สวัสดีค่ะ กระทู้นี้เป็นกระทู้แรกนะคะ ต้องขออภัยไว้ ณ.ที่นี้ด้วย
คือมีอยู่ว่า ต. (แทนชื่อ จขกท นะคะ) ต. ได้รู้จักและคบกับผู้ชายคนหนึ่ง ชื่อว่า ล. คบกันมาได้ประมาณปีนึงค่ะ แฮบปี้กับความรักครั้งนี้มาค่ะ เค้าเข้ากับครอบครัว ต. ได้ทุกอย่าง จนอยู่มาวันนึง ล. กลับไปเยี่ยมแม่ที่ ตจว. แม่ของเขา อยู่คนเดียว และมีโรคประจำตัว ต้องไปหาหมอบ่อยๆ โดยเดินทางคนเดียว เขาเห็นแบบนั้น เขาจึงอยากที่จะกลับไปดูแลแม่ และหางานทำที่ ตจว. ค่ะ และเค้าก็ตัดสินใจจะไปในเร็วๆ นี้ โดยที่เขาบอกกับเราว่า ต้องอยู่คนเดียวให้ได้นะ จนมีอยู่วันนึง เค้าไลน์มาบอกว่า "ถ้าเราเลิกกัน ต. จะโกธรพี่มั้ย" แต่ใจจริงเราก็โกธรนะ จะห่างกันก็ไม่เห็นจะต้องเลิกกันนี่นา แต่เค้าก็ยืนยันแบบนั้น เพราะไม่รู้อนาคตจะเป็นอย่างไร ต. เลยบอกไปว่า จะขอกลับไปอยุบ้านเลยภายในเย็นนี้ แล้วเข้าก็ไม่ได้ห้ามอะไรนะ แค่บอกว่า ไม่อยากเห็นภาพนั้นเลย และเย็นนั้นกลับจากทำงาน ต.ก็กลับไปเก็นเสื้อผ้าออกจากห้องนั้นไปเลยค่ะ เค้าไปส่ง ต. ที่บ้าน แล้วเค้าก็กอด ต. ร้องให้ก่อนจะกลับไป แต่จริงๆก่อนหน้านั้นอ่ะ เราคุยกันไว้แล้ว ว่าจะอยู่ด้วยกันจนวันสุดท้ายที่เขาจะไป หลังจากที่แยกกันอยู่ เขาก็มาหาที่บ้าน อยู่ 2-3 ครั้ง แล้วอีก 1 เดือนเค้าก็หายไปเลย จนเลยกำหนดที่เขาจะต้องไป แต่เขาก็ยังไม่ไป แต่เข้าก็ไม่บอกเรานะ ว่าจะไม่ไปแล้วหรือเลื่อนกำหนด ก็ว่าไป แต่นี่ไม่บอก แต่ว่าตอนที่เค้าหายไป ก็มีคุยไลน์กันบ้าง แต่โทรหากันน้อยมาก แค่ครั้งสองครั้งเท่านั้น บางทีก็บอกคิดถึงบ้าง บางทีก็พูดจาทำร้ายน้ำใจบ้าง แบบว่าคำพูดที่เฉยชาอะไรอย่างเงี๊ยะ อืม.. พอประมาณ 1 เดือนผ่านไป ล. เริ่มทักไลน์มาบ่อยๆ แต่ก็ไม่ได้บอกอะไรชัดเจน แค่บอกคิดถึงแต่ไม่ได้บอกจะขอกลับมาเป็นเหมือนเก่าหรืออะไรทั้งสิ้น ชวนคุยเหมือนเพื่อน แต่จะขอมาอยู่ที่บ้านด้วย งงสิคะ
ตอนแรกชวนให้ตายก็ไม่อยู่ให้เอาแม่มาดูแลก็ไม่เอา จะไปให้ได้เป็นห่วงแม่มาก ต้องรีบไป 555 สุดท้ายก็ไม่ไป **สรุปว่าห่วงแม่จริงมั๊ยคะ**
ส่วนบ้านหลังนี้ก็ไม่ใช่บ้านเรานะ เป็นบ้านของญาติสนิทนี่แหละ ครอบครัวเราสนิทและรักกันมาก ตอนที่ ล. หายไป ก็ได้ครอบครัวนี่แหละค่ะ เอาใจใส่ จนเราไม่เหงา และลืมเขาได้ ในที่สุด และวันนี้เค้าจะกลับมา แต่ว่า มันสายไปแล้ว เพราะกลับมาครอบครัวก็คงไม่เหมือนเดิมค่ะ และเราก็ได้บอกกับครอบครัวไปแล้ว ว่าเราจะตัดใจจากผู้ชายคนนี้ เพราะตอนนั้นเราเสียใจมากๆที่เค้าหายไป