ญี่ปุ่น ฉันคิดถึงเธอ,,,
ญี่ปุ่น ดินแดนในฝัน ด้วยความผูกพันกับการ์ตูนญี่ปุ่น รายการญี่ปุ่น แฟชั่นญี่ปุ่น ทุกสิ่งที่เป็นญี่ปุน
แล้วก็หวังว่าสักวันหนึ่ง เราจะต้องไปเยือนดินแดนแห่งนี้ให้ได้
และแล้วมันก็เป็นจริง วันที่ 30 เมษายน 2558 แอร์เอเชียเอ๊กซ์พาเราไปหาเธอ ,,,, ญี่ปุ่นที่รัก
8.40 น. เวลาโดยประมาณ (เวลาท้องถิ่นญี่ปุ่น)
เท้าแตะนาริตะ เทอร์มินอล 2 ไม่รู้สิ เรามองท้องฟ้าของเธอด้วยความปลื้มปริ่ม ดีใจ ตื่นเต้น
มันเป็นครั้งแรกสำหรับการออกนอกประเทศของเรา ตั้งใจไว้ว่า ครั้งแรกของเราจะเป็นเธอ,,,ญี่ปุ่น
ลากกระเป๋าลงไปซื้อตั๋วรถไฟเข้าโตเกียว ครั้งนี้เลือกโดยสาร N”EX มันตื่นเต้นจนไม่ได้ถ่ายรูปมา เอาแต่ซึมซับบรรยากาศ และอากาศของเธอ
ระหว่างทางบ้านเมืองของเธอดูเป็นระเบียบ บ้านเป็นโทนสีเดียวกัน
จนเผลอคิดว่า เราไม่ได้หลงอยู่ในหมู่บ้านสำเร็จรูปใช่ไหม?
สวยงาม เป็นระเบียบ
รถไฟวิ่งไปเรื่อยๆ เร็ว และนิ่ม พลางคิดตลอดทาง “เราอยู่กับเธอแล้วจริงๆใช่ไหม”
นั่งอมยิ้มตลอดทาง
จนถึงชินจูกุ คนเยอะ ควักไขว่ นี่แหละกลิ่นอายโตเกียว
สถานีชินจูกุ ขึ้นชื่อว่าเป็นสถานีที่คนเดินทางต่อวันเยอะที่สุด มันคือเรื่องจริง ได้แต่มองหาป้ายบอกจุดหมาย
แต่เธอก็ยังใจดีกับเรา เธอมีป้ายบอกเราชัดเจน,,, และเราก็วุ่นวายจนลืมเก็บภาพความใจดีของเธอไว้ เพราะเราต้องไปต่อ
My next station is “ SEIJOGAKUEN-MAE”
เดินทางไปรถไฟ Odakyu Odawara Line จุดนี้ซาบซึ้งถึงน้ำใจของคนของเธอ แทบไม่มีใครพูดภาษาอังกฤษได้
แทบไม่มีใครพูดภาษาอังกฤษได้ แต่แทนที่เขาจะเมินเฉย เขากลับกระตืนรือร้นในการช่วยเหลือให้เราไปถึงจุดหมายได้
ด้วยการ พยายามสื่อสารทั้งภาษาพูด และภาษามือ ขอบคุณมากจริงๆค่ะ
ถึงแล้ว,,, SEIJOGAKUEN-MAE
เก็บของ เอนตัว พักกล้ามเนื้อ แล้วไปต่อ ,,, สถานีต่อไป SHIMOKITAZAWA
เพราะว่าเรามีเชื้อเด็กแนวเล็กๆ เราจึงเลือกมาที่นี่
อากาศเย็น เดินเล่นชิวๆ เราชอบที่จะเดินเล่นไปเรื่อยๆ เดินชมบ้านเมืองของเธอ,,,
ทำไมสะอาดแบบนี้นะ เดินเล่นจนลืมเวลา
