กว่าจะได้รัก...กลัวความห่างไกล

สวัสดีครับ..เรื่องราวที่จะเล่าคือ ผมกับแฟนคบกันได้ประมาน3เดือนแล้ว ซึ่งก่อนหน้านี้ที่เราจะได้เป็นแฟนกันเราเป็นได้แค่ "รุ่นพี่กับรุ่นน้อง" แล้วก็ไม่มีหวังด้วยซ้ำว่าจะได้มาเป็นแฟนกัน คือ ผมและพี่เขาเราได้มารู้จักและคุยกันจนผมแอบชอบเมื่อ3ปีที่แล้ว แต่ถึงแม้เราได้บอกชอบพี่เขาไปกลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น 😢 ทำได้เพียงแอบมองอยู่ห่างๆ รออย่างไม่มีความหวัง ฝันลมๆแล้งๆ แต่แล้ววันนึง!!! จากหน้ามือก็เป็นหลังมือส่ะงั้น😂😂😂 เราได้กลับมาคุยกันอีกครั้ง...และพี่เขาได้ให้โอกาสผมอีกครั้ง(ดีใช่ไหมครับทุกคน) เราก็คุยกันไปเรื่อยๆจนถึงวันที่...21กุมภาพันธ์ ผมได้เอ่ยปากขอพี่เขาเป็นแฟน(กว่าจะได้ขอนะปาไปเกือบตี1) พี่เขาตกลง เย้ เย้😝😝 เราก็เป็นแฟนกัน ....
#แต่!!!!!!!!! คนเรามันจะสุขได้ไม่นานใช่ไหมล้าาา?
(ผมกับพี่เขาเราห่างกันหนึ่งปี ซึ่งผมอยู่ม.6 ส่วนพี่เขาก็จะเข้ามหาลัยแล้ว) สิ่งที่เป็นห่วงคือ...ความห่างไกล กลัวเขาเปลี่ยนใจ แต่เราก็เชื่อมั่นในคนของเรานะ ตลอดเวลาที่เราได้อยู่ด้วยกันผมพยายามทำให้พี่เขามีความสุขมากที่สุด หาให้ทุกอย่าง ดูแลอย่างดีมาตลอด แม้ใครเขาจะว่ายังไง แต่เราก็สัญญากันนะครับว่า..เราจะหาเวลาว่างผลัดเปลี่ยนกันไปหาบ้าง ถึงแม้จะไม่บ่อย อย่างน้อยแค่เห็นหน้าก็ชื่นใจแล้ว...😘😘😘