม่มีใคร ถึงเขาจะมีแฟนที่รักมาก หรือจะโสดก็ตาม แต่คำว่า เพื่อน คำนี้แหละ เพราะบางทีต่อให้รักมาก พอเลิกมาก็เข้าหน้ากันไม่ติดอยู่ดี ไม่ใช่ว่าไม่เสียใจ แต่กลัวคำว่า แฟน มันอาจทำให้เราเจ็บทั้งคู่ก็ได้
ที่เรามาแชร์ประสบการณ์ที่ผิดหวัง บางคนอาจจะคิดว่าทำไมไม่เลือกเราตั้งแต่แรกจะได้ไม่เสียไป ตอนนั้นมันมีความคิดว่า “คนที่ใช่มาเวลาที่ผิด ก็คือไม่ใช่” ถ้าใครเจอคนที่แบบคนนี้แหละ ที่เราจะอยากอยู่ด้วย อยากให้เขาปกป้อง อย่าปล่อยให้เขาไปไหนนะคะ
“ตอนนี้ก็รอค่ะ รอคนที่เขารักเราในสิ่งที่เราเป็น รอคนที่เข้าใจเราทุกอย่าง รอคนที่เราสามารถพูดว่ารักดังๆ ให้เขาได้ยินโดยไม่เบื่อ ”
** ปล.ขอบคุณค่ะที่อ่านจนถึงตรงนี้ ไว้จะแบ่งปันเรื่องราวใหม่ค่ะ ส่วนใครที่มีเรื่องอะไรแบ่งปันกันได้น้าา เค้ารออ่านอยู่