ถึงเวลาต้องกลับไปพักก่อนนะ แต่เพราะเราไม่ได้มีแผนอะไรมากมาย ไม่ต้องการบีบคั้นตัวเอง
จึงไม่ได้ไปร้านดังอย่างใครๆเขา ก็ฝากท้องกับอาหารครึ่งราคา จะว่าไป มันสนุกดีนะ
ขอจิบเล็กๆน้อย
วันที่ 2
ขอไปเดินเล่นที่สวนอูเอโนะนะ
นั่งรถไฟสายโอดะคิว โอดะวาระ จากที่พัก มาลงชินจูกุ แล้วต่อรถไฟเจอาร์ไปอูเอโนะ
ลืมเสียสนิท ว่าตอนนี้บ้านเธอเป็นโกลเด้นวีค คนเยอะมาก ทุกคนต่างพากันมาพักผ่อน
บนรถไฟมีทั้งคู่รักที่เขินอาย ครอบครัวที่พากันไปทั้งครอบครัว
แม้กระทั่งคุณตาคุณยายที่จับมือกันมาเดินเล่น ดีจังเลยนะ นี่คือผลดีของอากาศบ้านเธอหรือเปล่า?
แดดแรง แต่ก็มีลมเย็นพัดมาสัมผัสผิวเสมอ,,,
เข้าสวนอูเอโนะมา มีกลิ่นหอมของดอกไม้อ่อนๆ ลมพัดเย็นสบาย
มันสดชื่นมาก ณ จุดนี้เราสูดอากาศลึกจนสุดใจ รู้สึกเหมือนได้หอมเธออย่างเต็มที่,,,ญี่ปุ่น
พอเดินเล่นจนเต็มอิ่ม อยากไปต่อโดยที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเราจะไปไหน เอางี้ สุ่มไปแล้วกัน
ASAKUZA STATION รถไฟสีสันสดใส สร้างความตื่นใจให้เราไม่น้อย
โผล่ขึ้นมาเห็นมีป้ายรถไฟ TOBU LINE FOR TOKYO SKY TREE
ห๊ะ?? เราไปโตเกียวสกายทรีได้ด้วยหรอ?? ก็ตกลงใจไปสกายทรีสักครั้ง,,,,
สูงจัง สวยมาก แต่ด้วยความที่เราไม่ชอบความสูงเท่าไหร่ ขอยืนดูอยู่ตรงนี้นะ
นั่งโทบุไลน์ย้อนกลับมาสถานีอะซากุสะ ชักเริ่มหิวแล้วสิ แต่ก็อย่างเคย
เราไม่เคยมีจุดหมาย เพราะเอาแต่คิดว่า ในเมื่อเธอคือจุดหมาย อะไรมันก็ไม่สำคัญอีกแล้ว,,, เราแค่เดินไป เดินไปจนไม่ไหวแล้ว
อ่าว นี่มันวัดเซนโจจิ (หากเรียกผิดขออภัย รบกวนคนอื่นมาแก้ค่ะ)
เดินจนหิวจัด หิวมากค่ะ
เนื้อนุ่ม บางชิ้นถึงขั้นละลายในปาก KIRAKUEN YAKINIKU ไม่รู้คนอื่นรู้จักไหม แต่เรารู้จักแล้ว
เดินทางกลับที่พัก ก็ใกล้ 4 ทุ่มแล้ว แต่แปลกจัง คนยังคงเยอะอยู่ ยิ่งดึก ลมยิ่งแรง ยิ่งหนาวขึ้นเรื่อยๆ
วันที่3 SHIBUYA-HARAJUKU-OMOTESANDO
เพราะเราแค่อยากไปสัมผัสบรรยากาศตามนิตยสารที่เคยอ่าน,,,
และจากชิบูย่า ก็นั่งเจอาร์ต่อไป ฮาราจูกุ ไปส่องดูวัยรุ่น และบรรยากาศร้านเครป