พอเค้ากลับมา ก็รู้สึกดีใจนะ แต่ยังฝังใจกลับสิ่งที่เค้าเคยทำกับเราในช่วงหลังๆ คือ หายไปบ่อยๆ ไม่รู่ว่าไปไหน เพราะเขาจะไม่ชอบบอก บอกบ้างเป็นบางที หายไปทีละ 24 ชม. เขาเป็นคนจุกจิก ขี้บ่น บ่นในทุกๆเรื่อง ว่าเราไม่ดีอย่างโง้นอย่างงี้ มันทำให้เราตัดใจได้ง่ายขึ้นค่ะ อยู่ดีดี จะมาอยู่ด้วย เราเลยถามไปว่า จะมาอยู่ในฐานะอะไร เขาก็ประชดว่า เออ ใช่ๆ ไม่ไปแล้ว กะจะให่เราง้อ เพราะที่ผ่านมา เราจะเป็นคนง้อตลอด แต่ตอนนี้ (ในขณะที่เขียนกระทู้นี้) เค้าจะเป็นคนง้อและตามตื้อตลอด หลังเลิกงานก็อาสาไปส่งที่บ้านตลอด ซึ่งเราเอง ไม่อยากให้ไป เราพยายามออกห่างจากเขา เเต่เขาทำตัวน่าสงสารมากค่ะ ไม่ว่าจะว่าแรงยังไง ก็ไม่โกธร ซึ่งต่างจากเมื่อก่อนมากๆจิงๆ ไม่รู่ว่าอยากกลับมาเพราะรักจริงๆ หรือมีจุดประสงค์อะไร คือตอนนี้อยากตัดแล้วค่ะ ไม่อยากคบต่อ
แต่เราไม่เคยทิ้งใครก่อนค่ะ บอกตรงๆ ว่าขี้สงสารมากๆ ไม่รู่ว่าจะบอกกับเขายังไงดี ให้เขาไม่ต้องเสียใจ ไม่อยากเป็นบาปค่ะ
**เพิ่งรู้ว่าความรู้สึกของคนที่กำลังอยากจะออกห่างจากใครสักคน มันช่างยากจัง แต่ทำไมคนอื่นทำกับเรา มันดูง่ายเนอะ***
เพื่อนๆช่วยบอกที ว่าพูหรือใช้วิธีไหนดีคะ
ขอบคุณมากๆค่ะ
สรุปว่าเขารักแม่หรือว่ารักฉัน หรือเขารักตัวเอง
คือมีอยู่ว่า ต. (แทนชื่อ จขกท นะคะ) ต. ได้รู้จักและคบกับผู้ชายคนหนึ่ง ชื่อว่า ล. คบกันมาได้ประมาณปีนึงค่ะ แฮบปี้กับความรักครั้งนี้มาค่ะ เค้าเข้ากับครอบครัว ต. ได้ทุกอย่าง จนอยู่มาวันนึง ล. กลับไปเยี่ยมแม่ที่ ตจว. แม่ของเขา อยู่คนเดียว และมีโรคประจำตัว ต้องไปหาหมอบ่อยๆ โดยเดินทางคนเดียว เขาเห็นแบบนั้น เขาจึงอยากที่จะกลับไปดูแลแม่ และหางานทำที่ ตจว. ค่ะ และเค้าก็ตัดสินใจจะไปในเร็วๆ นี้ โดยที่เขาบอกกับเราว่า ต้องอยู่คนเดียวให้ได้นะ จนมีอยู่วันนึง เค้าไลน์มาบอกว่า "ถ้าเราเลิกกัน ต. จะโกธรพี่มั้ย" แต่ใจจริงเราก็โกธรนะ จะห่างกันก็ไม่เห็นจะต้องเลิกกันนี่นา แต่เค้าก็ยืนยันแบบนั้น เพราะไม่รู้อนาคตจะเป็นอย่างไร ต. เลยบอกไปว่า จะขอกลับไปอยุบ้านเลยภายในเย็นนี้ แล้วเข้าก็ไม่ได้ห้ามอะไรนะ แค่บอกว่า ไม่อยากเห็นภาพนั้นเลย และเย็นนั้นกลับจากทำงาน ต.