แต่อย่ากระนั้นเลย ไม่มีโอกาสจะหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายรูปด้วยซ้ำ คนเยอะ เบียดเสียด
ที่สุดก็หลุดออกมาได้จนเกือบถึงทางทะลุไปฮาราจูกุ
เดินไป เดินไป เดินไปเรื่อยๆจนพบปะกับ OMOTESANDO
เราหลงรักซอกซอยของที่นี่ หลงรักความสงบทั้งๆที่อีกฝั่งถนนวุ่นวายเสียจนอยากจะหันหลังกลับ
มีร้านกาแฟ ร้านเบเกอรี่ ร้านอาหาร สถานที่จัดงานแต่งงานมากมาย
แต่ไม่มีเสียงใดใด จนเราไม่กล้าคุยกัน ทำได้แต่เก็บความทรงจำ และสูดอากาศให้เต็มที่
และเชื่อไหม ด้วยความที่เราไม่มีแผนการในใจ รู้ตัวอีกทีเรานั่งรถไฟมา IKEBUKURO
ที่นี่คนเยอะไม่แพ้กัน บางทีเราก็แยกไม่ออกว่าที่นี่คือชินจูกุ ชิบูย่า หรืออิเคะบูคุโร่กันแน่
กดน้ำจากตู้ มานั่งฟังเพลงเปิดหมวก นั่งมองดูคนเดินสวนกันไปมา รู้สึกดีจัง
วันที่ 4 เห็นโปสเตอร์งานชิบะซากุระ ก็คิดขึ้นมาว่าอยากไป ทั้งๆที่ไม่มีในแผนด้วยซ้ำ
เชื่อไหมว่านั่งรถไฟหลงไปถึงโทฟุ มันสนุกที่ได้หลงทาง มันสนุกที่ได้ประสบการณ์ที่ไม่คาดฝัน
หลงแบบคุ้มค่า แต่หลงไปหลงมาถึงมาถึงคาวากูจิโกะจนได้ อากาศเย็นกว่าในโตเกียวมาก
สั่นสะท้าน กับเสื้อบางๆ1ตัว
อย่างน้อยเธอก็มอบของขวัญให้เรา ขอบคุณสำหรับวิวซากุระค่ะ
นั่งบัสเข้างานชิบะซากุระ แทบไม่เชื่อสายตาว่าเมื่อกว่า 30 นาทีที่แดดจัด กลับมีเมฆฝนบดบังฟูจิซังเสียมิด
นอกจากเราจะต้องมีความพยายามแล้ว บางทีชีวิตก็ต้องพกโชคใส่กระเป๋ามาด้วย ว่าไหมคะ?
รูปดอกไม้ต่อจากนี้ เราไม่ได้แต่งสีค่ะ เพียงแต่ใส่ข้อความเท่านั้น
เราเชื่อนะว่าเมฆฝนให้มุมมองที่แตกต่างเสมอ
ใช้เวลาเดินชมดอกไม้เพียง 20 นาที เพราะหนาวจนนิ้วชา สูญเสียความรู้สึกปลายนิ้วจึงตัดสินใจกลับ
แต่แล้วเราต้องใช้เวลากว่า 1 ชั่วโมงในการต่อคิวกลับคาวากูจิโกะ แต่มันคือความทรงจำที่ดี บทเรียนนื้คือ “ความหนาว ที่เราเพิ่งรู้จัก”
และเพราะเย็นย่ำแล้ว ตั๋วรถไฟแบบจองที่นั่งจึงหมด จำเป็นที่ต้องซื้อตั๋วแบบ (อาจจะ) ยืน
บนตั๋วเจ้าหน้าที่เขียนบอกเราชัดเจน ว่ารถไฟชื่อขบวนอะไร ขึ้นที่ชานชาลาเท่าไร รถมากี่โมง และถึงกี่โมง ขอบคุณมากๆค่ะ
พอถึงชินจูกุ ด้วยความหนาว ร่างกายจึงเรียกร้องของร้อน
เป็นครั้งแรกที่เราไปตามแผน (แผนของคนอื่น) ต้องขอบคุณรีวิวของทุกท่านเกี่ยวกับสถานที่แห่งนี้
ขอบคุณจากใจจริงค่ะ และขออภัยหากจำชื่อท่านไม่ได้
์NEBEZO ตึกSECRE ชั้น7 สถานีชินจูกุทางออกคาบูกิโจ
อุ่นท้อง นอนสบาย
วันที่5 ต้องกลับแล้วสินะ
ที่นี่ฟ้าสว่างตั้งแต่ตี 4 เร่งรีบเพราะกลัวไม่ทัน และเนื่องจากเป้นการเดินทางมาต่างประเทศครั้งแรก
จึงไม่ทราบว่าต้องเชคอินก่อนเครื่องออก 1 ชั่วโมง เพิ่งรู้ตอนขึ้นรถไฟแล้ว
ดังนั้น เมื่อรถไฟจอดที่สถานีนาริตะ เทอร์มินอล 2 วิ่งเท่านั้น วิ่ง วิ่ง วิ่ง,,,
ทิ้งท้าย
-ขอบคุณโอกาสที่ผ่านมาเข้ามาให้เราได้มาทำความรู้จักกับเธอด้วยตัวเอง
-เราเรียนรู้ว่า เราไม่ใช่นักช้อปปิ้ง เราเป็นนักสำรวจเส้นทาง (หลงทุกวัน)
-เราจะไม่แบกภาระไปหาเธอ เราจะแบกแค่หัวใจที่เปิดกว้างไป และจะไม่แบกภาระกลับ เราจะแบกเพียงความทรงจำและประสบการณ์กลับมาเท่านั้น
-ใช้กล้องมือถือเก็บความทรงจำค่ะ
-ขอบคุณทุกท่านที่ผ่านเข้ามาอ่านค่ะ
[CR] ญี่ปุ่น ,,, ที่รัก
ญี่ปุ่น ดินแดนในฝัน ด้วยความผูกพันกับการ์ตูนญี่ปุ่น รายการญี่ปุ่น แฟชั่นญี่ปุ่น ทุกสิ่งที่เป็นญี่ปุน
แล้วก็หวังว่าสักวันหนึ่ง เราจะต้องไปเยือนดินแดนแห่งนี้ให้ได้
และแล้วมันก็เป็นจริง วันที่ 30 เมษายน 2558 แอร์เอเชียเอ๊กซ์พาเราไปหาเธอ ,,,, ญี่ปุ่นที่รัก
8.40 น. เวลาโดยประมาณ (เวลาท้องถิ่นญี่ปุ่น)
เท้าแตะนาริตะ เทอร์มินอล 2 ไม่รู้สิ เรามองท้องฟ้าของเธอด้วยความปลื้มปริ่ม ดีใจ ตื่นเต้น
มันเป็นครั้งแรกสำหรับการออกนอกประเทศของเรา ตั้งใจไว้ว่า ครั้งแรกของเราจะเป็นเธอ,,,ญี่ปุ่น
ลากกระเป๋าลงไปซื้อตั๋วรถไฟเข้าโตเกียว ครั้งนี้เลือกโดยสาร N”EX มันตื่นเต้นจนไม่ได้ถ่ายรูปมา เอาแต่ซึมซับบรรยากาศ และอากาศของเธอ
ระหว่างทางบ้านเมืองของเธอดูเป็นระเบียบ บ้านเป็นโทนสีเดียวกัน
จนเผลอคิดว่า เราไม่ได้หลงอยู่ในหมู่บ้านสำเร็จรูปใช่ไหม?