ก็กลับไปเก็นเสื้อผ้าออกจากห้องนั้นไปเลยค่ะ เค้าไปส่ง ต. ที่บ้าน แล้วเค้าก็กอด ต. ร้องให้ก่อนจะกลับไป แต่จริงๆก่อนหน้านั้นอ่ะ เราคุยกันไว้แล้ว ว่าจะอยู่ด้วยกันจนวันสุดท้ายที่เขาจะไป หลังจากที่แยกกันอยู่ เขาก็มาหาที่บ้าน อยู่ 2-3 ครั้ง แล้วอีก 1 เดือนเค้าก็หายไปเลย จนเลยกำหนดที่เขาจะต้องไป แต่เขาก็ยังไม่ไป แต่เข้าก็ไม่บอกเรานะ ว่าจะไม่ไปแล้วหรือเลื่อนกำหนด ก็ว่าไป แต่นี่ไม่บอก แต่ว่าตอนที่เค้าหายไป ก็มีคุยไลน์กันบ้าง แต่โทรหากันน้อยมาก แค่ครั้งสองครั้งเท่านั้น บางทีก็บอกคิดถึงบ้าง บางทีก็พูดจาทำร้ายน้ำใจบ้าง แบบว่าคำพูดที่เฉยชาอะไรอย่างเงี๊ยะ อืม.. พอประมาณ 1 เดือนผ่านไป ล. เริ่มทักไลน์มาบ่อยๆ แต่ก็ไม่ได้บอกอะไรชัดเจน แค่บอกคิดถึงแต่ไม่ได้บอกจะขอกลับมาเป็นเหมือนเก่าหรืออะไรทั้งสิ้น ชวนคุยเหมือนเพื่อน แต่จะขอมาอยู่ที่บ้านด้วย งงสิคะ
ตอนแรกชวนให้ตายก็ไม่อยู่ให้เอาแม่มาดูแลก็ไม่เอา จะไปให้ได้เป็นห่วงแม่มาก ต้องรีบไป 555 สุดท้ายก็ไม่ไป **สรุปว่าห่วงแม่จริงมั๊ยคะ**
ส่วนบ้านหลังนี้ก็ไม่ใช่บ้านเรานะ เป็นบ้านของญาติสนิทนี่แหละ ครอบครัวเราสนิทและรักกันมาก ตอนที่ ล. หายไป ก็ได้ครอบครัวนี่แหละค่ะ เอาใจใส่ จนเราไม่เหงา และลืมเขาได้ ในที่สุด และวันนี้เค้าจะกลับมา แต่ว่า มันสายไปแล้ว เพราะกลับมาครอบครัวก็คงไม่เหมือนเดิมค่ะ และเราก็ได้บอกกับครอบครัวไปแล้ว ว่าเราจะตัดใจจากผู้ชายคนนี้ เพราะตอนนั้นเราเสียใจมากๆที่เค้าหายไป พอเค้ากลับมา ก็รู้สึกดีใจนะ แต่ยังฝังใจกลับสิ่งที่เค้าเคยทำกับเราในช่วงหลังๆ คือ หายไปบ่อยๆ ไม่รู่ว่าไปไหน เพราะเขาจะไม่ชอบบอก บอกบ้างเป็นบางที หายไปทีละ 24 ชม. เขาเป็นคนจุกจิก ขี้บ่น บ่นในทุกๆเรื่อง ว่าเราไม่ดีอย่างโง้นอย่างงี้ มันทำให้เราตัดใจได้ง่ายขึ้นค่ะ อยู่ดีดี จะมาอยู่ด้วย เราเลยถามไปว่า จะมาอยู่ในฐานะอะไร เขาก็ประชดว่า เออ ใช่ๆ ไม่ไปแล้ว กะจะให่เราง้อ เพราะที่ผ่านมา เราจะเป็นคนง้อตลอด แต่ตอนนี้ (ในขณะที่เขียนกระทู้นี้) เค้าจะเป็นคนง้อและตามตื้อตลอด หลังเลิกงานก็อาสาไปส่งที่บ้านตลอด ซึ่งเราเอง ไม่อยากให้ไป เราพยายามออกห่างจากเขา เเต่เขาทำตัวน่าสงสารมากค่ะ ไม่ว่าจะว่าแรงยังไง ก็ไม่โกธร ซึ่งต่างจากเมื่อก่อนมากๆจิงๆ ไม่รู่ว่าอยากกลับมาเพราะรักจริงๆ หรือมีจุดประสงค์อะไร คือตอนนี้อยากตัดแล้วค่ะ ไม่อยากคบต่อ
แต่เราไม่เคยทิ้งใครก่อนค่ะ บอกตรงๆ ว่าขี้สงสารมากๆ ไม่รู่ว่าจะบอกกับเขายังไงดี ให้เขาไม่ต้องเสียใจ ไม่อยากเป็นบาปค่ะ
**เพิ่งรู้ว่าความรู้สึกของคนที่กำลังอยากจะออกห่างจากใครสักคน มันช่างยากจัง แต่ทำไมคนอื่นทำกับเรา มันดูง่ายเนอะ***
เพื่อนๆช่วยบอกที ว่าพูหรือใช้วิธีไหนดีคะ
ขอบคุณมากๆค่ะ