สวยงาม เป็นระเบียบ
รถไฟวิ่งไปเรื่อยๆ เร็ว และนิ่ม พลางคิดตลอดทาง “เราอยู่กับเธอแล้วจริงๆใช่ไหม”
นั่งอมยิ้มตลอดทาง
จนถึงชินจูกุ คนเยอะ ควักไขว่ นี่แหละกลิ่นอายโตเกียว
สถานีชินจูกุ ขึ้นชื่อว่าเป็นสถานีที่คนเดินทางต่อวันเยอะที่สุด มันคือเรื่องจริง ได้แต่มองหาป้ายบอกจุดหมาย
แต่เธอก็ยังใจดีกับเรา เธอมีป้ายบอกเราชัดเจน,,, และเราก็วุ่นวายจนลืมเก็บภาพความใจดีของเธอไว้ เพราะเราต้องไปต่อ
My next station is “ SEIJOGAKUEN-MAE”
เดินทางไปรถไฟ Odakyu Odawara Line จุดนี้ซาบซึ้งถึงน้ำใจของคนของเธอ แทบไม่มีใครพูดภาษาอังกฤษได้
แทบไม่มีใครพูดภาษาอังกฤษได้ แต่แทนที่เขาจะเมินเฉย เขากลับกระตืนรือร้นในการช่วยเหลือให้เราไปถึงจุดหมายได้
ด้วยการ พยายามสื่อสารทั้งภาษาพูด และภาษามือ ขอบคุณมากจริงๆค่ะ
ถึงแล้ว,,, SEIJOGAKUEN-MAE
เก็บของ เอนตัว พักกล้ามเนื้อ แล้วไปต่อ ,,, สถานีต่อไป SHIMOKITAZAWA
เพราะว่าเรามีเชื้อเด็กแนวเล็กๆ เราจึงเลือกมาที่นี่
อากาศเย็น เดินเล่นชิวๆ เราชอบที่จะเดินเล่นไปเรื่อยๆ เดินชมบ้านเมืองของเธอ,,,
ทำไมสะอาดแบบนี้นะ เดินเล่นจนลืมเวลา
ถึงเวลาต้องกลับไปพักก่อนนะ แต่เพราะเราไม่ได้มีแผนอะไรมากมาย ไม่ต้องการบีบคั้นตัวเอง
จึงไม่ได้ไปร้านดังอย่างใครๆเขา ก็ฝากท้องกับอาหารครึ่งราคา จะว่าไป มันสนุกดีนะ
ขอจิบเล็กๆน้อย
วันที่ 2
ขอไปเดินเล่นที่สวนอูเอโนะนะ
นั่งรถไฟสายโอดะคิว โอดะวาระ จากที่พัก มาลงชินจูกุ แล้วต่อรถไฟเจอาร์ไปอูเอโนะ
ลืมเสียสนิท ว่าตอนนี้บ้านเธอเป็นโกลเด้นวีค คนเยอะมาก ทุกคนต่างพากันมาพักผ่อน
บนรถไฟมีทั้งคู่รักที่เขินอาย ครอบครัวที่พากันไปทั้งครอบครัว
แม้กระทั่งคุณตาคุณยายที่จับมือกันมาเดินเล่น ดีจังเลยนะ นี่คือผลดีของอากาศบ้านเธอหรือเปล่า?
แดดแรง แต่ก็มีลมเย็นพัดมาสัมผัสผิวเสมอ,,,
เข้าสวนอูเอโนะมา มีกลิ่นหอมของดอกไม้อ่อนๆ ลมพัดเย็นสบาย
มันสดชื่นมาก ณ จุดนี้เราสูดอากาศลึกจนสุดใจ รู้สึกเหมือนได้หอมเธออย่างเต็มที่,,,ญี่ปุ่น
พอเดินเล่นจนเต็มอิ่ม อยากไปต่อโดยที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเราจะไปไหน เอางี้ สุ่มไปแล้วกัน
ASAKUZA STATION รถไฟสีสันสดใส สร้างความตื่นใจให้เราไม่น้อย
โผล่ขึ้นมาเห็นมีป้ายรถไฟ TOBU LINE FOR TOKYO SKY TREE
ห๊ะ?? เราไปโตเกียวสกายทรีได้ด้วยหรอ?? ก็ตกลงใจไปสกายทรีสักครั้ง,,,,
สูงจัง สวยมาก แต่ด้วยความที่เราไม่ชอบความสูงเท่าไหร่ ขอยืนดูอยู่ตรงนี้นะ
นั่งโทบุไลน์ย้อนกลับมาสถานีอะซากุสะ ชักเริ่มหิวแล้วสิ แต่ก็อย่างเคย
เราไม่เคยมีจุดหมาย เพราะเอาแต่คิดว่า ในเมื่อเธอคือจุดหมาย อะไรมันก็ไม่สำคัญอีกแล้ว,,, เราแค่เดินไป เดินไปจนไม่ไหวแล้ว
อ่าว นี่มันวัดเซนโจจิ (หากเรียกผิดขออภัย รบกวนคนอื่นมาแก้ค่ะ)
เดินจนหิวจัด หิวมากค่ะ
เนื้อนุ่ม บางชิ้นถึงขั้นละลายในปาก KIRAKUEN YAKINIKU ไม่รู้คนอื่นรู้จักไหม แต่เรารู้จักแล้ว
เดินทางกลับที่พัก ก็ใกล้ 4 ทุ่มแล้ว แต่แปลกจัง คนยังคงเยอะอยู่ ยิ่งดึก ลมยิ่งแรง ยิ่งหนาวขึ้นเรื่อยๆ
วันที่3 SHIBUYA-HARAJUKU-OMOTESANDO
เพราะเราแค่อยากไปสัมผัสบรรยากาศตามนิตยสารที่เคยอ่าน,,,
และจากชิบูย่า ก็นั่งเจอาร์ต่อไป ฮาราจูกุ ไปส่องดูวัยรุ่น และบรรยากาศร้านเครป
แต่อย่ากระนั้นเลย ไม่มีโอกาสจะหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายรูปด้วยซ้ำ คนเยอะ เบียดเสียด
ที่สุดก็หลุดออกมาได้จนเกือบถึงทางทะลุไปฮาราจูกุ
เดินไป เดินไป เดินไปเรื่อยๆจนพบปะกับ OMOTESANDO
เราหลงรักซอกซอยของที่นี่ หลงรักความสงบทั้งๆที่อีกฝั่งถนนวุ่นวายเสียจนอยากจะหันหลังกลับ
มีร้านกาแฟ ร้านเบเกอรี่ ร้านอาหาร สถานที่จัดงานแต่งงานมากมาย
แต่ไม่มีเสียงใดใด จนเราไม่กล้าคุยกัน ทำได้แต่เก็บความทรงจำ และสูดอากาศให้เต็มที่
และเชื่อไหม ด้วยความที่เราไม่มีแผนการในใจ รู้ตัวอีกทีเรานั่งรถไฟมา IKEBUKURO
ที่นี่คนเยอะไม่แพ้กัน บางทีเราก็แยกไม่ออกว่าที่นี่คือชินจูกุ ชิบูย่า หรืออิเคะบูคุโร่กันแน่
กดน้ำจากตู้ มานั่งฟังเพลงเปิดหมวก นั่งมองดูคนเดินสวนกันไปมา รู้สึกดีจัง
วันที่ 4 เห็นโปสเตอร์งานชิบะซากุระ ก็คิดขึ้นมาว่าอยากไป ทั้งๆที่ไม่มีในแผนด้วยซ้ำ
เชื่อไหมว่านั่งรถไฟหลงไปถึงโทฟุ มันสนุกที่ได้หลงทาง มันสนุกที่ได้ประสบการณ์ที่ไม่คาดฝัน
หลงแบบคุ้มค่า แต่หลงไปหลงมาถึงมาถึงคาวากูจิโกะจนได้ อากาศเย็นกว่าในโตเกียวมาก
สั่นสะท้าน กับเสื้อบางๆ1ตัว
อย่างน้อยเธอก็มอบของขวัญให้เรา ขอบคุณสำหรับวิวซากุระค่ะ
นั่งบัสเข้างานชิบะซากุระ แทบไม่เชื่อสายตาว่าเมื่อกว่า 30 นาทีที่แดดจัด กลับมีเมฆฝนบดบังฟูจิซังเสียมิด
นอกจากเราจะต้องมีความพยายามแล้ว บางทีชีวิตก็ต้องพกโชคใส่กระเป๋ามาด้วย ว่าไหมคะ?
รูปดอกไม้ต่อจากนี้ เราไม่ได้แต่งสีค่ะ เพียงแต่ใส่ข้อความเท่านั้น
เราเชื่อนะว่าเมฆฝนให้มุมมองที่แตกต่างเสมอ
ใช้เวลาเดินชมดอกไม้เพียง 20 นาที เพราะหนาวจนนิ้วชา สูญเสียความรู้สึกปลายนิ้วจึงตัดสินใจกลับ
แต่แล้วเราต้องใช้เวลากว่า 1 ชั่วโมงในการต่อคิวกลับคาวากูจิโกะ แต่มันคือความทรงจำที่ดี บทเรียนนื้คือ “ความหนาว ที่เราเพิ่งรู้จัก”
และเพราะเย็นย่ำแล้ว ตั๋วรถไฟแบบจองที่นั่งจึงหมด จำเป็นที่ต้องซื้อตั๋วแบบ (อาจจะ) ยืน
บนตั๋วเจ้าหน้าที่เขียนบอกเราชัดเจน ว่ารถไฟชื่อขบวนอะไร ขึ้นที่ชานชาลาเท่าไร รถมากี่โมง และถึงกี่โมง ขอบคุณมากๆค่ะ
พอถึงชินจูกุ ด้วยความหนาว ร่างกายจึงเรียกร้องของร้อน
เป็นครั้งแรกที่เราไปตามแผน (แผนของคนอื่น) ต้องขอบคุณรีวิวของทุกท่านเกี่ยวกับสถานที่แห่งนี้
ขอบคุณจากใจจริงค่ะ และขออภัยหากจำชื่อท่านไม่ได้
์NEBEZO ตึกSECRE ชั้น7 สถานีชินจูกุทางออกคาบูกิโจ
อุ่นท้อง นอนสบาย
วันที่5 ต้องกลับแล้วสินะ
ที่นี่ฟ้าสว่างตั้งแต่ตี 4 เร่งรีบเพราะกลัวไม่ทัน และเนื่องจากเป้นการเดินทางมาต่างประเทศครั้งแรก
จึงไม่ทราบว่าต้องเชคอินก่อนเครื่องออก 1 ชั่วโมง เพิ่งรู้ตอนขึ้นรถไฟแล้ว
ดังนั้น เมื่อรถไฟจอดที่สถานีนาริตะ เทอร์มินอล 2 วิ่งเท่านั้น วิ่ง วิ่ง วิ่ง,,,
ทิ้งท้าย
-ขอบคุณโอกาสที่ผ่านมาเข้ามาให้เราได้มาทำความรู้จักกับเธอด้วยตัวเอง
-เราเรียนรู้ว่า เราไม่ใช่นักช้อปปิ้ง เราเป็นนักสำรวจเส้นทาง (หลงทุกวัน)
-เราจะไม่แบกภาระไปหาเธอ เราจะแบกแค่หัวใจที่เปิดกว้างไป และจะไม่แบกภาระกลับ เราจะแบกเพียงความทรงจำและประสบการณ์กลับมาเท่านั้น
-ใช้กล้องมือถือเก็บความทรงจำค่ะ
-ขอบคุณทุกท่านที่ผ่านเข้ามาอ่านค่ะ